1 Eylül 2008 Pazartesi

Yol

Koca bir staj dönemini bitirip, çeşitli yükleri de üzerimden attıktan sonra biraz da rahat, tatil yapmaya gidercesine yol alıyorum İzmir’e doğru. Her zamanki gibi bir yurtdışı koşuşturmacasıdır alacak elbet evde ama bu sefer daha farklı. Daha tecrübeliyiz sanki bir yılın geçmesi ile.

Yolda insanları izliyorum. Otobüs terminalinde onları gözlüyorum. Bakışları, hareketleri, davranışları… Hep tedirgin ve hep emniyetli… Çocuklara bakıyorum koca duvarlar içerisinde yaşamalarına. Askere giden gencecik Kastamonulu çocuğun duyduğu heyecan ve gurura… Heyecanını bastırmak için rol yaparcasına neşe saçmaya çalışıyor etrafına. Diyor ki “Kastamonulu olmak lazım biraz”.

Ailesine bakıyorum. Genç erkek kardeşine, dayısına ve babasına. Hepsi birer sigara yakmış gururunu okşuyorlar. El üstünde tutuyorlar. Kadınlar arka planda, genç kız kardeş büyük bir hayranlık ve endişe ile ağabeysini izliyor. Kim bilir ne kadar özleyecek? Aklındaki tek kahraman şimdi farklı bir diyara gidiyor. En azından mahalledeki arkadaşlarına içi burukken anlatacağı gururlu bir hikayesi var.

Teyzelere bakıyorum. Çekirdek çitleyenlere. Rutine binmiş o yolculuk bir kere. Farklı kurallarını her seferinde uyguluyorlar. Çocuklar koşuşturmasın, bilet hazırlansın, kolonyalı mendiller çantanın ön tarafında hemen erişilecek tarafta bulunsun. Zaten numaraları ya 1-2 yada 3-4 tarafında. Amaç şoförü ve yolu izlemek. Bir bekçi gibi. Takip edercesine.

Sonra kendime bakıyorum. Bu yol yine bir başlangıç ve yine tecrübe olacak diyorum. Çok daha farklı olacak, daha temkinli ve bir o kadar daha çok sindireceğim. Her seferinde biraz daha büyüyor güvenim, gururum ve kendimle barışım. Aklımdan bunlar geçiyor, ileriyi düşünüyorum. Yaşayacaklarımı… Sanki sınırı yokmuş gibi, kuralları ve duvarları yıkacak gibi.

İşte bu fark var diyorum benimle o insanlar arasında. Farklı dünyaları, rutini ile yaşamamaya çalışmak benimkisi. Ama o insanları asla unutmuyorum ya da yok saymıyorum. Hepsini bilinçli bir şekilde izliyor ve içime sindiriyorum. Ders çıkartmaya çalışıyorum kendime. Öğrenmeye ve daha fazla yakından tanımaya.

Bir gün elbet geri döneceğim. Bu insanlar için. Herkesin farklı dünyasında yaratıcı kişi olabilmesi için.

17 Ağustos 2008 Pazar

Yine bir haftanın ardından


Ailemin burada olması ile birlikte oldukça gezmeli ve tozmalı bir hafta geçirdim. Her baktığımda hayran kaldığım Boğaz'ın bu sefer farklı fotoğraflarını çekme fırsatım oldu. Özellikle Galata Kulesi'nin önünde bulunan ve aynı zamanda hem Haliç hem de Boğaz'a hakim olan bir kafede oturmak bütün Boğaz güzelliğini gözler önüne seriyor.

Bu kafenin adı Konak Cafe... Günün her saati büyüleyici olacağına inandığım bu yere, ister tek başına ister arkadaş grubunla gelip güzel vakit geçirmek mümkün. Tabii yalnız gitmek için biraz melankolik de olmak gerekiyor. Eşsiz bir manzara eşliğinde her türlü düşünceye dalabilir insan. Şair de olursun, alkolik de...



Sanırım biz de Cumartesi günümüzü iyi değerlendirmiş olduk. İstanbul'un bunaltıcı sıcağından kaçmış, ılık bir esinti eşliğinde çaylarımızı ve pastalarımızı mideye indirmiş bulunduk.




---

Cumartesi gecesi ise benim için apayrı bir heyecandı. Pek sevgili Zerrin arkadaşımın düğününe gittim. 9 yıldır Can ile paylaştıkları hayatlarını birleştirmeye karar vermişler. Mesafe ve zaman engel tanımamış. Sanırım mesafeye rağmen bu kadar güzel yürütebilen nadir çiftlerden...

Harikaydı, çok güzeldi. Sanırım fazla söze gerek yok...Bir yıldan fazladır göremediğim insanları görmek ve hatta deli gibi dans etmek de bana anı olarak kaldı.

---

Pazar sabahı ise aileme elveda seremonisi. Karaköy'de bir kahvaltı ve sonra onları yolculuğa uğurlayış. Ben ise yürümeye devam ettim. O sıcak altında uğraş peşindeki balıkçıları izledim. Bir ara sıcak o kadar basacak ki, dayanamayıp sulara attı bir kısmı kendini. Aslında o anda sordum, onlar mı hayatın derdinde yoksa biz mi? Çok eğlenip, sade yaşayıp, elindekiler ile tatmin olduklarını hissettim. Sanki o kadarı yeterliymiş ve huzurun anahtarıymış gibi.

Güzel bir haftanın ardından...Mutlu birkaç an yaşamanın keyfi ile yazımı noktalıyorum.

10 Ağustos 2008 Pazar

Yeni bir haftanın ardından


Hızlı yaşanmış bir hafta sonucunda, ümitlerle dolu yapılan planlar...Neyse ki, başarıya ulaştığımız bir haftasonu oldu diyebilirim. Boğazda güzel bir tekne turu ile gerçekleşen Cumartesi gecesi hiç yaşamadığım bir tecrübeyi de bana yaşatmış oldu.

Anadolu sahillerini gezerken dans eşliğinde düğün organizasyonlarına el kol sallamak da başka bir eğlencemiz oldu. Napalım, çocukluk var işte...

Tabi gecenin 1inde inip de yediğimiz waffle'ı unutmamak gerekir. Bizi dahil ettiği için Tansu Çiller'e teşekkürler.

4 Ağustos 2008 Pazartesi

Macera dolu Amerika

Çok yanlı bir yazı olabilir bu...

Sanırım uzun bir süredir düşünüyorum. Fakat kelimelere dökecek kadar yazının oluşması sanırım bugüne denk geldi.

Farklı bir dünyadır Amerika yaşamak için...

Farklı insanların, farklı kültürlerin bir araya geldiği, kaynaştığı yada kaynaşmaya çalıştığı gizem dolu ama bir o kadar da basit bir sistem. Peki ya gidenler? Bizden kopanlar?

Gençliğin belki de en güzel yıllarında tercih edilen bu macera dolu yolculuğun bir çok insan için ortak birkaç nokta içerdiğini düşünüyorum. İlk adımı atma ile gelen heyecanın oluşturduğu bir haz ile yapılmış güzel planlar, gezme tutkusu ve yeni insanlar ile tanışma heyecanı. Aynı zamanda derinden gelen bir özlem duygusu…

Bir akordeonun hareketini andıran hızlı bir çıkış, yavaş ama kalıcı bir sönme hareketi...

Buraya kadar her şey yurtdışına okumak amacı ile çıkmış her öğrenci için aynıdır. İster Zimbabwe, ister Londra, isterse Amerika.

Ama Amerika özgürlükler ülkesidir. Orası farklı olmalıdır. Her şeyden tadılmalı ve her olanak kullanılmalıdır. O kadar gitmişsindir, uğraşman gerekir. Çünkü etrafındaki herkes uğraşmaktadır. BELKİ herkes yüzüne güler ama herkes kendine çalışır. Bir nevi kıyasıya bir savaş.

Zaten mesafe vardır. Kolay gelemezsin ülkene. Geleceğini düşünmek aklında yata dursun, bir türlü Amerika’daki zamanını harcamak istemezsin. İster tez olsun, ister doktora, ister meslek, isterse ders… Zaten fırsatını neden boşuna harcayasın ki! “Boş ver” dersin, “herkes nasıl olsa burada. En iyisi ben de kalayım. Savaşımı vereyim.” Kim bilir belki bilmeden, belki de bildiğini zannederek.

Ama zaman içinde özlem yaratır, sıkılırsın bulunduğun konumdan ve çevreden. Ama kafanın içinde tilki dolaşır, "zaman kaybetme, geri kalma" der. Ne yaparsan fark etmez. Savaşmalısındır. Bu gizemli ama basit sisteme ayak uydurmaya... Güçlü olmak gerekmez mi zaten hayatta! Yaşadığın bu mücadelenin ve insanlardan geri kalmamanın getirdiği zorluk asıl sorumlulukmuş gibi gelir insana.


---

Ben bu yaşamı ikilemler içerisinde yaşanan bir sarmal olarak görüyorum. İkilemler içinde yaşanan uzun bir süreç, aklın bilinmezlik ile sürüklenen mücadelesi... Gelecek kaygısı mıdır bu diye soruyorum. Yoksa bir sürünün peşinde dolanmak mı? Hatta o sürünün içinde ilerlemeye çalışmak ve kıvranmak mı? Ne olursa olsun, o toprak tutar adamı orada. Bir türlü geri adım attıramazsın. Hayatın tadı ile yapılması gerekenler iyiden iyiye birbirine karışmaya başlamaktadır, bana göre.

Aksine Avrupa’da gördüğüm ise tam tersi. Bizzat kendimin ve aynı zamanda birçok arkadaşımın yaşadıkları bana bu farkı sundu. Üniversite yılları boyunca yaşadığımız koşuşturmaca, kariyer planları, yarattığımız stresler yerini daha farklı hayati değerlere bıraktı gibi… En azından zamansız, anın ve maneviyatın tadını çıkararak.

Başkalarına bakmaksızın kendi ayakların üstünde durarak… Sevdiklerini ve içinde inandıklarını hiçbir an ertelemeden yaşamak.


İşte budur diyorum en temeldeki kıtalar arası fark. Hayattaki farklı değerleri muazzam değişik yollarla yaşayarak olgunluğa ulaşmak… Ya içinde olgun olup hayatta istediklerine dem vurmak, ya da deli bir sürünün buyruğuna girmek. Sonuçta hepimiz haklıyız tercihlerimiz doğrultusunda. Yeter ki her zaman mutlu olalım, huzur alalım hayatlarımızdan. Yoksa çekilmez olur, geri dönmesi pişmanlıklarla dolu; hatta hayal bir yol oluşur uzaklarda.

Bencilce...

Yaşamın verdiği zorluklar çerçevesinde bir rutin tutturmuş gidiyoruz. Kimimiz derinlemesine bir sorgulama telaşına giriyor, kimimiz ise hayatı sunulduğu gibi yaşamaya. Hatta bir kısım var; sorgularken pes ediyor ve diyor ki, hiçbir şey değişmez:

“Bu milletten adam olmaz.”

Milleti oluşturan unsurun biz bireyler olduğunu unutuyoruz sanırım. Bireysel olarak iç çıkarımlarımızı bulduktan sonra belirli paydalarda diğer insanlarla birleştirmemiz gerekiyor. Maalesef bu iç çıkarlarımız bencilliğe çok kayıyor, çıkarcılığa dönecek kadar artabiliyor. Yine maalesef, kimse bireysel fedakârlığa hazırlanmıyor ve bunu bir topluma, belirli bir gruba lütfedecek kadar dayanışma peşinde koşmuyor.

Belirli bir düzen tutturulmuşsa ve sen o düzen içinde kavruluyorsan, çoğu şeyin değişmesini istemezsin. İstemezsin çünkü bencilsindir. İnsan olarak yapın, diğerlerini mutlu etmeyi hazmetse de sonuçta başkalarını mutlu etmenin bencilliğini yaşarsın.

Tıpkı çocuk sevgisi gibi...

Anne ve babanın en büyük mutluluğudur çocuğunun sağlıklı yetiştiğini görmek. Hatta her fırsatta onu korumak ve direktif vermektir yapacaklarını doğru gerçekleştirmeyi sağlamak adına. Neden? Çünkü bencilce bir hazdır o anne baba için. Tamamen saf ve kötü niyetten yoksun.

“Hazinenin büyüdüğünü görmek kişiye mutluluk verir. Komşuna değil.”

İşte bu yüzdendir ki, temelimizde, doğamızda vardır bencilce düşünmek. İster art niyetli olsun isterse iyi.