1 Eylül 2008 Pazartesi

Yol

Koca bir staj dönemini bitirip, çeşitli yükleri de üzerimden attıktan sonra biraz da rahat, tatil yapmaya gidercesine yol alıyorum İzmir’e doğru. Her zamanki gibi bir yurtdışı koşuşturmacasıdır alacak elbet evde ama bu sefer daha farklı. Daha tecrübeliyiz sanki bir yılın geçmesi ile.

Yolda insanları izliyorum. Otobüs terminalinde onları gözlüyorum. Bakışları, hareketleri, davranışları… Hep tedirgin ve hep emniyetli… Çocuklara bakıyorum koca duvarlar içerisinde yaşamalarına. Askere giden gencecik Kastamonulu çocuğun duyduğu heyecan ve gurura… Heyecanını bastırmak için rol yaparcasına neşe saçmaya çalışıyor etrafına. Diyor ki “Kastamonulu olmak lazım biraz”.

Ailesine bakıyorum. Genç erkek kardeşine, dayısına ve babasına. Hepsi birer sigara yakmış gururunu okşuyorlar. El üstünde tutuyorlar. Kadınlar arka planda, genç kız kardeş büyük bir hayranlık ve endişe ile ağabeysini izliyor. Kim bilir ne kadar özleyecek? Aklındaki tek kahraman şimdi farklı bir diyara gidiyor. En azından mahalledeki arkadaşlarına içi burukken anlatacağı gururlu bir hikayesi var.

Teyzelere bakıyorum. Çekirdek çitleyenlere. Rutine binmiş o yolculuk bir kere. Farklı kurallarını her seferinde uyguluyorlar. Çocuklar koşuşturmasın, bilet hazırlansın, kolonyalı mendiller çantanın ön tarafında hemen erişilecek tarafta bulunsun. Zaten numaraları ya 1-2 yada 3-4 tarafında. Amaç şoförü ve yolu izlemek. Bir bekçi gibi. Takip edercesine.

Sonra kendime bakıyorum. Bu yol yine bir başlangıç ve yine tecrübe olacak diyorum. Çok daha farklı olacak, daha temkinli ve bir o kadar daha çok sindireceğim. Her seferinde biraz daha büyüyor güvenim, gururum ve kendimle barışım. Aklımdan bunlar geçiyor, ileriyi düşünüyorum. Yaşayacaklarımı… Sanki sınırı yokmuş gibi, kuralları ve duvarları yıkacak gibi.

İşte bu fark var diyorum benimle o insanlar arasında. Farklı dünyaları, rutini ile yaşamamaya çalışmak benimkisi. Ama o insanları asla unutmuyorum ya da yok saymıyorum. Hepsini bilinçli bir şekilde izliyor ve içime sindiriyorum. Ders çıkartmaya çalışıyorum kendime. Öğrenmeye ve daha fazla yakından tanımaya.

Bir gün elbet geri döneceğim. Bu insanlar için. Herkesin farklı dünyasında yaratıcı kişi olabilmesi için.

4 yorum:

Buddyhood dedi ki...

sen yardim ettiinn, tribal dunyamda yaratici kisi oldum ben:)

Mater dedi ki...

beğendin mi yazıyı?

Buddyhood dedi ki...

hem de coookk!

gozlemler & yorumlar / aralara serpistirilmis edebi sanatlar / carpici quotationlar... coook begendim!

Unknown dedi ki...

cok iyi anladim seni..