26 Ocak 2010 Salı

İhmal, beklenti ve mutluluk üzerine

Uzun bir zamandır defterime yazıyordum.

Yeni bir dolma kalem almış, boş beyaz yapraklarla dolu defterimi dolduruyordum.
Bugün buraya yazma isteğim yeniden geldi.

İhmalkarlık üzerine başladım. Oradan aktı gitti yazı...

İhmalkarlığı anlamak, onu anlamaya çalışmak...Neden insanlar cevapsızdırlar? Neden cevap vermezler diye sordum kendi kendime. Hayatta diğer insanlara gösterilen sevgiden daha değerli ne vardır acaba diye düşünürken bencillik çıktı kapalı kutusundan zihnimde, köşede bir yerde. "Sanırım bencillik" dedim. Tam olarak bencillik olmasa da, ben bilincinin gücü... Kişinin kendisini düşünmeye iten, beni korumaya alan bir mekanizma.

En sevdiklerinin seni mezuniyetinde aramaması... "Seni akşam arayacağım, söz veriyorum" diyen bir sevgilinin sessizliği... Mezun olduğunu bildiğin arkadaşını heyecan ile kutlamak, ama cevapsız kalmak...İğneyi kendine çuvaldızı başkasına demişler. Aynı şeyleri, benzerlerini mutlaka ben de bizzat yarattım. Sanırım fark etmeye çalışmak en önemli ilk adım. Aksini kazanmak ise ikinci ve zor olanı.

Tabi bu derece duyarlı olmak ne kadar doğru? Olaylara bu kadar duygusal yaklaşmak ne kadar gerçekçi yaşadığımız dünyada? İnsan kendini yıpratmaz mı? Beklenti içerisine girmez mi?

Kalemi bırakıp düşününce şunu fark ediyorum. Aslında yaptığımız herşey karşılık beklemeksizin yapılmalı... Başkasının mutlu olması, mutlu olacağı fikri mutlu etmeli bizleri. Attığımız bir mesaja cevap beklemek değil. Yazacağımız her mektubun, söyleyeceğimiz her kelimenin karşıya kazandıracağı gülümseme motive etmeli bizleri mutlu olmak için. Aksi takdirde beklentiler etrafında yaşar, senaryolar üzerine düşünür durur ve çember ateşteki akrep gibi kıvranır dururuz.

Ateşin üzerinden zıplamak gerekir. Kişi tek başına mutlu olabilmelidir tabii halinde. Bir başka dış etkene ihtiyaç duymaksızın... Boş bir mağarada yaşarken, hiçbirşey bilmeden geçirdiğimiz günler içerisinde ne olabilir bize mutsuzluk aşılayan? Bizi beklentiye sürükleyecek, yada mutsuz yapacak ne olabilir?

İç konuşma ve zihin her bireyi kendi içinde güçlü yapan en güçlü etkenlerdir. Doğru kullanmak gerekir.

Uzun bir yolculukta olduğumu düşünüyorum. Bu yolda çok yeniyim. Çaylaklık kitabının ilk sayfalarında olsam bile ne kadar çok şey öğrendim, öğrettim kendime. Nasıl bir bireysel dünyada yaşadığımı, herşeye her düşünceye hakim olmak istediğimi fark ettim. İki koca duvara çarptım. İlkinde bir insan tanıdım, ikincisinde ise kendimi...

Daha fazla güzel cümle kurmanın önemini, hayatımızı ne kadar olumlu etkilediğini hissettim. Hala güzel sözlerin, içten diyalogların "ters" algılandığını görüyorum. İyi sözler duymanın "çıkarı var" sonucuna vardığı diyaloglar. Biri kendinden birşeyler anlatıyorsa, yaşamını uzun cümleler ile paylaşıyorsa bırakın paylaşsın. Oturup dinleyin, gülümsemek bile yeterli olacaktır. Her yardımı kur yada flört olarak görmemek, "selam" mesajına cevap vermek ne kadar olumlu duygular aslında.

Hayat olumsuz düşünmek için çok kısa. Paylaşmak ise uzun uzadıya bir yolculuk. Fakat unutmamak gerekir ki paylaşmak bireyde oluşan bir haz, bir mutluluk olabilir, olmalıdır. Beklenti ise bir kamçıdır insanın sırtına. Zaten etrafına mutluluk yaratmaya çalışan bir insan, cevapsız kalmayacaktır.

İşte burada düşüncelerimi paylaştım. Mutluyum.