Ne yöne gidersen git, -doğu, batı, kuzey ya da güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olarak düşün!
Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.
Şems-i Tebriz
Küçük kız bahçeye koşarken arkasına bile bakmıyordu. Annesi ‘ Kızım! ’ diye haykıradursun, o yeşile, çiçeklerin doyumsuz rengine kucak açıyordu adeta. Annesinin kokusunu bir yana koymuş, en sevdiği oyuncağı Bıcırık’ı nasıl da fırlatıvermişti odanın bir köşesine. Önemsiz, eski bir eşya gibi… Arkadaşları gitmişti ya ormana, o da gidecekti, gitmeliydi. Hemen anlatacaktı dönünce, ormanın güzelliklerini ve tüm maceralarını. Epey kıskanacaklardı. O kadar sabırsız ve doyumsuz bir duygu ile doluyordu ki, ayakları düşünmeden koşmaya başlıyordu. Arkasında neler bıraktığının farkında olmaksızın.
…
Havanın karardığını fark etmedi küçük kız. Üşümeye başladı. Ürpermenin yoğunluğu ile korku ağır basıyordu. Dikenler ortaya çıkıyor, yabancı gelmeye başlıyordu etrafındaki dünya yavaş ve sinsice. Evi, annesi, peki ya Bıcırık? Hızlı adımlarla yolunu bulmaya çalıştı. Gün karanlığa gömülürken, yollar birbirine benzemeye başladı. Artık çiçek kokusu yoktu, çamura saplanıyordu. Ağlıyor aynı zamanda kendine kızıyordu. Ya tekrar onları göremezse? Ya hepsini kaybederse? Nasıl da aceleyle, koşturarak çıkmıştı!
Hangimiz bir an için durup, yaptıklarımızı sindirmeye çalışıyoruz? Veya hangimiz, günün sonunda yaşadıklarımızı hatırlıyor? Daha da ufak detaylara girecek olursak, en son ne zaman aklımız boş, hiçbir şey düşünmeden anın tadını çıkarttık? Oldukça kısıtlı zamanlarda, öyle değil mi?
Hayat şu anda yaşanabiliyor ise neden asıl olanı düşünemeyiz, kısacası anımızı? O halde, geçmiş ve gelecek kavramları ve onlar üzerine kurulmuş özlü sözler boşuna mı söylenmiştir yıllar boyunca? Kesinlikle hayır. Sadece şunu sormak isterim. Hayat bir koşuşturmaca mı olmalıdır? Benim cevabım yine hayır! Hayat, bireysel geçmişlerimizi göz ardı etmeden anı yaşamak ve onu güzelleştirerek daha olumlu bir geleceği yaratmaya çalışmak olmalıdır, diye anlatırım soran biri olursa.
Yurtdışına çıkma arzusu, üniversiteyi koşarak bitirme isteği, aynı zamanda iş arama çabası, yalnız yaşama isteği… Şöyle bir durup bakınca, kendi hayatım hep bir koşuşturma ve yetişme çabası içindeydi aslında. Her yeni atılan adım, yeni bir adımı doğurmalı, yeni bir hedef koymalıydı öne. Adımları hızlandırırken, sosyal çevrenin baskısı ile koşmaya yeltenen ben ve kaçmaya başlayan ‘an’ lar vardı etrafımda.
Hiç bilmediğim, koşarak gitmek istediğim yurtdışı maceramda yerleştiğim ilk günü hala dün gibi hatırlıyorum. Bavulları odaya bırakışım, etrafı süzmem ve enteresan bir boşluk. Bir sonraki adım? Zaman ilerledikçe, insanı beş dakika sandalyede oturtmayan, uçarak yaşamak istediği yurtdışı fikri, endişe dolu bir serüvene dönüşmeye başlıyordu. Şu soru yerleşiyordu zihnime zaman içerisinde: Ben neden buradayım? Başkaları yaptığı için mi? Başkaları için mi? Yoksa hayatı yaşamak için mi?
Yaşadığım bu boyuttaki yalnızlığın sosyal bir eksiklikten çok manevi bir boşluk olduğunu fark eder oldum. Ve bu boşluğun getirdiği benzersiz soruların aslında hayatı anlamak adına önemli birer aşama olduğunu hissediyordum. Çünkü bugüne kadar hayat koşmak ve hedeflerden oluşmuştu. Elbet araya maddi mutluluklar serpiştiriliyordu. Alışveriş, seyahat, araba vs. İsmini siz koyun. Nedendir bilinmez, bir türlü uzun soluklu olmuyordu bu mutluluklar, genellikle bir sonraki hedef ve hediyeler önemli oluyordu. Doymaksızın…
Koşmak… Hedef… Ve nihayet… Durmak! Yorulmuştum, ritmimi her seferinde biraz daha yükseltiyor olmaktan. Yeni bir yolculuğa çıkmadan önce nefes almamaktan… Artik mola zamanıydı. Bugüne kadar geldiğim yollara bakarak karar vermek, yeni ve sakin bir yol çizmek istiyordum. Herkesin gittiği yolun büyüsüne kapılmadan, farkındalıkla ve belki de çamurlu ve çok uzun bir patikayı seçerek…
Yurtdışında yaşamın asıl kattığı gerçekler bunlardır bana. Kovadan yuvarlak çizerken zıplayan bir balık olmak, kaldırım boyunca sürünerek denize atabilmek şu uyuyan bedeni. Gerçek suyun farkına varmak, ‘Hayat buymuş!’ diyebilmek...
Bir o kadar uzun gelen günler içerisinde neden ayların, yılların nasıl geçtiğini anlayamıyoruz? Kullandığımız kelimelerde hep bir koşuşturmaca ve stres vurgularken, akşamları neden bir ekran karşısından kalkamıyoruz? Ataleti üzerimizden atamıyorken, neden planlar yapıp harekete bile geçmeden üzülüyoruz? Hangimiz ‘Nasılsın?’ a cevap olarak ‘Gayet iyiyim’ diyebiliyor?
Ben her şeyin gerçekleşme olasılığına inanıyorum yeter ki edindiğimiz minik motivasyonlar eylem bulsun. En iyi resmi yapmaktansa, resim yapmaya zaman veriyor olmak olsun. Belki tatsız bir kurabiye yapmak olsun sonucu ama ona adanmış özel bir zaman olsun, bizi memnun edecek. Şarkı söylemek olsun adı, solist olup coşkulu kalabalık önünde değil ama veliler korosunda. Yeter ki, gerçekleşebilen doğal hayaller olsun önümüzde. O zaman ataleti yendiğimizi hisseder, kendimizi daha mutlu bir birey olarak görürüz.
Şimdi durup bakınca kendime söyleyebildiğim birkaç güzel cümle olduğunu düşünüyorum. Ne dünü ne de yarını yaşamak, anı kavramak esas olanı. Sokakları hızlı hızlı, at gözlüğü ile arşınlamak değil, adımları sakinleştirmek, insanları içe sindirmek en güzeli. Rastgele bir merhabayı esirgememek herhangi birine mutlu bir anımızda… Gerçekleşebilir hayaller ile tatmin olmak, gülümseyebilmek herkese. Sevgi vermek, karşılığında aldığımız sevgiyi hissedebilmek yaşadığımız her an ve alanda.
Yurtdışı macerası tüm bunlar için bir ön koşul mudur? Tabii ki değil. Esas olan adım attığımız her yolculuğu birer iç seyahat, kişisel arayış olarak görebilmemiz sanırım. Çoğumuza yıllar boyunca aşılanan ‘yarış’ konumunu bir an önce silkinerek atmamız üstümüzden. Aksi takdirde yarışmak dipsiz bir kuyu olur, en iyi okuldan en iyi işe, en iyi müdürlükten, en en iyi olma merdivenlerine sürükler bizi farkında olmadan. Halbuki işe dört kolla sarılmak, onu severek yapmak, sevdiğimiz işe yaklaşmak olmalıdır hayatın doğal adımları.
Doğal olmak olsun hayat. Çocukluk halimiz gibi. Güzel bir melodinin yarattığı farklı coşkular kadar doğal. İnanırım ki, işte o zaman hayat okyanus gibi derin ve dolu, cennet gibi tadına doyulmayan bir mekan olur.
Sonunda evin ışıkları gözüktü. Küçük kız çok üşüyordu ama annesini ve Bıcırık’ı düşünmenin getirdiği sıcaklık vücüdunu ısıtıyordu. Eve adım adım yaklaşırken mutluluğu artıyordu. Ormanın tüm gizemi ve içerdikleri ona kendini göstermiş ve farkındalık duygusunu göstermişti. Bir savaşı kazanmış edasıyla değil, daha çok yaşadıklarını sindirmiş olmanın coşkusu vardı. Üstü başı kir pas içinde bile olsa yapacağı ilk şey annesine sarılmak olacaktı. Babasının kucağına zıplayacak ve seni seviyorum diyecekti uzun zamandan sonra ilk defa. Kucağında olmanın tadını çıkaracak, aklında ‘ormana kaçmak’ olmayacaktı.
Sevgisini büyütecekti, anını anlamaya ve yaşamaya çalıştıkça...