29 Nisan 2010 Perşembe

ADIMLARIMIZDA HAYAT

Ne yöne gidersen git, -doğu, batı, kuzey ya da güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olarak düşün!
Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.

Şems-i Tebriz

Küçük kız bahçeye koşarken arkasına bile bakmıyordu. Annesi ‘ Kızım! ’ diye haykıradursun, o yeşile, çiçeklerin doyumsuz rengine kucak açıyordu adeta. Annesinin kokusunu bir yana koymuş, en sevdiği oyuncağı Bıcırık’ı nasıl da fırlatıvermişti odanın bir köşesine. Önemsiz, eski bir eşya gibi… Arkadaşları gitmişti ya ormana, o da gidecekti, gitmeliydi. Hemen anlatacaktı dönünce, ormanın güzelliklerini ve tüm maceralarını. Epey kıskanacaklardı. O kadar sabırsız ve doyumsuz bir duygu ile doluyordu ki, ayakları düşünmeden koşmaya başlıyordu. Arkasında neler bıraktığının farkında olmaksızın.

…

Havanın karardığını fark etmedi küçük kız. Üşümeye başladı. Ürpermenin yoğunluğu ile korku ağır basıyordu. Dikenler ortaya çıkıyor, yabancı gelmeye başlıyordu etrafındaki dünya yavaş ve sinsice. Evi, annesi, peki ya Bıcırık? Hızlı adımlarla yolunu bulmaya çalıştı. Gün karanlığa gömülürken, yollar birbirine benzemeye başladı. Artık çiçek kokusu yoktu, çamura saplanıyordu. Ağlıyor aynı zamanda kendine kızıyordu. Ya tekrar onları göremezse? Ya hepsini kaybederse? Nasıl da aceleyle, koşturarak çıkmıştı!

Hangimiz bir an için durup, yaptıklarımızı sindirmeye çalışıyoruz? Veya hangimiz, günün sonunda yaşadıklarımızı hatırlıyor? Daha da ufak detaylara girecek olursak, en son ne zaman aklımız boş, hiçbir şey düşünmeden anın tadını çıkarttık? Oldukça kısıtlı zamanlarda, öyle değil mi?

Hayat şu anda yaşanabiliyor ise neden asıl olanı düşünemeyiz, kısacası anımızı? O halde, geçmiş ve gelecek kavramları ve onlar üzerine kurulmuş özlü sözler boşuna mı söylenmiştir yıllar boyunca? Kesinlikle hayır. Sadece şunu sormak isterim. Hayat bir koşuşturmaca mı olmalıdır? Benim cevabım yine hayır! Hayat, bireysel geçmişlerimizi göz ardı etmeden anı yaşamak ve onu güzelleştirerek daha olumlu bir geleceği yaratmaya çalışmak olmalıdır, diye anlatırım soran biri olursa.

Yurtdışına çıkma arzusu, üniversiteyi koşarak bitirme isteği, aynı zamanda iş arama çabası, yalnız yaşama isteği… Şöyle bir durup bakınca, kendi hayatım hep bir koşuşturma ve yetişme çabası içindeydi aslında. Her yeni atılan adım, yeni bir adımı doğurmalı, yeni bir hedef koymalıydı öne. Adımları hızlandırırken, sosyal çevrenin baskısı ile koşmaya yeltenen ben ve kaçmaya başlayan ‘an’ lar vardı etrafımda.

Hiç bilmediğim, koşarak gitmek istediğim yurtdışı maceramda yerleştiğim ilk günü hala dün gibi hatırlıyorum. Bavulları odaya bırakışım, etrafı süzmem ve enteresan bir boşluk. Bir sonraki adım? Zaman ilerledikçe, insanı beş dakika sandalyede oturtmayan, uçarak yaşamak istediği yurtdışı fikri, endişe dolu bir serüvene dönüşmeye başlıyordu. Şu soru yerleşiyordu zihnime zaman içerisinde: Ben neden buradayım? Başkaları yaptığı için mi? Başkaları için mi? Yoksa hayatı yaşamak için mi?

Yaşadığım bu boyuttaki yalnızlığın sosyal bir eksiklikten çok manevi bir boşluk olduğunu fark eder oldum. Ve bu boşluğun getirdiği benzersiz soruların aslında hayatı anlamak adına önemli birer aşama olduğunu hissediyordum. Çünkü bugüne kadar hayat koşmak ve hedeflerden oluşmuştu. Elbet araya maddi mutluluklar serpiştiriliyordu. Alışveriş, seyahat, araba vs. İsmini siz koyun. Nedendir bilinmez, bir türlü uzun soluklu olmuyordu bu mutluluklar, genellikle bir sonraki hedef ve hediyeler önemli oluyordu. Doymaksızın…

Koşmak… Hedef… Ve nihayet… Durmak! Yorulmuştum, ritmimi her seferinde biraz daha yükseltiyor olmaktan. Yeni bir yolculuğa çıkmadan önce nefes almamaktan… Artik mola zamanıydı. Bugüne kadar geldiğim yollara bakarak karar vermek, yeni ve sakin bir yol çizmek istiyordum. Herkesin gittiği yolun büyüsüne kapılmadan, farkındalıkla ve belki de çamurlu ve çok uzun bir patikayı seçerek…

Yurtdışında yaşamın asıl kattığı gerçekler bunlardır bana. Kovadan yuvarlak çizerken zıplayan bir balık olmak, kaldırım boyunca sürünerek denize atabilmek şu uyuyan bedeni. Gerçek suyun farkına varmak, ‘Hayat buymuş!’ diyebilmek...

Bir o kadar uzun gelen günler içerisinde neden ayların, yılların nasıl geçtiğini anlayamıyoruz? Kullandığımız kelimelerde hep bir koşuşturmaca ve stres vurgularken, akşamları neden bir ekran karşısından kalkamıyoruz? Ataleti üzerimizden atamıyorken, neden planlar yapıp harekete bile geçmeden üzülüyoruz? Hangimiz ‘Nasılsın?’ a cevap olarak ‘Gayet iyiyim’ diyebiliyor?

Ben her şeyin gerçekleşme olasılığına inanıyorum yeter ki edindiğimiz minik motivasyonlar eylem bulsun. En iyi resmi yapmaktansa, resim yapmaya zaman veriyor olmak olsun. Belki tatsız bir kurabiye yapmak olsun sonucu ama ona adanmış özel bir zaman olsun, bizi memnun edecek. Şarkı söylemek olsun adı, solist olup coşkulu kalabalık önünde değil ama veliler korosunda. Yeter ki, gerçekleşebilen doğal hayaller olsun önümüzde. O zaman ataleti yendiğimizi hisseder, kendimizi daha mutlu bir birey olarak görürüz.

Şimdi durup bakınca kendime söyleyebildiğim birkaç güzel cümle olduğunu düşünüyorum. Ne dünü ne de yarını yaşamak, anı kavramak esas olanı. Sokakları hızlı hızlı, at gözlüğü ile arşınlamak değil, adımları sakinleştirmek, insanları içe sindirmek en güzeli. Rastgele bir merhabayı esirgememek herhangi birine mutlu bir anımızda… Gerçekleşebilir hayaller ile tatmin olmak, gülümseyebilmek herkese. Sevgi vermek, karşılığında aldığımız sevgiyi hissedebilmek yaşadığımız her an ve alanda.

Yurtdışı macerası tüm bunlar için bir ön koşul mudur? Tabii ki değil. Esas olan adım attığımız her yolculuğu birer iç seyahat, kişisel arayış olarak görebilmemiz sanırım. Çoğumuza yıllar boyunca aşılanan ‘yarış’ konumunu bir an önce silkinerek atmamız üstümüzden. Aksi takdirde yarışmak dipsiz bir kuyu olur, en iyi okuldan en iyi işe, en iyi müdürlükten, en en iyi olma merdivenlerine sürükler bizi farkında olmadan. Halbuki işe dört kolla sarılmak, onu severek yapmak, sevdiğimiz işe yaklaşmak olmalıdır hayatın doğal adımları.

Doğal olmak olsun hayat. Çocukluk halimiz gibi. Güzel bir melodinin yarattığı farklı coşkular kadar doğal. İnanırım ki, işte o zaman hayat okyanus gibi derin ve dolu, cennet gibi tadına doyulmayan bir mekan olur.

Sonunda evin ışıkları gözüktü. Küçük kız çok üşüyordu ama annesini ve Bıcırık’ı düşünmenin getirdiği sıcaklık vücüdunu ısıtıyordu. Eve adım adım yaklaşırken mutluluğu artıyordu. Ormanın tüm gizemi ve içerdikleri ona kendini göstermiş ve farkındalık duygusunu göstermişti. Bir savaşı kazanmış edasıyla değil, daha çok yaşadıklarını sindirmiş olmanın coşkusu vardı. Üstü başı kir pas içinde bile olsa yapacağı ilk şey annesine sarılmak olacaktı. Babasının kucağına zıplayacak ve seni seviyorum diyecekti uzun zamandan sonra ilk defa. Kucağında olmanın tadını çıkaracak, aklında ‘ormana kaçmak’ olmayacaktı.

Sevgisini büyütecekti, anını anlamaya ve yaşamaya çalıştıkça...

9 Nisan 2010 Cuma

Mektup


Ve Tanrı yaz dedi.

Kelimelerin akıp gitmesini, duyguların dökülmesini istedi. Trajik ve geleneksel yolları seçmektense, hayati dilediğin gibi yaşa içindekileri tutma diye buyurdu.

Ve Tanrı kelimelerin gücünü kullan dedi.

İçindeki coşkunun paylaşılması her şeyden daha önemlidir diyerek çık yola, paylaşmanın altın kuralını, paylaşmayı sevme hissini tekrar yaşa diye haykırdı, hiddetlendi kulakları sağır edercesine.

Gecenin üçünde uyandıran, seni yazmaya iten bu gücü hapsetme. Bırak olduğu gibi aksin, bildiği gibi konuşsun, diye buyurdu. Hem ne zararı olmuş ki farklılığın, cesaretin!

Ve Tanrı farklı ol diye çağırdı.

Yaptığına inan, söylediklerine güven ve hayati hisset dedi. Tekrar tekrar yaşıyor olmanın güzelliğine doymaya çalış. Hislerin, heyecanların var olabilmesine hayran ol, onları kucakla, haykır ki sana yaklaşsınlar diye tembihledi.

Ve Tanrı biraz bencillik diye hatırlattı.

Bencillik asla kötü değil, çıkar gütmek hiç değil. Sadece yaşadıklarını benimse, yıllar geçse de tekrar heyecan ile yaşa, bu imkanı ver kendine. Hislerini paylaşmayı özümse, hem ancak paylaşınca insan sever diye buyurdu.

Farklılığı bir yolculuk olarak gör, kendini bu yolda yeniden keşfet, diye hatırlattı. Farklı yolların farklı insanların sendeki etkisinin neler olabileceğini düşün, birçok hissin aslında zihninde, aklin zamandaki yolculuğu ile gerçek güzellikleri görebileceksin, diye anımsattı.

Ve Tanrı hisset dedi.

Yıllar sonra tekrar hissedebiliyorsan, tutma kendini yaz dedi. Çılgınlıklar karesine bir çarpı daha at, bundan zevk al ve en güzel ve en doğru hissettiğin yol ile sürprizlerini hazırla dedi. Hayranlık duy, hayranlık uyandır!

Hayatin tadını çıkar, doyasıya yaşa, davranışların ve dilin gücün olsun, gözlerin ya da dudakların değil…

Yeteneklerin öyle bir sihir olsun ki hayranlık çıkarsın karşına…


diyerek aydınlattı Tanrı, sen gözlerini aralıyorken.