9 Nisan 2010 Cuma

Mektup


Ve Tanrı yaz dedi.

Kelimelerin akıp gitmesini, duyguların dökülmesini istedi. Trajik ve geleneksel yolları seçmektense, hayati dilediğin gibi yaşa içindekileri tutma diye buyurdu.

Ve Tanrı kelimelerin gücünü kullan dedi.

İçindeki coşkunun paylaşılması her şeyden daha önemlidir diyerek çık yola, paylaşmanın altın kuralını, paylaşmayı sevme hissini tekrar yaşa diye haykırdı, hiddetlendi kulakları sağır edercesine.

Gecenin üçünde uyandıran, seni yazmaya iten bu gücü hapsetme. Bırak olduğu gibi aksin, bildiği gibi konuşsun, diye buyurdu. Hem ne zararı olmuş ki farklılığın, cesaretin!

Ve Tanrı farklı ol diye çağırdı.

Yaptığına inan, söylediklerine güven ve hayati hisset dedi. Tekrar tekrar yaşıyor olmanın güzelliğine doymaya çalış. Hislerin, heyecanların var olabilmesine hayran ol, onları kucakla, haykır ki sana yaklaşsınlar diye tembihledi.

Ve Tanrı biraz bencillik diye hatırlattı.

Bencillik asla kötü değil, çıkar gütmek hiç değil. Sadece yaşadıklarını benimse, yıllar geçse de tekrar heyecan ile yaşa, bu imkanı ver kendine. Hislerini paylaşmayı özümse, hem ancak paylaşınca insan sever diye buyurdu.

Farklılığı bir yolculuk olarak gör, kendini bu yolda yeniden keşfet, diye hatırlattı. Farklı yolların farklı insanların sendeki etkisinin neler olabileceğini düşün, birçok hissin aslında zihninde, aklin zamandaki yolculuğu ile gerçek güzellikleri görebileceksin, diye anımsattı.

Ve Tanrı hisset dedi.

Yıllar sonra tekrar hissedebiliyorsan, tutma kendini yaz dedi. Çılgınlıklar karesine bir çarpı daha at, bundan zevk al ve en güzel ve en doğru hissettiğin yol ile sürprizlerini hazırla dedi. Hayranlık duy, hayranlık uyandır!

Hayatin tadını çıkar, doyasıya yaşa, davranışların ve dilin gücün olsun, gözlerin ya da dudakların değil…

Yeteneklerin öyle bir sihir olsun ki hayranlık çıkarsın karşına…


diyerek aydınlattı Tanrı, sen gözlerini aralıyorken.

1 yorum:

7NR dedi ki...
Bu yorum bir blog yöneticisi tarafından silindi.