2 Kasım 2008 Pazar

Viyana'da bir Cumartesi

Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba...

Yorucu ve oldukça yoğun geçen iki haftanın sonrasında bir Cumartesi günü daha kendimizi sokaklara attık. Viyana'nın gezmediğimiz yerlerinden bir ikisini daha halletmek asıl amacımızdı.

Bu sebep ile "Neden Schönbrun'e gitmiyoruz?" sorusunu kendimize sorduk. Sonrasında U4 hattının neredeyse sonunda bulunan Schönbrun'de bulduk kendimizi.

Ilıman ama gri bir hava eşliğinde Kasım ayının bu ilk gününde Schönbrun sarayını gezmek eğlenceliydi diyebilirim. Küçük Versaille olarak da görünebilecek bu sarayın metrodan gelirken görüntüsü o kadar da etkileyici değil. Ancak, sarayın arka tarafına geçip bahçeye ulaşmak insanı heyecanlandırıyor. Muntazam bir düzenin olduğu bu bahçede yukarıya doğru baktıkça muhteşem Gleitties'ı görmek mümkün. Aslına bakarsan kapı gibi birşey, gerçekten hiçbir amacı yok. Sadece kral uyanınca pencereden güzel birşey görsün diye yapılmış. Eee, herkes de Dolmabahçe yok !

Sarayın içi ise normal, aynı bizim ev. Şaka bir yana "Zengin odası" dışında pek birşey beni etkilemedi. Sağda solda Mozart çalmış, Paşalar nereye kaka yapmış onu gördük. Zaten fotoğraf çekmek de yasaktı. Resmen "Bu dandik sarayı kimseye göstermeyin de herkes 10 euro vermeye devam etsin." dercesine...

Sarayımız bitti ve şehir merkezine döndük. Grubumuzu biraz daha büyüttük ve Stat Oper'e gittik. Bu sefer gösterimiz baleydi. Bina güzel, gösteri güzel, sahne şahane ama Avusturyalılar canavar...Ben böyle saçma ve saygısız bir seyirci görmedim. Yahu, her hareketten sonra alkış mı kopar? Adam bale yapıyor, işi o...Balerin daha havada, işi bitmemiş önümdeki bravo diye bağırıyor. Yuh diyorum her seferinde. Neyse, ne olursa olsun harika bir atmosferde güzel bir gösteri izledik. Avusturyalıların "çılgın" alkışları arasında da binayı terk ettik.

Yine zor bir hafta beni bekliyor. Bu hafta bir sonraki ölümcülün sadece hazırlanması olacak. Ama yine de, yakında görüşürüz!

18 Ekim 2008 Cumartesi

Bir Viyana Günü

Evet, koca bir Cumartesi devrildikten sonra hakkında yazmaya başlayabilirim. Bu haftasonunu, daha doğrusu bu güzel günü sadece Viyana'ya adadım. Sınıfımdan arkadaşlar ile hoş bir gezi yaptık.

Klasik bir Viyana gezisi değildi. Her halinden tipik Fransız diyebileceğiniz genç Fransız arkadaşımız bizi Heuriger diye de anılan Viyana'nın dağlarına kırlarına götürdü bizi. Bir Macar, bir Danimarkalı, bir Fransız, bir Hollandalı ve bir Türk olarak fıkranın tüm unsurlarını tamamlamıştık.

Bahsettiğim Heuriger bölgesi üç sebep ile ünlü. Birincisi Viyana şaraplarının üretildiği yer. Daha doğrusu hammade burada. Her taraf üzüm bağı... Sonbaharın gelmesi ile birlikte o kadar güzel bir renk cümbüşü olmuş ki...Traktörlerde üzümler, sarkmış dallar, sararmış yapraklar...Falan filan.

İkinci sebep ise manzara. Viyana tamamen ayakların altında. Biraz puslu bir görüntü de olsa çeşitli binaları çözmeye çalıştık. Nerede kalıyoruz? Dom nerede? Nehir nereden geçiyor? Gibi gibi...

Üçüncü sebep ise Bethoveen'in burada yaşamış olması. Her tarafta onun işareti var. 19.yy ortalarında yaşadığı evi de bu bölgede bulunuyor. Enteresandır Cumartesi olmasına rağmen her yer kapalıydı. Biz de sadece kuru bir bina görmüş olduk. Bizim İzmir'deki eve de asacağım buna benzer birşeyler...Nasıl olsa girmesen de ilgi çekiyor.

Sonra ünlü Zaher torta yemeye gittik şehir merkezine. Hemen opera binasının arkasında Zaher Otelinin yarattığı bir kek çeşidi. İlk defa yedim. Bana sorarsanız bizim Özsüt beş basar buna. Ona 10 euro verene kadar, 2 Keşkül 3 tane Kazandibi yerim. Ama gelirseniz mutlaka deneyin. Tatmadık demezsiniz. Komşuya anlatacak konu olur hem.

Sonra günün en güzel anı geldi diyebilirim. Volksoper'de bir opera... Rossini'nin Sevil Berberi'ni izledik. Gösteriden tam 20 dk. önce açtıkları "öğrenci bileti" seçeneği ile 10 Euro'ya 75 Euro'luk bilet aldık. Hani balkonlar var ya, filmlerde olur kenarda en zengin ve göbekli adam oturur. İşte bu gece o adam bendim. Yanımda da 3 tane cariye vardı : Fransız, Danimarkalı, Hollandalı...

Güzelim İtalyanca eseri kaba bir Almanca ile izlesek de çok memnun kaldım. Çok özlemişim. Her ne kadar Almanca, aşkı ve eğlenceyi anlatmakta kulağa bir o kadar hödük gelse de, sadece müziğe konsantre olmak bana huzur verdi.

Burada herkese söz vermek istiyorum. Viyana'ya gelen her kişi ile operaya gideceğim. Hem de en zengin yerinden...

12 Ekim 2008 Pazar

Bratislava

Evet, Slovakya'nın 450.000 nufüsa sahip başkenti... Beklentiler normal ama yine de içimizde bir heyecan var...

Viyana'dan sadece 1 saat uzakta olan bu şehrin çok cazip olduğu söylenemez. Zaten otobüsün bıraktığı yer ile şehir merkezi arası yürüme mesafesi olarak 5 dakika. Merkezde bir yürüyüş 30 dakika. Geri yürüyüş de 5 dakika. İşte sana şehir. Bitti.

Tamam bu kadar abartılmasa da küçük bir şehir Bratislava. 4 exchange Türk arkadaş olarak çıktığımız yolda birbirimizi tanıma fırsatı otomatik olarak doğmuş oldu. Tabi, benim başlardaki sessizliğim fotoğraf makinama daha sık davranmama sebep oldu.

Günlerden Cumartesi olmasına rağmen sokakların boş ve mağazaların kapalı oluşu tüyleri diken diken edip, şehri terkedilmiş havasına soksa da öğleden sonra biraz canlanma geldi diyebilirim.

Hala slovak kronunun kullanıldığı şehirde -EU'ya girmişler ama Euro seneye geliyor- yemeklerin nispeten ucuz oluşu dikkatimizi çekti. Ancak geleneksel tadları olduğu söylenemez. Bu sebep ile yardımımıza bir Irish Pub ile global dev McDonald'sın yetiştiğini söylemekte bir sakınca görmüyorum.

Her ne kadar sakin ve sessiz bir şehir olsa da, şehrin kaleden görüntüsü oldukça dinlendirici. Özellikle akşamüstü çıkılan kalede genel manzarayı ve de Tuna nehrini doyasıya izlemek insanı güzelce dinlendirebilir. Gayet bunu başardı da...

Hostel filminin hiçbir sahnesini hatırlatmayan bu minik şehri sanırım bir kere de gece görmek gerekiyor. Bakalım gece hayatı o kadar da tehlikeli mi?

10 Ekim 2008 Cuma

Viyana'da bir Türk Mahallesi

Sabah sabah okuldaki mıymıntı işlerimi hallettikten sonra sıkılıp ne yapsam acaba dedim. Öncelikle okulun karşısındaki "Dayı'nın yeri" nde bir dürüm yedim ve Yavuz abi ile birlikte memleketi kurtardım. Daha sonra sallana sallana eve doğru hareket ederken bir anda Türk mahallesine gitmek geldi aklıma.

Ve gittim. Büyük bir şaşkınlık içinde tabii. Kent lokantasında demli bir çay içtikten sonra yavaş yavaş, soluklana soluklana Avarel misali gezinmeye başladım...

Sonrası mı? Yazının geri kalanını fotoğraflar ile süslemek istediğim için burada bırakıyorum. O zaman anlatmak istediklerim çok daha güzel olacak...

Merak ediniz, bekleyiniz ve sonunda keyif ile okuyunuz.

7 Ekim 2008 Salı

Oktoberfest


Viyana'daki yoğun ama aslında oldukça kısa sömestremin hemen öncesinde son gezimi Oktoberfest'e gerçekleştirdim. Almanya'nın Münih şehrinde gerçekleşen bira festivali...

Kelimeler ile zor anlatılacak bir organizasyon. Koca bira tenteleri arasında fuar alanı, eğlence aletleri, yemek standları...

Hayatımda ilk defa saat 7de alkol için uyandım. Sabahın 8i ile yola çıkışımız ve 8.50de bira tentesi önünde kuyruğa girişimiz...İnanılması güç ama 9.30 da içeriye girememiştik. Neden? Çünkü içerisi yeterince kalabalıktı.

Zor bela, arka kapı ve koşuşturmaca derken içeri girmeyi başardık HB adındaki büyük bir tenteye. Tabi o heyecan ve merak ile midemden içeri ilk giren şey bira oldu saat 10 sularında. Koca 1lt'lik bardakta oldukça güçlü bir birayı hoop diyerek mideye indiriverdim.

Sonra mı? Sonra ikincisi. Sonuçta ne olur? Orçun Mater saat 12 gibi sarhoş olur. Hem de öyle bir sarhoşluk ki dillere destan. Oturduğumuz masanın Amerikadan, Avusturalyadan, İtalyadan ve tabi Almanya'dan gelen bütün misafir kızlarına "seni öpebilir miyim?" dedirtecek bir sarhoşluk. Tabii babaane öpücüğü gibi uzattığım dudaklarımı herkes sert bir "NO" ile geri çevirdi. En azından öyle söyledi arkadaşım.

3-4 saatlik kayıp zamandan sonra kendime geldim ve biraz daha eğlendim. Bira mı? Ağzıma süremedim. Alex vardı da ağzıma bir tutam ekmek tıktı, midem toparlandı. Korkunç bir başağrısı ile akşam saat 9 gibi çıktık. Tam 12 saat sonra.

Farklı bir çok ülkeden insanla birlikte "bröse" (şerefe) demenin keyfine vardım sanırım. Adlarını dahi bilmediğim bu insanlar ile sarmaş dolaş, eğlenerek, coşarak, dans ederek 12-3= 9 saat geçirdim. Yorgunluğu hala üstümde diyebilirim.

Münih'in 1 milyar Euro kazandığı bu etkinliğe ben de 3-5 katkıda bulundum. Ama karşılığında inanılmaz bir tecrübe edindim. Umarsızca ve kimseyi tanımadan sarmaş dolaş olunabileceği gerçeği...

Münih mi? Güzel bir şehire benziyor. En azından bira içmeden gezdiğim birkaç saatlik süresi için...

6 Ekim 2008 Pazartesi

Yeniden Milano

Evet, Valencia'dan sonraki durağım tekrar Milano oldu. 3 günümü geçirdiğim Milano'da şehri özlediğimi fark ettim. Enteresandır...

Sanırım özlediğim şey arkadaşlarım olmuş. Sıcak bir havada sokakta içilen bir şarabın tadını özlemişim. Tramvaydan inmem ile birlikte garip bir huzura kapılmam da bunu gösteriyor. Benim için yapılmış bir aperativonun tadı da hala damağımda.

Yaşaması düşünülünce Milano bana göre güzel bir şehir. Küçük ama herşey var. Aynı zamanda dinamik. Çok fazla gencin olduğu, çalışan kesmin de çok yaşlı olmadığı bir şehir. VE kesinlikle insanlar giyinmesini biliyor. Bunu bir kez daha fark ettim.

Fakat üniversiteme gittiğimde aynı mutluluğu hissetmedim. Tanıdık kimseyi göremedim, aynı zamanda geçen senenin bütün stresini ve adaptasyonunu hatırladım sanırım. Bütün masaları dolduran verimsiz Italyanları görmek yine göğüs kafesimi sıkıştırdı. Sanırım bunda korkunç bir gün geçirmiş olmamın etkisi de vardı.

Bayramımızı da kutladığımız Greco restoranda harika bir gece geçirdik Türk arkadaşlarımla. Tam bayram ziyafetinde oldu. Aynı zamanda 2 doğum gününü kutladık. Her ne kadar korkunç bir Salı günü geçirsem de akşamı oldukça eğlenceliydi. Ve biliyorum ki, aynı insanlar 2. dönemde de orada olacaklar. Ve biz harika zaman geçireceğiz.

Valencia




Uzun bir aradan sonra tekrar buradayım. Viyana'daki uzun yolculuğa başlamadan önce epey bir gezdim. Öncelikle Valencia'yı anlatayım.

CEMS için dahil olduğum öğrenci birliğinin toplantısı sebebi ile Valencia'daydım. 6 günümüzü geçirdiğimiz Valencia'da şehri pek gezebildiğimi söyleyemem. Aslına bakacak olursak ciddi iş beklediklerinden ve benim gerçekte gezmek için gittiğimi düşünerekten ciddi bir hata yaptığımı söyleyebilirim.

Çünkü, ciddi çalışıp CEMS grubunu nasıl daha iyi hale getirebiliriz diye düşünüyor insanlar. Yada öğrenciler diyelim. Her akşam eğlenip, dışarı çıkıp daha sonra sabah zımba gibi kalkmak sanırım benim tempoma uygun birşey değil.

Ama her zamanki gibi pozitif yaklaşacağım. Tam 14 farklı dilin olduğu bir toplantıdaydım. Herkes üstün düzeyde ingilizce konuşabiliyor ve çalıştığı zaman boyunca kültür değişiminde ve anlama arayışında bulunuyor. Özellikle önceleri beni Italyan zannetmeleri, daha sonra kültürümü ve beni tanımaya çalışmaları... Çok fazla tecrübe ve bilgi ile döndüm diyebilirim.

Bir diğer hususta görgü ve ahlakta sanırım. Her ne kadar bu insanlar gelecekte çok önemli yerlere gelecek olsalar ve korkunç bir bilgi donanımına sahip olsalar da bireysel ve bencil yaşamaları o kadar öne çıkıyor ki. Bir sofrada yenen yemeğin en büyük payına sahip olmaya çalışmak yada hesabını gramına kadar hesaplamak o kadar enteresan geliyor ki bazen. Öğretinin görgüden ne kadar uzak olduğunu görüyorum böylece.

Her yolculukta olduğu gibi bu seferde de farklı gözleri görmeye ve hatta o gözlerden bakmaya çalıştım. Herşeyi ile çok güzel ve tecrübe doluydu. Ama aldığım sorumluluktan hoşlandığımı pek söyleyemem.

Nice deneyim dolu yolculuklara...

22 Eylül 2008 Pazartesi

CEMS Viyana

Ve bir haftanın ardından...

Viyana'daki seminer tecrübem çok çabuk geçti. Oldukça hızlı, eğlenceli ve aynı zamanda inanılmaz öğretici oldu diyebilirim.

Her seferinde ismimi "fortune without f" diyerek telafuz etmem benim için zorluk yaratsa da, insanlar için sempatik bir konum oluşturuyor. Vay anasını diyorlar heralde bu çocuk yaratıcı. Halbuki ciddi bir çalışma sonucu en kolay nasıl anlatırım ismimi acaba diyerekten yola çıktığım bir çalışmaydı o.

Farklı ülkelerden bir sürü insan ile birlikte olma fırsatım oldu. TEK Avrupalı olmayan ben, insanların bütün Türk duvarlarını yıkarak kendimi ve ülkemi, daha doğrusu bütün gerçekleri anlatmaya çalıştım. Heyecan verici ve şaşırtıcı cevaplar aldım. Ama sonuçları güzel oldu.

Sevgili İtalyan arkadaşlarım daha da kaynaştım. Yeni insanlar tanıdım. Avrupalıların bir kere daha ne kadar şanslı olduğunu fark ettim. Doğalından 3-5 dil konuşuyorlar. Çok fazla gezebildikleri için ortak konuşabildikleri yada paylaşabildikleri daha fazla.

Ben mi? Üzülmüyorum, tam tersine kendimi şanslı hissediyorum. Bu tarz bir gruba kendimi kabul ettirebilmiş olmanın gururunu yaşıyorum sanırım. Geleceğin Avrupa CEO'ları, NGO başkanları yada akademisyenleri ile olduğumu düşünüyorum ve bu insan topluluğunda ben de varım.



Viyana mı? Oldukça güzel bir şehire benziyor. Her ne kadar gezme fırsatım olmasa da koca bir dönem burada olacağımı bilerekten içim rahat Valencia'ya doğru yola çıkıyorum. Her ne kadar sokaklar bomboş ve insanlar 6da inine çekiliyor olsa da, tarih 3 ay boyunca beni meşgul tutacağa benziyor. Bakalım göreceğiz...

1 Eylül 2008 Pazartesi

Yol

Koca bir staj dönemini bitirip, çeşitli yükleri de üzerimden attıktan sonra biraz da rahat, tatil yapmaya gidercesine yol alıyorum İzmir’e doğru. Her zamanki gibi bir yurtdışı koşuşturmacasıdır alacak elbet evde ama bu sefer daha farklı. Daha tecrübeliyiz sanki bir yılın geçmesi ile.

Yolda insanları izliyorum. Otobüs terminalinde onları gözlüyorum. Bakışları, hareketleri, davranışları… Hep tedirgin ve hep emniyetli… Çocuklara bakıyorum koca duvarlar içerisinde yaşamalarına. Askere giden gencecik Kastamonulu çocuğun duyduğu heyecan ve gurura… Heyecanını bastırmak için rol yaparcasına neşe saçmaya çalışıyor etrafına. Diyor ki “Kastamonulu olmak lazım biraz”.

Ailesine bakıyorum. Genç erkek kardeşine, dayısına ve babasına. Hepsi birer sigara yakmış gururunu okşuyorlar. El üstünde tutuyorlar. Kadınlar arka planda, genç kız kardeş büyük bir hayranlık ve endişe ile ağabeysini izliyor. Kim bilir ne kadar özleyecek? Aklındaki tek kahraman şimdi farklı bir diyara gidiyor. En azından mahalledeki arkadaşlarına içi burukken anlatacağı gururlu bir hikayesi var.

Teyzelere bakıyorum. Çekirdek çitleyenlere. Rutine binmiş o yolculuk bir kere. Farklı kurallarını her seferinde uyguluyorlar. Çocuklar koşuşturmasın, bilet hazırlansın, kolonyalı mendiller çantanın ön tarafında hemen erişilecek tarafta bulunsun. Zaten numaraları ya 1-2 yada 3-4 tarafında. Amaç şoförü ve yolu izlemek. Bir bekçi gibi. Takip edercesine.

Sonra kendime bakıyorum. Bu yol yine bir başlangıç ve yine tecrübe olacak diyorum. Çok daha farklı olacak, daha temkinli ve bir o kadar daha çok sindireceğim. Her seferinde biraz daha büyüyor güvenim, gururum ve kendimle barışım. Aklımdan bunlar geçiyor, ileriyi düşünüyorum. Yaşayacaklarımı… Sanki sınırı yokmuş gibi, kuralları ve duvarları yıkacak gibi.

İşte bu fark var diyorum benimle o insanlar arasında. Farklı dünyaları, rutini ile yaşamamaya çalışmak benimkisi. Ama o insanları asla unutmuyorum ya da yok saymıyorum. Hepsini bilinçli bir şekilde izliyor ve içime sindiriyorum. Ders çıkartmaya çalışıyorum kendime. Öğrenmeye ve daha fazla yakından tanımaya.

Bir gün elbet geri döneceğim. Bu insanlar için. Herkesin farklı dünyasında yaratıcı kişi olabilmesi için.

17 Ağustos 2008 Pazar

Yine bir haftanın ardından


Ailemin burada olması ile birlikte oldukça gezmeli ve tozmalı bir hafta geçirdim. Her baktığımda hayran kaldığım Boğaz'ın bu sefer farklı fotoğraflarını çekme fırsatım oldu. Özellikle Galata Kulesi'nin önünde bulunan ve aynı zamanda hem Haliç hem de Boğaz'a hakim olan bir kafede oturmak bütün Boğaz güzelliğini gözler önüne seriyor.

Bu kafenin adı Konak Cafe... Günün her saati büyüleyici olacağına inandığım bu yere, ister tek başına ister arkadaş grubunla gelip güzel vakit geçirmek mümkün. Tabii yalnız gitmek için biraz melankolik de olmak gerekiyor. Eşsiz bir manzara eşliğinde her türlü düşünceye dalabilir insan. Şair de olursun, alkolik de...



Sanırım biz de Cumartesi günümüzü iyi değerlendirmiş olduk. İstanbul'un bunaltıcı sıcağından kaçmış, ılık bir esinti eşliğinde çaylarımızı ve pastalarımızı mideye indirmiş bulunduk.




---

Cumartesi gecesi ise benim için apayrı bir heyecandı. Pek sevgili Zerrin arkadaşımın düğününe gittim. 9 yıldır Can ile paylaştıkları hayatlarını birleştirmeye karar vermişler. Mesafe ve zaman engel tanımamış. Sanırım mesafeye rağmen bu kadar güzel yürütebilen nadir çiftlerden...

Harikaydı, çok güzeldi. Sanırım fazla söze gerek yok...Bir yıldan fazladır göremediğim insanları görmek ve hatta deli gibi dans etmek de bana anı olarak kaldı.

---

Pazar sabahı ise aileme elveda seremonisi. Karaköy'de bir kahvaltı ve sonra onları yolculuğa uğurlayış. Ben ise yürümeye devam ettim. O sıcak altında uğraş peşindeki balıkçıları izledim. Bir ara sıcak o kadar basacak ki, dayanamayıp sulara attı bir kısmı kendini. Aslında o anda sordum, onlar mı hayatın derdinde yoksa biz mi? Çok eğlenip, sade yaşayıp, elindekiler ile tatmin olduklarını hissettim. Sanki o kadarı yeterliymiş ve huzurun anahtarıymış gibi.

Güzel bir haftanın ardından...Mutlu birkaç an yaşamanın keyfi ile yazımı noktalıyorum.

10 Ağustos 2008 Pazar

Yeni bir haftanın ardından


Hızlı yaşanmış bir hafta sonucunda, ümitlerle dolu yapılan planlar...Neyse ki, başarıya ulaştığımız bir haftasonu oldu diyebilirim. Boğazda güzel bir tekne turu ile gerçekleşen Cumartesi gecesi hiç yaşamadığım bir tecrübeyi de bana yaşatmış oldu.

Anadolu sahillerini gezerken dans eşliğinde düğün organizasyonlarına el kol sallamak da başka bir eğlencemiz oldu. Napalım, çocukluk var işte...

Tabi gecenin 1inde inip de yediğimiz waffle'ı unutmamak gerekir. Bizi dahil ettiği için Tansu Çiller'e teşekkürler.

4 Ağustos 2008 Pazartesi

Macera dolu Amerika

Çok yanlı bir yazı olabilir bu...

Sanırım uzun bir süredir düşünüyorum. Fakat kelimelere dökecek kadar yazının oluşması sanırım bugüne denk geldi.

Farklı bir dünyadır Amerika yaşamak için...

Farklı insanların, farklı kültürlerin bir araya geldiği, kaynaştığı yada kaynaşmaya çalıştığı gizem dolu ama bir o kadar da basit bir sistem. Peki ya gidenler? Bizden kopanlar?

Gençliğin belki de en güzel yıllarında tercih edilen bu macera dolu yolculuğun bir çok insan için ortak birkaç nokta içerdiğini düşünüyorum. İlk adımı atma ile gelen heyecanın oluşturduğu bir haz ile yapılmış güzel planlar, gezme tutkusu ve yeni insanlar ile tanışma heyecanı. Aynı zamanda derinden gelen bir özlem duygusu…

Bir akordeonun hareketini andıran hızlı bir çıkış, yavaş ama kalıcı bir sönme hareketi...

Buraya kadar her şey yurtdışına okumak amacı ile çıkmış her öğrenci için aynıdır. İster Zimbabwe, ister Londra, isterse Amerika.

Ama Amerika özgürlükler ülkesidir. Orası farklı olmalıdır. Her şeyden tadılmalı ve her olanak kullanılmalıdır. O kadar gitmişsindir, uğraşman gerekir. Çünkü etrafındaki herkes uğraşmaktadır. BELKİ herkes yüzüne güler ama herkes kendine çalışır. Bir nevi kıyasıya bir savaş.

Zaten mesafe vardır. Kolay gelemezsin ülkene. Geleceğini düşünmek aklında yata dursun, bir türlü Amerika’daki zamanını harcamak istemezsin. İster tez olsun, ister doktora, ister meslek, isterse ders… Zaten fırsatını neden boşuna harcayasın ki! “Boş ver” dersin, “herkes nasıl olsa burada. En iyisi ben de kalayım. Savaşımı vereyim.” Kim bilir belki bilmeden, belki de bildiğini zannederek.

Ama zaman içinde özlem yaratır, sıkılırsın bulunduğun konumdan ve çevreden. Ama kafanın içinde tilki dolaşır, "zaman kaybetme, geri kalma" der. Ne yaparsan fark etmez. Savaşmalısındır. Bu gizemli ama basit sisteme ayak uydurmaya... Güçlü olmak gerekmez mi zaten hayatta! Yaşadığın bu mücadelenin ve insanlardan geri kalmamanın getirdiği zorluk asıl sorumlulukmuş gibi gelir insana.


---

Ben bu yaşamı ikilemler içerisinde yaşanan bir sarmal olarak görüyorum. İkilemler içinde yaşanan uzun bir süreç, aklın bilinmezlik ile sürüklenen mücadelesi... Gelecek kaygısı mıdır bu diye soruyorum. Yoksa bir sürünün peşinde dolanmak mı? Hatta o sürünün içinde ilerlemeye çalışmak ve kıvranmak mı? Ne olursa olsun, o toprak tutar adamı orada. Bir türlü geri adım attıramazsın. Hayatın tadı ile yapılması gerekenler iyiden iyiye birbirine karışmaya başlamaktadır, bana göre.

Aksine Avrupa’da gördüğüm ise tam tersi. Bizzat kendimin ve aynı zamanda birçok arkadaşımın yaşadıkları bana bu farkı sundu. Üniversite yılları boyunca yaşadığımız koşuşturmaca, kariyer planları, yarattığımız stresler yerini daha farklı hayati değerlere bıraktı gibi… En azından zamansız, anın ve maneviyatın tadını çıkararak.

Başkalarına bakmaksızın kendi ayakların üstünde durarak… Sevdiklerini ve içinde inandıklarını hiçbir an ertelemeden yaşamak.


İşte budur diyorum en temeldeki kıtalar arası fark. Hayattaki farklı değerleri muazzam değişik yollarla yaşayarak olgunluğa ulaşmak… Ya içinde olgun olup hayatta istediklerine dem vurmak, ya da deli bir sürünün buyruğuna girmek. Sonuçta hepimiz haklıyız tercihlerimiz doğrultusunda. Yeter ki her zaman mutlu olalım, huzur alalım hayatlarımızdan. Yoksa çekilmez olur, geri dönmesi pişmanlıklarla dolu; hatta hayal bir yol oluşur uzaklarda.

Bencilce...

Yaşamın verdiği zorluklar çerçevesinde bir rutin tutturmuş gidiyoruz. Kimimiz derinlemesine bir sorgulama telaşına giriyor, kimimiz ise hayatı sunulduğu gibi yaşamaya. Hatta bir kısım var; sorgularken pes ediyor ve diyor ki, hiçbir şey değişmez:

“Bu milletten adam olmaz.”

Milleti oluşturan unsurun biz bireyler olduğunu unutuyoruz sanırım. Bireysel olarak iç çıkarımlarımızı bulduktan sonra belirli paydalarda diğer insanlarla birleştirmemiz gerekiyor. Maalesef bu iç çıkarlarımız bencilliğe çok kayıyor, çıkarcılığa dönecek kadar artabiliyor. Yine maalesef, kimse bireysel fedakârlığa hazırlanmıyor ve bunu bir topluma, belirli bir gruba lütfedecek kadar dayanışma peşinde koşmuyor.

Belirli bir düzen tutturulmuşsa ve sen o düzen içinde kavruluyorsan, çoğu şeyin değişmesini istemezsin. İstemezsin çünkü bencilsindir. İnsan olarak yapın, diğerlerini mutlu etmeyi hazmetse de sonuçta başkalarını mutlu etmenin bencilliğini yaşarsın.

Tıpkı çocuk sevgisi gibi...

Anne ve babanın en büyük mutluluğudur çocuğunun sağlıklı yetiştiğini görmek. Hatta her fırsatta onu korumak ve direktif vermektir yapacaklarını doğru gerçekleştirmeyi sağlamak adına. Neden? Çünkü bencilce bir hazdır o anne baba için. Tamamen saf ve kötü niyetten yoksun.

“Hazinenin büyüdüğünü görmek kişiye mutluluk verir. Komşuna değil.”

İşte bu yüzdendir ki, temelimizde, doğamızda vardır bencilce düşünmek. İster art niyetli olsun isterse iyi.

27 Temmuz 2008 Pazar

Bir dost

Şu anda pierfrancesco adlı bir arkadaşım ile konuşuyorum msn'de.
Enteresan bir yolculuğa çıktı. Belki de hayatını farklı bir boyutta tanıyor.
İşte hayatın, sevmenin ve belki de keşfetmenin verdiği birkaç söz ile paylaştıklarımız.

"if you love something, set it free. If it comes back, it will be yours, if it does not, it never was."

---

25 Temmuz 2008 Cuma

Wait for Sleep

standing by the window
eyes upon the moon
hoping that the memory will leave her spirit soon

she shuts the doors and lights
and lays her body on the bed
where images and words are running deep
she has too much pride to pull the sheets above her head
so quietly she lays and waits for sleep

she stares at the ceiling
and tries not to think
and pictures the chain
she's been trying to link again
but the feeling is gone

and water can't cover her memory
and ashes can't answer her pain
god give me the power to take breath from a breeze
and call life from a cold metal frame

in with the ashes
or up with the smoke from the fire
with wings up in heaven
or here, lying in bed
palm of her hand to my head
now and forever curled in my heart
and the heart of the world

24 Temmuz 2008 Perşembe

Sabancılı olmak

Bekir Coşkun'un bugünkü yazısı. Malesef Fatih Altaylı ve Emin Çölaşan serisine katıldı. Ne kadar farklı yetiştiğimizi bilemiyorlar. Bilemeyecekler. Elbet bir gün...

İşte yazı:

HÜRRİYET İnternet sitesinde önceki gün (22.07.2008) tercih yapacak gençler için üniversiteleri tanıtan bir araştırma-haber vardı. Tanıtma sırası Sabancı Üniversitesi’ne gelmişti ve üniversitenin vasıfları sıralanıyordu.

Haberin başlığı şöyleydi:"Bu üniversitede Atatürk’ü eleştirmeye izin var..."

İşte size tercih nedeni:Atatürk’ü eleştirmek...
*
Tabii ki haberin perde arkasını, nasıl yapıldığını, kulisini-mulisini biz bilemeyiz.Merak edip açıp bakarsanız; Hürriyet İnternet’in muhabiri Sabancı Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Ahmet Tosun Terzioğlu’na (nereden icap ediyorsa) soruyor:"Yani bir öğrenci ben Atatürk’ten ve icraatlarından hoşlanmıyorum derse, buna izin var mı burada?.."Rektör yanıtlıyor:"Yapabilir tabii... Hangi kaynağı kullandığı, doğru ve yeterli kaynak seçip seçmediği bunlar çok önemli..."(........)Doğrusunu isterseniz akademik özgürlüğü vurgulamak açısından buraya kadarını normal görebilirsiniz de...Ama Hürriyet İnternet’in editörleri, tüm haberin içinden bunu cımbızla bulup, manşetler arasında kocaman verdiler:"Bu üniversitede Atatürk’ü eleştirmeye izin var..."
*
Tebrik ederiz...İş buraya kadar vardı mı?..Yani sizin açınızdan, "Atatürk’ü eleştirmek" bir üniversitenin "üstün vasfı" sayılabiliyor mu artık?... Atatürk’ten hoşlanmamak, yaptıklarını eleştirmek, bir üniversitenin "kalitesini gösteren" nedenler arasında olabiliyor mu sizce?..Bu kadar mı çok döndü gözünüz?..Atatürk cumhuriyetini ve devrimlerini savunanlar izlenip, fişlenip, toplatılırken... Atatürk’e vurmak dönek ve iktidar yalakalarının modası olmuşken... Üniversitelerdeki son Atatürkçü rektör ve dekanlar ayıklanırken...

Bu mudur gurur duyduğunuz şey:

"Bu üniversitede Atatürk’ü eleştirmeye izin var..."Bu mudur vasfınız...Böyle midir kaliteniz?..Vefanız böyle midir:Atatürk’e vurmak...

İlk Kez

Bakalım kelimeler burada gerçek yerini bulacak mı?
Hep birlikte göreceğiz...