22 Eylül 2008 Pazartesi

CEMS Viyana

Ve bir haftanın ardından...

Viyana'daki seminer tecrübem çok çabuk geçti. Oldukça hızlı, eğlenceli ve aynı zamanda inanılmaz öğretici oldu diyebilirim.

Her seferinde ismimi "fortune without f" diyerek telafuz etmem benim için zorluk yaratsa da, insanlar için sempatik bir konum oluşturuyor. Vay anasını diyorlar heralde bu çocuk yaratıcı. Halbuki ciddi bir çalışma sonucu en kolay nasıl anlatırım ismimi acaba diyerekten yola çıktığım bir çalışmaydı o.

Farklı ülkelerden bir sürü insan ile birlikte olma fırsatım oldu. TEK Avrupalı olmayan ben, insanların bütün Türk duvarlarını yıkarak kendimi ve ülkemi, daha doğrusu bütün gerçekleri anlatmaya çalıştım. Heyecan verici ve şaşırtıcı cevaplar aldım. Ama sonuçları güzel oldu.

Sevgili İtalyan arkadaşlarım daha da kaynaştım. Yeni insanlar tanıdım. Avrupalıların bir kere daha ne kadar şanslı olduğunu fark ettim. Doğalından 3-5 dil konuşuyorlar. Çok fazla gezebildikleri için ortak konuşabildikleri yada paylaşabildikleri daha fazla.

Ben mi? Üzülmüyorum, tam tersine kendimi şanslı hissediyorum. Bu tarz bir gruba kendimi kabul ettirebilmiş olmanın gururunu yaşıyorum sanırım. Geleceğin Avrupa CEO'ları, NGO başkanları yada akademisyenleri ile olduğumu düşünüyorum ve bu insan topluluğunda ben de varım.



Viyana mı? Oldukça güzel bir şehire benziyor. Her ne kadar gezme fırsatım olmasa da koca bir dönem burada olacağımı bilerekten içim rahat Valencia'ya doğru yola çıkıyorum. Her ne kadar sokaklar bomboş ve insanlar 6da inine çekiliyor olsa da, tarih 3 ay boyunca beni meşgul tutacağa benziyor. Bakalım göreceğiz...

1 Eylül 2008 Pazartesi

Yol

Koca bir staj dönemini bitirip, çeşitli yükleri de üzerimden attıktan sonra biraz da rahat, tatil yapmaya gidercesine yol alıyorum İzmir’e doğru. Her zamanki gibi bir yurtdışı koşuşturmacasıdır alacak elbet evde ama bu sefer daha farklı. Daha tecrübeliyiz sanki bir yılın geçmesi ile.

Yolda insanları izliyorum. Otobüs terminalinde onları gözlüyorum. Bakışları, hareketleri, davranışları… Hep tedirgin ve hep emniyetli… Çocuklara bakıyorum koca duvarlar içerisinde yaşamalarına. Askere giden gencecik Kastamonulu çocuğun duyduğu heyecan ve gurura… Heyecanını bastırmak için rol yaparcasına neşe saçmaya çalışıyor etrafına. Diyor ki “Kastamonulu olmak lazım biraz”.

Ailesine bakıyorum. Genç erkek kardeşine, dayısına ve babasına. Hepsi birer sigara yakmış gururunu okşuyorlar. El üstünde tutuyorlar. Kadınlar arka planda, genç kız kardeş büyük bir hayranlık ve endişe ile ağabeysini izliyor. Kim bilir ne kadar özleyecek? Aklındaki tek kahraman şimdi farklı bir diyara gidiyor. En azından mahalledeki arkadaşlarına içi burukken anlatacağı gururlu bir hikayesi var.

Teyzelere bakıyorum. Çekirdek çitleyenlere. Rutine binmiş o yolculuk bir kere. Farklı kurallarını her seferinde uyguluyorlar. Çocuklar koşuşturmasın, bilet hazırlansın, kolonyalı mendiller çantanın ön tarafında hemen erişilecek tarafta bulunsun. Zaten numaraları ya 1-2 yada 3-4 tarafında. Amaç şoförü ve yolu izlemek. Bir bekçi gibi. Takip edercesine.

Sonra kendime bakıyorum. Bu yol yine bir başlangıç ve yine tecrübe olacak diyorum. Çok daha farklı olacak, daha temkinli ve bir o kadar daha çok sindireceğim. Her seferinde biraz daha büyüyor güvenim, gururum ve kendimle barışım. Aklımdan bunlar geçiyor, ileriyi düşünüyorum. Yaşayacaklarımı… Sanki sınırı yokmuş gibi, kuralları ve duvarları yıkacak gibi.

İşte bu fark var diyorum benimle o insanlar arasında. Farklı dünyaları, rutini ile yaşamamaya çalışmak benimkisi. Ama o insanları asla unutmuyorum ya da yok saymıyorum. Hepsini bilinçli bir şekilde izliyor ve içime sindiriyorum. Ders çıkartmaya çalışıyorum kendime. Öğrenmeye ve daha fazla yakından tanımaya.

Bir gün elbet geri döneceğim. Bu insanlar için. Herkesin farklı dünyasında yaratıcı kişi olabilmesi için.