24 Kasım 2009 Salı

Koku

İşte o an...

Seni tekrar yaşayabileceğim an...

Bedensel farklılığı zihnimde öldürebileceğim o kusursuz an...

Gözlerimi kapatıyor, seni düşünüyorum.

Ve başardım. Seni dusunmeye başlamam ile vücudumda dolasan el, senin elin oluyor aklimin her kosesinde.

O sıcaklık senin sıcaklığındı, başka birinin değil. Elime yapışan bedenimi terleten, omur boyu hissetmek, ısınmak istediğim, hiç unutmak istemediğim bir sıcaklık.

Nefesinde duymak istediğim o koku...

Koku…O koku degil! Ama o koku degil! Aradigim koku o degil ve bu bana herseyi unutturuyor. Tekrar tekrar açtırıyor gözlerimi bana !

Ne acı !

‘Kapat gozlerini’ diyorum. Dudaklari tenime dokunurken seninkilere benzetmek istiyor ve tum aklimi buna zorluyorum. O inançla bir kez daha sariliyorum karsimdaki bedene. Fakat elimi sürüklediğim yol ayni yol degil. Ayni kivrimlar, ayni duygular yatmiyor bu çıplak bedenin üstünde. Belki pürüssüz, belki daha hassas ama his bu, tatmin olmuyor bir turlu. Icimde biri haykiriyor:

Hissedemiyorum… Olmuyor…

Onun kokusu değil !

…

Olgunlaşamayan rüyadan tekrar uyanıyorum. Gözlerim açık izliyorum şimdi sen olmaya çalışan bedeni. Korkunç bir pişmanlık kaplıyor içimi, durduramadığım.

Tekrar kapatmak istiyorum gözlerimi, dalmak istiyorum aynı rüyaya. Olmuyor, beceremiyorum. Her şey gerisingeri yuvarlanıyor, tepe taklak oluyor. İşte o an gözlerim doluyor. Kenara çekilip bir süre kendim ile baş başa kalmak istiyorum.

Göğsüm açık, üzerinde bir beden yatıyor. İstemediğim, itmek kurtulmak istediğim taze ama garip bir sıcaklık. Bana işliyor.

Ve o an ağlıyorum.

...

- Neden ağlıyorsun?

- Hic tahmin edemezdim böyle olacağını.

- Ben de… Ne güzel değil mi?

(Sessizlik)

Aşk nedir sorusunu soruyorum kendime. Aslinda sorarken cevabı bulduğumu fark ederek. Tekrar tekrar, buyuk bir inatla soruyorum bir yandan kendime itiraf etmekten korkarak, bir yandan birseyler bulmus gibi mutlu.

İnsan ne zaman anlar aşık olduğunu? Kalbin olduğu yerde zıplaması yada görünce küt küt çarpması ile falan değil. Onlar da bir etken, ama asıl soru belki de şu diyorum:

İnsan ne zaman aşık olduğunu tekrar tekrar hatırlar?

Başka birini öpüyorsan ve bir şey hissedemiyorsan…

Ya da kalbinin kalbine değdiğini görmüyorsan, o his sana yakınlaşmıyorsa…

Öpüşmek sadece tensel bir duygu, bir içgüdü olarak gerçekleşiyorsa…

Ne zaman ki elin eline değmekten kaçıyorsa, sarılmayı bir mecburiyet, bir kibarlık olarak görüyorsan…

Ne zaman ki kokusunu almıyorsan yanına sokulan insanın

…

İşte o zaman ‘hala’ bir yerlerde aşıksındır

15 Kasım 2009 Pazar

Baba Oğul ve Gerçek

Hayatına yeni birini sokmanın en kötü yanı nedir biliyor musun sevgili oğlum?

O gelirken tek kişidir; ama giderken bir kalabalık çıkar sanki evden. O zamana kadar hep yalnız olmuşsundur ve pekâlâ da güzeldir hayatın, kendine göre yapacağın işler vardır her gün, kendine göre keyiflerin vardır. Sanki hani dışarıdan göründüğün kadar yalnız da değilsindir. E zaten bir sürü arkadaşın da vardır. Neden yalnız olasın ki? Müzikler vardır, filmler vardır, hatta belki evinde bir kedin ya da şirin mi şirin bir köpeğin bile olabilir." Tamam" dersin. "Bundan sonra da eskisi gibi olacak hayatım, sanki o hiç olmamış gibi...." "Sanki o zaman yaşamıyor muydum? Mutsuz muydum?"

Oğlum, sen bilmezsin; senin gibi hep güçlü görünen ve insanlara güç verenler incecik camdan bir kalp taşırlar göğüslerinde. Sen zannedersin ki o kalp taştan, çok az şey vardır onu sarsacak... Oğlum, sen bilmezsin; sen daha sandığın kadar büyük ve güçlü de değilsin. Bir bakış, ufacık bir gülüşte titrer kalbindeki o küçük pencereler. Ben bilirim, babayım ben, hem ben de geçtim o yollardan.

Onun gözleri akar tüm odacıklarına kalbinin, doldurur içini; ama sen o kadar büyütmüşsündür ki gözünde onun gözlerini, giderken girdiği gibi kapıdan çıkamaz. O bilmez senin kalbinin incecik bir cam olduğunu, ya da bazen çok iyi bilir. Fark etmez, ne olursa olsun, geldiği gibi gitmez. Zorlar camları, pencereleri ve en sonunda kırılır kalbin, ucu iğne gibi sivri binbir parçaya ayrılır. Ve böyle bir batmayı sen hiç yaşamamışsındır. Canının acısından hiç böyle ağlamamışsındır.

Sen küçükken düştüğünde bile ağlamazdın öyle şımarık çocuklar gibi. Canın hiç acımamış gibi yapardın. Bilirim ben seni, babanım senin, acıyor yine canın. Bir şey olmamış gibi davranıyorsun ama var yine kalbinin yerinde, göğsüne batan cam kırıkların.



Teşekkürler Damla...

12 Ekim 2009 Pazartesi

Bugün benim ölüm günüm

Bugün yeniden öldüm.
Öldüğümü anlayıp yeniden doğmayı hissettim.

Boğulduğumu hissettiğim bir su birikintisinden fırladığımı hissediyorum. Göğsüm hala acı dolu sızlıyor. Günlerce sürecek bir acı...

Bugün aslında dün öldüğüm gün. Yeniden doğduğumu yaşamıyor, adeta öldüğümü hissediyorum. Ellerim buz kesiyor, midem bulanıyor, kendimi yokmuş gibi hissediyorum.

Vereceğim sevginin öldüğü gün bugün. Yaşamak ile yaşamamak arasında gidip geldiğim, hayatın anlamsızlaştığı birgün. Kucakladığım hayatı bir an önce tüketmek istediğim, hınca hınç öldürmek istediğim bir gün.

Sevginin acı dolu olduğunu anladığım bir gün. Sevmenin, beklemenin ne kadar yanlış olduğunu gözlemlediğim bir gün. Hataları geri döndüremediğimi anladığım, yalnız kalmanın ne demek olduğunu gördüğüm bir gün. Bugün benim ölüm günüm.

Hani vardır ya o anlar, o insanlar...Unutmadığınız, unutamadığınız...İçimizde kavga edip bir türlü bırakmak istemediğimiz insanlar. Aile gibi görüp bir yandan kızarken herşeyden esirgediğimiz, sakındığımız insanlar...İşte ben onu kaybettim. Akıntıdaki dalı ararken artık kendimi bırakıyorum boğulmaya. Az önce nefes almanın, o kurtulmanın verdiği heyecan yok oluyor. Yeniden doğduğumu hissederken aslında ölüyor, tükeniyorum.

Bugün benim ölüm günüm. Doğarken yaşadığım sevinci, dokunurken hissettiğim heyecanı duyamıyorum daha fazla. Duymaktan korkuyorum paramparça kalbimin daha fazla yıpranmasını istemeden. Duymak isterken tutamıyorum herhangi bir dalı var olduğunu sanarken.

Bugün benim öldüğüm gündür. Yaşarken sevmeyi, severken kucaklamayı, inanmayı bıraktığım gün. Hayallerimin tek tek yıkıldığını gözlerimin önünde yaşadığım gün...

Ölüm günüm, son günüm...

23 Ağustos 2009 Pazar

Bir yalnızlıktır yaşamak

Bir yalnızlıktır bu hayat. Karmaşık duygular içerisinde yaşadığımız hem uzun hem kısa yıllar aslında bizlere bir kez daha yalnız olduğumuzu hatırlatır. Yüzümüze vurur hayatı… Yalnızsın sen diye…

Çok enteresan bir diyalog yaşadım bir defasında. Ne istediğini bilmeden yardım etmeye çalışarak, fakat takibinde ters çevrilerek... Yakın olduğunu sanarak iyi davrandığın ama olumsuz tepkiler aldığım bir konuşma. Neden sorusunu kendime sorarak irkildiğim bir an ve o anın tecrübeye dönüşümü. Bana kalırsa, insana yalnız olduğunu hatırlatan bir yaşama daha.

Yaşadıklarımız bizleri olgunlaştırır. Ama bu olgunlaşma tamamen kişiye bağlıdır. Dibe doğru giden bir yolculuk kişiyi yüceltip tepe basamaklara doğru da taşıyabilir. Ama aynı zamanda o dipsiz kuyu içerisinde ne istediğimizi bilemeden yaşamaya da zorlanabilir, şu yalnız insan. Aklın verdiği güç öyle enteresan bir güçtür ki, kontrol ettirirse kendini insana inanılmaz duygular tattırır, aksi takdirde köle eder vücudu, zehir aşılar kendine.

Başkalarından aldığımız tepkiler kadar kendimizi dinlemek de yalnızlıktır aslında. Ve aslında kendini dinlemek yalnızlık gerektirir özünü görebilmek için. Bu durum hiç olumsuz olmamakla birlikte insanın kendini tanıması için vazgeçilmez bir fırsattır. Bulunduğu koşullar altında farklı insanlar ile iletişimde bulunmak onun doğasında vardır ama bu durum yalnızlık gerçeğini değiştirmez fikrimce. Arkadaşlar ile dışarı çıkmak yalnızlık silen bir faktör değildir. O sadece yaşadığımız anı daha tatlı kılan bir zevk, paylaşmadır. İnsan paylaştıkça yalnızlığı içerisinde kendini geliştirecek donanımı bulur.

En önemli unsur da burada yatar. Paylaştıklarını yalnızlığına işlemek... Böylece birey kendini dinlediği zaman geliştiğini ve olgunlaştığını hisseder. Dışarıdan aldıkları / verdikleri kendini geliştirmek için vardır. Bu paylaşımlar insanı yüce kılar, mutlu eder.

Fromm demiş ki, sevmek vermektir. İnsan sevginin anlamını ancak karşısındakine verdiği zaman anlar. Tıpkı annenin çocuğuna olan sevgisi gibi. Karşılıksız. Bu alışverişi sağlamak veya en azından hissetmek insanı mutlu kılar. Sevgi dolu biri yapar.

Aynı yalnızlığımızı doldurmak gibi. Paylaşımlarımız pozitif ise ve bunları sindirebildiğimiz sürece sevgi yalnızlığımızı doldurur. Kendimizi değerli hissetmemizi sağlar.

En sonunda, yalnızlık hiç de kötü değildir. Doğamızda olan bir şeyi en iyi şekilde beslememiz gerekir, öyle değil mi? Gerisi elbet gelecektir… Peki ya "o" diyaloglar? Onlar da anlamlı tecrübelerdir. Doğru yerleşirse benliği güçlendiren dostlar olurlar aslında.

Sevgiler,

19 Ağustos 2009 Çarşamba

Çeşme'de melankoli

Selamlar,

Bugün akşam 8 sularında deniz kenarına indim. Harika bir renk cümbüşü vardı. O anda orada otururken şu dizeleri sıraladım kendi kendime. Sonra tekrar ettim ki unutmayayım. Herkes ile paylaşmak istiyorum. Kim bilir hangi duygular neyi canlandırıyor da düşünüyorum bunları.


Mavi kırmızıya bastırıyor o an

Deniz sahile vuruyor sabırla, içten

Meltem tüyleri titretiyor sen akla geldikçe

Akla geldikçe tüm duygular karmaşıyor iç içe


Mavi karamsarca itiyor kırmızıyı dağın ardına

Takanın ışığını azaltıyor, yolculuğunu kısıyor yavaş yavaş

Koca denizde bir şeyler arıyor taka, orası belli!

Ama çalkantılar onu sallıyor, tıpkı akıntıda yaşayan bir balık...

Mavi geldikçe sönüyor umutları

Bir başka güne...

18 Temmuz 2009 Cumartesi

Çeşme'de değişim

Herkese Merhaba,

Uzun bir aradan sonra yeni bir yazı ile birlikteyiz. Çeşme hakkında yazıyorum.

Bir yıllık aradan sonra İtalya'dan dönüyorum şehrime ve yaz sıcağının verdiği yüce bir baskı ile soluğumu Çarşamba günü Çeşme'de alıyorum. İstanbul'da üniversiteden iki yakın İzmirli arkadaş ile (İzmirli İzmirliyi çekermiş) soluğu bizim eski Çeşme'de alıyoruz. Arkadaşlar aslında Çeşme'deler, kalkıp İzmir'e beni almaya geldiler. E ne olacak? Aslında günü birlik gidip geldiğimiz yakıncacık yer!

Fakat, Çeşme eski Çeşme değil. Aslında bu cümleyi birkaç zamandır söyler olmuştuk ailecek. Fakat bu sefer gözüme çarpan çok daha önemli birkaç husus var: İnsanlardaki değişim. Hadi insanlardaki değişimi erteleyelim, haftasonu lunaparkta radar kuyruğunu anımsatan Alaçatı'nın kalabalığı, adeta sokakları fanus havasına sokmuş. Ancak tek sıra gidiş geliş yapabilen insanlar, etrafa bakabiliyor, gıdım gıdım yürüyor. Tıpkı bir müze gibi...

Eskiden mi nasıldı? Bir İzmirli için çok daha yakın. Kumru ile başlayan macera yine Alaçatı sokaklarında midye ile devam eder, daha sonra turşu suyu ile noktalanırdı. Tabi bu kadar tuzlunun üzerine, akşamüstü 5te taze taze hazırlanmış İzmir lokması yenirdi yerli bir pastanede. Plastik kaba dağıtılmış lokmalar ve sınırsız tarçın serpilmesi...Şimdi ise İstanbul(!) restoranları. Tek tük arada fark ediyorsunuz artık pastanesini, balıkçısını...Ben fazlasıyla özlüyorum eski havasını.

Peki ya beach club'lar...Sadece fiyat ile orantılı olarak kalitenin arttığı imajı yaratılmaya çalışılıyor. Resmen bir yarış halindeler bu işletmeler. Haftaiçi sadece girişe ve aynı zamanda otoparka bu kadar servet ödediğimi hatırlamıyorum. Zaten arabasız gitmenin imkansız olduğu bu yerlerde bir de otopark ücretini İstanbul seviyesine çekmeleri pek güzel bir hediye olmuş İzmirlilere. Duyarlı İzmirliler bunu kabul etmez!

Gelelim insanlara...İzmir'in havası uzaklaşıyor. Suratlar asıklaşıyor, araba kornaları artıyor, sabır ve itina iyice azalmaya başlıyor. Esnaf hizmetten çok cüzdanın kalınlığına bakar olmuş. Beach club'daki görevliler ünlü gördükçe ünlüleştiğini sanıyor. Kibir ve samimiyetsizlik artar olmuş.

Yazlıklar(!) her dağın başına yapılmaya başlamış. Süper lüks ve ultra lüks terimleri standartlaşmış. Adım atılan her nokta para olmuş kısacası.

Ben Dalyan'da esnaflar sitesinde girdiğim denizi özler oldum. Kimsenin dokunmadığı, ailelerin geldiği ve çıkınından birşeyler paylaştığı... Yada Alaçatı sokaklarında şort ve ceyo terliklerimle yürüyüp elimde mısır yediğim zamanları... Esnaf ile İzmir'i Çeşmeyi konuşmayı. Gerekirse ortak bir arkadaş bulana kadar konuşmaya devam etmeyi...

Çeşme doğallığını ve yerelliğini kaybediyor. Medeniyetin (!) gitmesini istiyorum.

26 Şubat 2009 Perşembe

Batan Şehir'de Karnaval

Herkese Merhaba,

Batan Şehir eğer sizlere pek bir anlam ifade etmiyorsa, Venediğin her geçen gün biraz daha sulara gömüldüğünü belirtmek isterim. Fakat, turistik betimlemesinin hafif kalacağı bu naçizane şehir her yılın Şubat ayında harika bir karnavala kucak açıyor. Maske karnavalı...

Venedik karnavalı renkli olduğu kadar anlamlı bir karnaval aynı zamanda. Sembolünün yüzyıllardır maske olduğu bu karnaval aslında sosyal eşitliği savunuyor herkesi maske arkasına sokarak. Aynı zamanda zamanının ticaret merkezi olan Venediği bir nevi coşku ve eğlenceye davet ediyor.

Sokaklarında ilerledikçe süslenen insanların arttığını fark edi
yoruz. Kalabalık olmanın hem avantajlarını hem de dezavantajlarını yaşadığımız grup içerisinde 25 kişi içerisinden 8 kişi ilerlemeyi başararak San Marco meydanına varıyoruz. Tam bir cümbüş alanı.

Burada podyum üzerinde bir sürü insan maske ve kostümleri ile yarışmaya katılıyorlar. Ne kadar turistik olsa da, fotoğraf çektirmek isteyen kişileri hiç kırmıyor Venedik yerlileri. Maskesiz ama objektifime takılan pek yorgun bir palyaço, bisikleti ve şirin bir çocuk....Sizlerle paylaşmak istedim.



Tabii o kadar turist olunca ilerlemesi de zor oluyor. Fakat Venedikli birkaç arkadaşımız sayesinde kendimizi San Marco meydanından daha da ileriye atıp, Academia binasının yanından geçip oldukça yerel bir meydana varıyoruz. Buranın adı Piazza Santa Margarita...

İyi ki gelmişiz. Beyaz şarap ile yapılan spritz adlı kokteyller canlı müziğe eşlik ediyor. Biz de gün ağarmasının yarattığı tatlı mavilik altında yorgun ayaklarımızı alkolün verdiği sıcaklık ile dinlendiriyoruz. Günün sonu yorucu fakat güzel anılar ile dolu.


Kışın İtalya'ya gitmem diyecek olanların inadına yaratılmış bir karnaval sanki Venedik Karnavalı. Maskelerin adeta masalsı bir dünya yarattığı bir yaşamda dolanıyorsunuz. Eğer Şubat ayında Kuzey İtalya'ya denk gelirseniz, Venedik'e uğramadan gitmeyin.

Sevgiyle kalın... 


22 Şubat 2009 Pazar

Biraz da Milano

Herkese Merhaba,

Neredeyse iki yıldır yaşamakta olduğum bu güzel İtalyan şehrinden bahsetmesem biraz enteresan olurdu sanırım. Bundan sonra yaşadığım şehir ile ilgili her türlü ufak tefek güzel ayrıntıyı sizlere aktaracağım.

Geçtiğimiz hafta Çek arkadaşlarımın da gelmesi ile birlikte şehri bir kere daha keşfetme fırsatını buldum. Özellikle Duomo bölgesi ve Vittoria Emmanuelle'deki kapalı çarşının hakkını vermek gerekir. 

Şimdi burada size oldukça lokal bir bilgi vermek istiyorum. La
 Rinascente adındaki büyük alışveriş merkezinin yanından hemen içeri girdiğinizde bir panzerotti dükkanı görürsünüz. Luini adlı bu yerin önünde neredeyse her zaman 100m'ye yakın bir kuyruk görmek mümkündür. Şekli pişiye
 benzeyen domatesli-peynirli panzerottisini mutla
ka deneyin.

Gelelim Duomo'ya. 550 yılda yapılan bu devasa yapı, adeta şehrin sembolü. Dünyadaki en büyük 3. katedral. Yanlış hatırlamıyorsam
üstünde tam 1100 heykelcik var ve aynı zamanda 300 kadar kulesi bulunuyor. Hemen yanındaki Vittoria Emanuelle'nin de en eski kapalı çarşı olduğunu unutmamak gerekir.

Bu kapalı çarşı pasajı sizi direk La Scala meydanına çıkarır. Evet, ünlü operanın olduğu meydan. Aynı zamanda sırtı dönük bir adam vardır karşınızda. O kişi de kendini şehre adamış Da Vinci'nin ta kendisidir. Sanırım tarihteki en ünlü homoseksüel insan.

Daha sonra büyük bir tur yapmak isterseniz kendinizi La Scala'nın tam önünden sağa doğru kıvrılarak Monte Napoleone'ye atabilirsiniz. Bu sokak yaklaşık 200 metre kadar olup Milano'yu modanın merkezlerinden yapma sebeplerindendir. Vitrin dizaynından arabalara, mankenlerden insanların şıkıdımlığına tüm lüks dünyasını bu sokakta bir arada görmeniz mümkün olabilir.

Yuvarlağımızı tamamladığımız vakit kendimizi tekrar Duomo meydanında buluyoruz. Bu şahane şehir merkezi, her güzel günde insanın içini ferahlatmaya birebir çözüm oluyor.

Milano için şimdilik bu kadar...Ara sıra mutlaka bahsedeceğim.

Görüşmek üzere,


17 Şubat 2009 Salı

Biraz Gezi...Siena

Herkese Merhaba,

Eski günlere geri dönelim ve biraz gezintiye devam edelim.

Son durağımız Orta İtalya... Orta İtalya'nın özellikle küçük şehirlerine odaklandığımız bu gezide pek keyifli arabamız ile dağ, bayır, çamur demedik ve yolları dere tepe tükettik. Öncelikli
 durağımız İtalya'nın en eski şehirlerinden ve aynı zamanda UNESCO tarafından tamamen koruma altına alınan San Gimigniano. Kabaca, bir dağın tepesine oturtulmuş ortaçağ zindanlarını andırıyor. Zaten şehrin eski kapısından içeri girdiğimizde bir çok zindanı izlemek için müzelerin davetkar girişlerini fark ediyoruz.

Etkileyici, minik bir şehir olan San Gimigniano yaklaşık 3 saatte bitiyor. Hava kararmadan atladığımız arabamız bizi bu sefer Siena'ya götürüyor. Tam güneş batışını yakaladığımız Il Campo meydanı gerçekten İtalya'nın sembollerinden biri. Oldukça etkileyici bir meydan olduğunu söylemem gerekir.

Karanlık ile birlikte fotoğraf makinalarımızın patlayan flaşları meydanı aydınlatırken bir bakıyoruz ki yağmur yağıyor. Atıyoruz kendimizi turistik bir kafeye. Hafif yağmur, ılıman bir hava...Il Campo'yu seyrederek sindiriyoruz bu sefer de. Bu meydanın günümüzde de devam eden at yarışları ile ünlü olduğunu
 unutmamak gerek. Geleneksel bir Trattoria olan Tr. Paini'de yemeğimizi ve güzel şarabımızı içerek gecemizi noktalıyoruz. Hostel'imize geri dönerken Siena harika görüntüler sunuyor bize.


Ertesi gün biraz Siena biraz da şarap cenneti Montelcino. İnanılmaz bir şehir daha...Pazar gününün vermiş olduğu rehavet olsa da bazı Enoteca'lar (şarap tadım evi) bizleri karşılıyor ve eşsiz şarapları tatmaya davet ediyor. Ufak bir gezintiden sonra oldukça hoş bir enoteca'ya giriyoruz.

İçerisi duvardan duvara şarap. Çat pat İtalyancamız ile en ünlü markanın - Villa Banchi - Brunello Montelcino'sunu içiyoruz. Bu şarap Banchi kalesinin bahçesindeki üzümlerden yapılmış. 2002 yılı kırmızı şarap harika bir koku bırakıyor daha mantarı açılır açılmaz. Tadı mı? Daha iyisini henüz içmedim. Muhteşem bir koku ve aynı kokunun damakta bıraktığı lezzet... Herkese duyurulur.

Paylaştığımız şarap ve bruschetta - ekmek üstü domates, zeytinyağı, kekik ve belki sarımsak - bitiyor. Mutlu, rahat ve aynı zamanda tatmin olmuşuz. Kahve ikramı ile birlikte Haziran ayı için sözleşip ayrılıyoruz.


İtalya farklı maceralara her zaman açık bir ülke. Özellikle Orta Çağ'ı anımsatan küçük şehirleri sizi Roma ve Floransa gibi çok turistik şehirlerden uzaklaştırıyor, hatta çok daha farklı bir serüven yaşatıyor. Eğer olur da Floransa'ya yolunuz düşerse, mutlaka biraz daha güneye gidin ve Siena bölgesini hissedin. Şarap tatmadan geri dönmeyin.

Görüşmek üzere,

13 Şubat 2009 Cuma

İnsanoğlu

Geçen günlerde düşünüyordum. Her kimle konuşsam yada görüşsem mutlak suretle yakın zamanda bir mutsuzluktan bahsediliyor. Hayatımıza dair olanlarda gerçekleşen olumsuz olaylar. Olumsuz olaylar olması da şart değil, saf bir mutsuzluk...Tanımsız, açıklamasız bir sıkıntı...

Sebebi nedir diye düşündüm. Hadi bakalım düşündüklerimi beğenecek misiniz, merak ediyorum.  Tabi herşeyin genelleme olduğunu unutmayalım.

Öncelikle şu 1980lere dönelim. Y jenerasyonu denilen bizim gruba odaklanalım. Azim, bireysellik, ekonomik açılımlar, teknoloji, haber alma gücü, farkındalık...Bunun gibi bir çok faktör bizi her zaman daha iyi olmaya iten unsurlar değil mi? Düşünecek olursak ilkokul 5ten beri babamızın "Artık bir maratondasın, koş bakalım 1 yıl boyunca sonra hayatın kurtulacak" sözleri birçoğumuzun kulağına çalınmıştır. O yaşta bir sorumluluk biner üstümüze ve "yarış atı" sıfatını kazanırız. Aslında bu bitmeyen bir sonun başlangıcıdır. Limitsiz bir yarışta her zaman bir vites yukarı atmamız istenmiştir. O hayat bir türlü kurtulmaz, her nasılsa...

İstenmiştir diyorum çünkü bir süre sonra istenmek bizim istememiz olmuştur. O kadar sindiririz ki bu yarış pozisyonunu, lise yıllarında artık aileler direktif vermese de içimizden gelmektedir böyle bir istek. İster kötü anlamda arkadaşları geçmek, ekarte etmek hatta çelme takmak olsun;  isterse kendi kendini yiyip bitirmek... "Yusuf yapıyor da ben niye yapamıyorum" dan "En iyi ben olmalıyım, kimse benim bildiğimi bilmesin" e kadar. Fakat farkında olmadan bir mutsuzluk kaplar içimizi. Daha doğrusu mutsuzluk nedir bilemeyiz o zamanlar, tatminsizliktir onun adı...Daha fazla kapasitemizin olduğuna inanır ve daha da içine gireriz bu dipsiz kuyunun.

Bu döngüden lise yıllarında kurtulanlar üniversite yıllarını pek güzel yaşarlar kanımca. Aksine yaşayamayan biri olarak, üniversitedeki güzel yılları farklı bir maratona soktuğumuza inanırım. Mantık tamamen aynıdır. Sadece konular ve kişiler değişir. Artık lise öğretmeni değil de işe alan kişi vardır karşında. Lisedeki Selma başka üniversitedir ama Melda çıkmıştır ondan daha dişli. Sonuç, herşey kafamızın içinde bitmektedir. Matematikte, algoritmada veya Ahmet hocanın referans mektubunda değil.

Şimdi bu koyun sürüleri farklı üniversitelerde otlarken başka çiftliklerin ve koyunların olduğunu da fark eder. Hatta oradaki çimeni, çitleri de öğrenmek ister. Önündeki çimen olur mu sana sadece bir ot! Hadi bakalım bir de ona saldır. Acaba seviyor musun o çimenin tadını? Yoksa başka bir sürüye mi dahil olmak istiyorsun?

Başkası ne yapmış? Kimi gördün? Hangi hoca ile konuştun? Senin konun ne? Hangi firma? [...] Kaç defa duymuş yada aklımızdan geçirmişizdir bu soruları?

Aslında neyi istiyoruz? Bunu kaçımız hangi yaşımızda soruyor diye merak ediyorum.Ne zaman ki bu soru ortaya çıkıyor, işte o zaman hissettiğimiz tatminsizliğin aslında mutsuzluk olduğunu düşünüyoruz. Sahip olduğumuz herşeyi sıradanlaştırıp raflara atıyoruz. Eski kazak yeni kazak gibi...

Bir master öğrencisi olarak birçok konuda söylendiğimi fark ettim. Memnun olmadığım bir sürü şey saydığımı. Çalışan arkadaşlarım mı? Onlar da memnun değil. Emekli annem mi? Onun da çok söylendiği oluyor. Herkes mi birbirine "Tadını çıkar" der? Bu ne yaman çelişki! Yurtdışı isteriz ama evi özleyerek dönmek isteriz. İşe başlamak isteyip bir an önce yurtdışına çıkmak isteriz. Ne enteresan bir durumdur bu?

Aradığımız mutluluk aslında sadece sevmek ile alakalı. Bir kişiyi değil de hayatı sevmek. O sevmenin de "Seviyorum kardeşim" ile olmadığını, aslında vererek olduğunu fark etmek. Karşılıksız sevgi... Belki klişe ama annenin bebeğini sevmesi gibi. Cevabın hiç olmayacağını varsayarak... Ne zaman başkalarının yaptıklarını mutluluk kaynağı olarak algılamaz ve kendi içimizdekini ararsak, öz mutluluğumuza bir adım daha yaklaşmış oluruz diye düşünüyorum. Sıkılmayız, çünkü ne istediğimizi ve nasıl sevdiğimizi biliyor oluruz. İstediğimizi biliyorsak bir firmanın red cevabı dünyayı yıkmaz. Aksine "Bana göre değilmiş" dedirtir. Dedirtmelidir.

Etrafımızdakiler ile hayatı paylaşalım. Elimizdeki çerezi, yemeği, ders notunu, bir anıyı...Bakın hayat nasıl da yavaş yavaş mutlu olmaya başlıyor. Kendimizi sevdiğimiz gibi nasıl da kendi özümüzü ve istediklerimizi buluyoruz.

Sevgiyle kalın...

6 Şubat 2009 Cuma

Christmasmarkt Vienna

Pek güzel bir tecrübe Viyana'da Christmasmarkt'leri yaşamak. Sıkıcı ve durağan yaşamlarından uzaklaşmak isteyen Viyanalıların bir an olsun arkadaşları ile sohbet edebileceği, glühwine içerek çakırkeyf olabileceği bir ortam.

Şehrin birçok yerinde hazırlanıyor Chrismasmarkt'lar. En ünlüsü ve en turistik olanı tabi ki Rathaus (Belediye Binası) önündeki... O kadar büyük ki, kalabalık ve dükkanlar bir sonra üstüne üstüne gelmeye başlıyor insanın. Ancak kafanızı kaldırdığınızda Rathaus'un ışıltılı ve etkileyici duruşunu görüyorsanız, yönünüzü bulabiliyorsunuz.

Kasım ayının sonunda başlayıp Noel'e kadar devam eden bu aktiviteler serisi Viyanalılar bir yana, turistler ve biz öğrenciler için de güzel bir aktivite. Baksanıza annemler bile bunun keyfini yaşadı.

Bir sonraki tavsiyem ise Schönbrun'deki market olacaktır. Koca sarayın önünde kurulan yuvarlakımsı köy alanı, alkolün de havası ile kendi kendine ısınıyor, insanlar konuşuyor, şarkılar söyleniyor ve sarhoş olunup eve gidiliyor.

Noel'i yaşamayan biri olarak bile bu tecrübeyi hissetmek, farklı farklı sıcak şarapların tadına bakmak gayet güzeldi. Viyanaya kışın gitmeyi değerli kılan bir aktivite...