23 Ağustos 2009 Pazar

Bir yalnızlıktır yaşamak

Bir yalnızlıktır bu hayat. Karmaşık duygular içerisinde yaşadığımız hem uzun hem kısa yıllar aslında bizlere bir kez daha yalnız olduğumuzu hatırlatır. Yüzümüze vurur hayatı… Yalnızsın sen diye…

Çok enteresan bir diyalog yaşadım bir defasında. Ne istediğini bilmeden yardım etmeye çalışarak, fakat takibinde ters çevrilerek... Yakın olduğunu sanarak iyi davrandığın ama olumsuz tepkiler aldığım bir konuşma. Neden sorusunu kendime sorarak irkildiğim bir an ve o anın tecrübeye dönüşümü. Bana kalırsa, insana yalnız olduğunu hatırlatan bir yaşama daha.

Yaşadıklarımız bizleri olgunlaştırır. Ama bu olgunlaşma tamamen kişiye bağlıdır. Dibe doğru giden bir yolculuk kişiyi yüceltip tepe basamaklara doğru da taşıyabilir. Ama aynı zamanda o dipsiz kuyu içerisinde ne istediğimizi bilemeden yaşamaya da zorlanabilir, şu yalnız insan. Aklın verdiği güç öyle enteresan bir güçtür ki, kontrol ettirirse kendini insana inanılmaz duygular tattırır, aksi takdirde köle eder vücudu, zehir aşılar kendine.

Başkalarından aldığımız tepkiler kadar kendimizi dinlemek de yalnızlıktır aslında. Ve aslında kendini dinlemek yalnızlık gerektirir özünü görebilmek için. Bu durum hiç olumsuz olmamakla birlikte insanın kendini tanıması için vazgeçilmez bir fırsattır. Bulunduğu koşullar altında farklı insanlar ile iletişimde bulunmak onun doğasında vardır ama bu durum yalnızlık gerçeğini değiştirmez fikrimce. Arkadaşlar ile dışarı çıkmak yalnızlık silen bir faktör değildir. O sadece yaşadığımız anı daha tatlı kılan bir zevk, paylaşmadır. İnsan paylaştıkça yalnızlığı içerisinde kendini geliştirecek donanımı bulur.

En önemli unsur da burada yatar. Paylaştıklarını yalnızlığına işlemek... Böylece birey kendini dinlediği zaman geliştiğini ve olgunlaştığını hisseder. Dışarıdan aldıkları / verdikleri kendini geliştirmek için vardır. Bu paylaşımlar insanı yüce kılar, mutlu eder.

Fromm demiş ki, sevmek vermektir. İnsan sevginin anlamını ancak karşısındakine verdiği zaman anlar. Tıpkı annenin çocuğuna olan sevgisi gibi. Karşılıksız. Bu alışverişi sağlamak veya en azından hissetmek insanı mutlu kılar. Sevgi dolu biri yapar.

Aynı yalnızlığımızı doldurmak gibi. Paylaşımlarımız pozitif ise ve bunları sindirebildiğimiz sürece sevgi yalnızlığımızı doldurur. Kendimizi değerli hissetmemizi sağlar.

En sonunda, yalnızlık hiç de kötü değildir. Doğamızda olan bir şeyi en iyi şekilde beslememiz gerekir, öyle değil mi? Gerisi elbet gelecektir… Peki ya "o" diyaloglar? Onlar da anlamlı tecrübelerdir. Doğru yerleşirse benliği güçlendiren dostlar olurlar aslında.

Sevgiler,

Hiç yorum yok: