31 Ekim 2010 Pazar

Yeni Dünya


Yeni dünya o kadar küçülüyor ki, bizler üstüne sığmaz hale geliyoruz.

Öyle bir yer haline geliyor ki evimiz dünya; kimin nerede ve nasıl bulunacağı aykırı hikayelere tanıklık ediyor. Herkes her yerden çıkıyorken, Tuncay Mehmet’i Mehmet Damla’yı Damla da bir şekilde Mehmet’i tanıyor ya da tanıması bir anlık mesele oluyor.

Kolaylaşıyor yeni dünya! Gezmesi kolay, buluşması, haberleşmesi kolay… Her şeyi daha kolay hale gelmiş…

Konuşacak konu artıyor farklı insanlarla. Diller benzeşiyor, ortak kelimeler artıyor. Ne de olsa herkes o dili kullanıyor. Her yerde aynı markayı, aynı yemeği ve hatta aynı TV programını bulma imkanı artıyor. Bu insana müthiş bir mutluluk, bir rahatlık katıyor. Kolay dünya… Kendini rahat hissediyor insan doğalıyla, hemen hazıra konuyor. Bundan daha tatlı ne olabilir?

Peki her şey gerçekten tatlılaşıyor mu?

Kolaylaşırken hayat, değisen bir takım unsurlar?

Dengeye inanıyorsak eğer, bu kolaylığın bir takım zorluklar getireceğini de varsaymak gerekmektedir, öyle değil mi? Dengedeki doğallık bu ya, yeni dünya yani diğer adı ile kolay dünya, bir şekilde zorluk çıkarmalı başka başka.

Düşün… Düşün… Düşün…

Bir yerlerde… Adını bir türlü çıkaramadığım.

Belki de…

İyice küçülen, birbirine sımsıkı yaklaşan uzun mesafeler arasında bazı şeylerin ne kadar da uzaklaştığını görmek pek de zor olmasa gerek. Çok ince detaylara gitmeye gerek yok yaşadığımız olaylara tanıklık eden mekanları düşünürken! Evimiz, işimiz, arabamız, spor salonumuz, alışveriş merkezleri…

Hep aynı şeyi merak eder dururum. Kaçımız içten gülümser tanımadığı insanlara? Sokakta, yolda, ışıkta, alışverişte… Kaçımız iş esnasında telefonu kapattıktan sonra birbirinden güzel (!) kelimeler sarf etmiyor? Kime güveniyoruz işte? Trafikte? Her şeyden öte hangimiz ‘meşgul’ yada ‘çok dolu’ değil. Bırakalım Allah aşkına da sayalım bakalım kaç kere 15 dakikalık ‘çok doluyum’ anları yaşıyoruz başkalarına yardım etmektense. Birinin yardımı için yalvarırken, kaç defa teşekkür ediyoruz sonunda telefonu zahmetsizce kaldırıp?

Kolay hareket ediyor, kolay uçuyoruz. Bugün burada yarın oradayız. Ama bu kolaylık bizi bireyselliğe sürüklüyor, bencil dünyalar ve o dünyaların etrafında dönen evrenler yaratıyor. Önemli hissediyoruz, bu çok güzel, ama kalp kırmaktan korkmayabiliyoruz. Daha doğrusu fark etmez hale geliyoruz. Kalp kırmanın ne demek olduğunu hatırlamıyoruz, o duygu tamamen silinmiş gibi… Aslında kaybetme korkusunu farklı yaşar hale geliyoruz. Arkadaş ya da sevdiğinden çok farklı bir kaybetme endişesine bürünüyoruz. Ne zaman ve nasıl mı?

Birincisi sağlık. Hatta onu bile kaybedip kazanınca eski hamam ve eski tas yeniden kuruluyor.

Ve ikincisi... Perdeler aralansın… Karşımızda patronumuz. Evet, ta ki patrona kadar… O korkuttuğu an. Ona da dünyamızdan büyük göktaşı diyelim. Sıyırırsa bizi tek olmadığımızı hatırlıyoruz. Gerçi bir süre ne yaptığını takip edip sonra tekrar büyütmeye koyuluyoruz ego merkezli dünyamızı. Hamam ve tası…

Tabi ki herkes böyle değil. Genel gözlemlerin gücüne, istatistiklerin doğallığına inanıyorum. Toplum seviyesinde istisna-kaide ilişkisine de haliyle…

Dengeye inanan biri olarak, hepimizin özümüzde tüm farklı faktörleri bulundurduğumuza inanırım. Sadece yüzdeler farklılaşıyor. İyi olma, kötü olma… Yardım etme, bencil olma… Olay ve çevremizin etkisinde dağıtıyoruz yüzdeleri. Fakat kolay dünya ile birlikte ‘ben’ olma bilincini arttırıyoruz kuvvetle. Her ne kadar ‘ben’ olma bilinci insana kendini hatırlatsa da!

Fiziksel mesafeler kısa, sığ seviyede paylaşılacak konular sayısız. Peki, birinin size uzaktan tebessümünü duymak? Herhalde kelimeler kifayetsiz…

Halbuki özümüzde bir olsak? Birlikten kuvvet doğduğunu hatırlamak, minik evrenlerdense bir galaksiyi hissetmenin daha tatmin edici olduğunu özümsemek aslında içimizde var olan duygular.

Sadece birbirimize hatırlatmamız gerekiyor.

Benim gözlemim ve hissettiklerim bu. Doğrusu yada yanlışı ile birlikte.

Neden değiştiremeyiz? Sorarım…

2 Eylül 2010 Perşembe

Özledim

Özledim

Gözlerim kapalı

Koca bir iç geçirdim

Soludum havayı

Derincesine


Hatırladım eskiyi

Konuşmayı, gülmeyi

Sevmesini

Hatırladım tatlıyı,

Acıya hiç yer bırakmadan


Özledim hepsini!

Bakışları özledim, sohbetler arasında parıldayan


Birden…

Birden eskiye bağlanmak istedim

Sanki çok daha fazla değer bilecekmiş gibi

Her anı dolu dolu yaşayacaksam sanki!


Özledim

Gözlerimde iki yaş süzülen

Gülümserken izinsiz içeri giren

Sonra seni özledim

Düşündüm seni,

Onu, Ahmet'i, köpeği…

Hatta böceği ve masayı

Ve ağacı düşündüm

Düşündüm hepsini, herkesi

Teker teker

Kucaklamak istedim tane tane

Hiç bırakmamacasına...


Özledim

O tatlılığı ve buruk vedasını

Yaşayamayacak olmanın sevdasını


Özledim

18 Ağustos 2010 Çarşamba

Oda

Lamba yine tekliyor. Işık gidip geliyor. Her akşam yapıyor bunu. O kadar düzensiz ki hareketleri, takip etmesi asla mümkün değil. Seni kullanıyor olmaktan ve çaresizce sana muhtaç olmaktan o kadar mutsuzum ki.

Dışarıya bakınca günün griliği hala hissediliyor. Çöken karanlık bu bulantıyı da kucaklamış, adeta odanın içine yansıtıyor. Oturduğum yerden görebiliyorum. Sızlayan kemiklerim biraz daha izin verse eğilmeme, neredeyse tüm pencereyi karşıma alabileceğim. Ama nafile…

Tüm tahtalar kabarmış, ayaklarımı koyduğum yerin rengi iyice solmuş. Terliklerim delik deşik, erimiş kumaşlarıyla. Ne önemi var. Ne önemi var, güzel olsa ne olur ki! Yıllardır ziyaret eden mi var? Tek başıma bu küçücük odada yaşadığım zamanın düzenini ben kavrayamıyorum artık. Aynaya bakmaya korkuyorum, yılların etkisini bedenimde görmekten çekindiğim için. Vücudum da oda gibi grileşmiş midir ki?

Şu saksıya bak. Kim bilir ne vardı? Ne dikmiştim acaba? Kaç yıl oldu, peh, kim bilir? Hiç işte, kendimi avutmaya çalıştığım anlardan biri olsa gerek. Hani hayata sarıl, kendine uğraşlar bul derler ya. Şimdi çürümüş yapraklarını zor zahmet seçebiliyorum. Gerçi çürüyen yapraklar mı yoksa yerdeki tahtalar mı ayırt etmek mümkün değil. Kim bilir belki de çürüyen gözlerim.

Günün yine en zoru geliyor... Gece… Bitmek bilmeyen dakikalar, tükenmeyen saatler… Dişlerimi gıcırdata gıcırdata düşündüğüm, düşünmekten bir yere varamadığım zamanlar. Bakıp bakıp geçtiğini umarken zamanın karşılaştığım inkar… Karşı duvardaki baba yadigarı duvar saati düşman kesiliyor gözüme. Pis pis sırıtıyor adeta 10.10 olduğunda. 11 ile 1 koca gözlere dönüşüyor, akrep ile yelkovan şeytani dudaklara… Geçmek bilmiyor zaman, duruyor bu noktada.

Sonra hep aynı kaçışa yöneliyorum, gözlerimi kapatıyorum, yaşadığım anılara dalmak istiyorum. Müptela gibi, başka bir çözüm bulamadan bu bağışıklığıma dönüyorum. İşte o noktada huzuru buluyorum, elim hemen sağımdaki etejerin üstüne gidiyor. Fotoğraf albümünü sımsıkı tutuyorum. Tozları akarken üstüme, kucaklıyorum onu, gözlerim kapalı…

…

Kaç yıl oldu onu kaybedeli, artık sayamıyorum. Bir türlü geri dönemedim bu dünyaya. Her gün bir rüya gibi geliyor. Sanki her geçen gün asıl olana uyancakmışım gibi. Tek sahip olduğum anılarım, yanı başımda duran işte bu fotoğraf albümü. Her zaman orada, etejerin üstünde. Allah’tan yüksekçe bir etejer da kıpırdamama gerek kalmadan ufak bir hareket ile uzanabiliyorum.

Gözlerim kapalı, seni düşünüyorum. Yıllar içerisinde dolaşan anıları takip ediyorum, teker teker hepsini ziyaret ediyorum. Bir ritüel gibi, her gece bunu yapıyorum. Gömülüyorum, kalbimin kelebekler gibi uçuştuğu eski anlar arasına. İlk dakikalar, utangaç anlar… Utanmanın sıcaklığa dönüştüğü, ellerin kavuştuğu zaman. Yıllar içerisinde kaybolmayan sevgi ve sadakat. Yıllarca süren mutluluk... Anlarımla doluyorum yine, bir müptela. . Bir aksilik olmalı! Bir saniye, anılar kopuyor birbirinden! Flaşlar patlıyor, bembeyaz oluyor her yer. Silikleşiyorlar, zor seçiyorum onları. Neden? Neden yıkılıyor hepsi? Zorla kendini, tutunmaya çalış, boşver bu yanılgıyı!

Lamba yine tekliyor.

Tekleme artık lamba! Tekleme! Koparma beni dünyamdam! Bak, mahvettin beni, yıktın yarattığım anılar diyarını. Sıkıldım, çok sıkıldım artık. Ağlamak istiyorum delicesine...

Bunaldım anılar içerisine gömülmekten. Her teklemede gözümün önünde canlanan hikayelerden. Tam bir müptela! Yaşamak isterken kopartmak istiyorum onları. Çürüyen bedenimi bu ıssız bucaksız yok olan baraka içerisinde bırakmak, hırçınca vurmak istiyorum kendimi duvardan duvara. Tutunmak zulüm geliyor, neye tutunacağımı dahi bilemezken. Pencere mi? Şu gri hava mı?

Albüm… Fotoğraf albümü. Sadece onun için yaşıyorum belki. Seni yaşıyor tutmak için. Gözlerimi kapatıp seni tekrar tekrar hatırlayabilmek için. Ama artık dayanamıyorum. Tek bir yaş bile dökemezken kurumuş göz çanaklarımdan elveda demek istiyorum bu dünyaya.

Yine elim gidiyor son çekmeceye… Uzanma mesafemde. Her akşam yaşadığım aynı çelişki... Her gece yaklaştığım bu sivri nokta. Elimin titrediği, gözlerimin kaçmak için fırsat kolladığı geçmek bilmeyen anlar. Saat 10.12, saatin sinsi gülümsemesi devam ediyor, başardım dercesine. Tıpkı onu benden aldığı an gibi… Bense savaşamıyorum, titreyen ellerimle kabul ediyorum bu yenilgiyi.

Çekmece hafifliyor, ellerim ise bir ton almışçasına...Metal çok soğuk, sanki dışarıdaki havanın tüm soğukluğunu taşıyor. Ve bu onu çok ağır yapıyor. Yine de şakaklarım terliyor, soğuk dokunurken.

Kararımı verdim, gidiyorum. Son bir kez göz kırp bana lamba. Şu odadaki tek hayat belirtisini acıyan gözlerimle görmek olsun son isteğim.

Lamba yine tekliyor, saat sinsice sırıtırken.

6 Temmuz 2010 Salı

Kullanılmış Hayatlar

Kullanılmış hayatlar yaşıyoruz

Her bir çarkta yeni şeyler oldu inancıyla

Kısa bir süre yeni zevkler alıyormuş gibi yapıyoruz

Sonra çarkı tekar döndürmek geliyor içimizden

Yeni bir arayış içinde

Ümitleri fütursuzca bir döngüde harcarken


Kullanılmış hayatlar özümsüyoruz

Bir inşaat tuğlası gibi boşlukları doldururken

O boşluğu dolduran hayatların

Yapboz tanesi kadar tek

Yeri dolmayan özelliğini yaşayamıyoruz


Küçükken hızlıca büyümeyi hayal edip

Büyürken ise küçülebilmeyi arıyoruz

Bugün de bununla geçiyor

Başkalarının hayatlarını yaşarken

Dert adlı geçmiş ve gelecek yansımaları

Bugünü yavaş yavaş söndürüyor

Karanlığa doğru

Usulca biz fark etmeden


İkinci el yaşamlar alıyoruz

Başından sonuna

Annesinden babasına

Arkadaşından tanıdığa

Bir tek çiçek böcek bilmiyor bu hayatı

Arı çiçeğine dokunurken, çiçekse meyvesini paylaşırken

Bugün, kendine ait yaşamı kavramış

Başkasının yerini dolduramayacağını bilerek


Kullanılmış hayatlar satıyoruz başkalarına

Bu hayatları paylaşıp, şiddetle aktarıyoruz nesillere

Bile bile, tembih ederek ve uyarmak ile birlikte

Bak! Doğru hayat bu, hayatı bu yolda yaşa, derken

Aslında koca bir çarkın ufak zincirleri olmaya zorluyoruz başkalarını

Kendimize yaptığımız yetmezmiş gibi


Kullanılmış hayatlar yaşıyoruz

Bedava, bazen kelepir fiyata

Fark etmeden, birkaç cümleye sığdırarak koca yılları

Devrediyoruz aynı hayatları

Kendi özümüzü hiç bilemeden

10 Haziran 2010 Perşembe

Birkaç Dakika


Sonunda yalnız kaldım. Heralde herkes dışarda bir bir yerini alıyordur. Ben ise burada tek başıma oturuyorum. Bir saat olmuş mudur acaba? Anımsayamıyorum, o kadar heyecanlıyım ki! Burada kendi kendime oturuyorum. Derinlerde bir yerde bunu tercih ettiğimi biliyorum. Neden mi? Belki de böyle konsantre oluyorum. Bir tür ritüel gibi birşey, kim bilir? İnsanın bazı şeyleri kendine bile açıklaması zor. Tek bildiğim, az sonra hayatımın, tüm aklımın kurduğu hayale bir adım daha yaklaşacak olduğum. Keşfedilmek, bir an içinde hayatın değişmesi, tatmin olma duygusu, yepyeni bambaşka bir sayfa bu hayatta... Ne güzel de dalıyorsun uzaklara, pes doğrusu. Alkışlara doymayan bir hayal ürünü!

Çok sıkıyorum kendimi. Her kasımı kastığımı hissediyorum sanırım. Tek tek geriliyorlar, sonra salıveriyorlar kendilerini. Sonra tekrar kasılıyorlar. Özellikle, bana huzursuzluk yaratmak istercesine. Kasma kendini, bırak, rahat ol...Her zaman bütünü düşün. Evet, evet! Kendime bunu hatırlatmalıyım. Hem tek başıma değilim orada. En azından şimdilik.

Bulunduğum oda ne kadar enteresan! Kime aitmiş acaba? Mutfağı hala mutfak gibi eşyalara bakılırsa. Koca bakır tepsiler, tahtası tarih kokan dolaplar ardında porselen takımlar ve tanımlayamadığım eski bir his. Tıpkı ananemin yemekleri sonrası etrafa sinen koku gibi. Gidip gelip aldığın o güzel, ait olma kokusu...

Yok olmayacak, dağıtamıyorum kafamı. Kötü senaryolara hazırlıyorum kendimi. Boğazım sıkılıyor, kasılıyorum. Biraz daha şarap mı içsem acaba? Rahatlatabilir. Zaten önemli olan alkolün o gerginliği atması. Gerçi alkol şart değil. Nasıl bir şeydi o? Nasıl rahatlatıyordum kendimi? Hah, doğru ya, hatırladım. Kendin için yap, diyordum. Kalabalığı görmeden...O an için yaptığın işin keyfine var, dünyayı umursamadan sadece sen varmışçasına. Kaptır kendini bütünlüğe ki insanlar kaptırmış olmana hayran olsun. Yüzüne, burnuna, sesine veya duruşuna değil.

İçtiğim onca şarap mı yoksa hatırladığım cümleler mi bilmiyorum ama rahatladığımı hissediyorum. Belki basit ve deli saçması bu cümleler ama rahatlatıyor. En iyisi devam edeyim, tekrar edeyim kendi kendime.

...

Zamanı geldi. Çağırıyorlar. Elveda mutfak! Kim vardı neler yaşadı bu yüzyıllık yerde hiç bilemeyeceğim. En azından benim yaşadıklarıma tanık edeceksin uzaktan bugün için. Sen de keyif al benim gibi, anın tadını çıkar.

Ayaklarım titriyor ama içimde bir güç beni durmaksızın itiyor avlunun ortasına. Adımlarım kalbimi, kalbim ise damarlarımdaki kanı hızlandırıyor. Öyle bir heyecan ki çeperlerdeki kan basıncını hisseder gibiyim. Kalabalığı duyuyorum. Bu beni daha da heyecanlandırıyor. Ve o an! İşte yine kalabalık önünde duruyorsun. Bir grup insan seni alkışlıyor delicesine. Yüzlerindeki çocuksu gülümseme ve tanımlanamaz beklenti... Onlar şarkılarına hazırlar. Peki ya ben?

29 Nisan 2010 Perşembe

ADIMLARIMIZDA HAYAT

Ne yöne gidersen git, -doğu, batı, kuzey ya da güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olarak düşün!
Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.

Şems-i Tebriz

Küçük kız bahçeye koşarken arkasına bile bakmıyordu. Annesi ‘ Kızım! ’ diye haykıradursun, o yeşile, çiçeklerin doyumsuz rengine kucak açıyordu adeta. Annesinin kokusunu bir yana koymuş, en sevdiği oyuncağı Bıcırık’ı nasıl da fırlatıvermişti odanın bir köşesine. Önemsiz, eski bir eşya gibi… Arkadaşları gitmişti ya ormana, o da gidecekti, gitmeliydi. Hemen anlatacaktı dönünce, ormanın güzelliklerini ve tüm maceralarını. Epey kıskanacaklardı. O kadar sabırsız ve doyumsuz bir duygu ile doluyordu ki, ayakları düşünmeden koşmaya başlıyordu. Arkasında neler bıraktığının farkında olmaksızın.

…

Havanın karardığını fark etmedi küçük kız. Üşümeye başladı. Ürpermenin yoğunluğu ile korku ağır basıyordu. Dikenler ortaya çıkıyor, yabancı gelmeye başlıyordu etrafındaki dünya yavaş ve sinsice. Evi, annesi, peki ya Bıcırık? Hızlı adımlarla yolunu bulmaya çalıştı. Gün karanlığa gömülürken, yollar birbirine benzemeye başladı. Artık çiçek kokusu yoktu, çamura saplanıyordu. Ağlıyor aynı zamanda kendine kızıyordu. Ya tekrar onları göremezse? Ya hepsini kaybederse? Nasıl da aceleyle, koşturarak çıkmıştı!

Hangimiz bir an için durup, yaptıklarımızı sindirmeye çalışıyoruz? Veya hangimiz, günün sonunda yaşadıklarımızı hatırlıyor? Daha da ufak detaylara girecek olursak, en son ne zaman aklımız boş, hiçbir şey düşünmeden anın tadını çıkarttık? Oldukça kısıtlı zamanlarda, öyle değil mi?

Hayat şu anda yaşanabiliyor ise neden asıl olanı düşünemeyiz, kısacası anımızı? O halde, geçmiş ve gelecek kavramları ve onlar üzerine kurulmuş özlü sözler boşuna mı söylenmiştir yıllar boyunca? Kesinlikle hayır. Sadece şunu sormak isterim. Hayat bir koşuşturmaca mı olmalıdır? Benim cevabım yine hayır! Hayat, bireysel geçmişlerimizi göz ardı etmeden anı yaşamak ve onu güzelleştirerek daha olumlu bir geleceği yaratmaya çalışmak olmalıdır, diye anlatırım soran biri olursa.

Yurtdışına çıkma arzusu, üniversiteyi koşarak bitirme isteği, aynı zamanda iş arama çabası, yalnız yaşama isteği… Şöyle bir durup bakınca, kendi hayatım hep bir koşuşturma ve yetişme çabası içindeydi aslında. Her yeni atılan adım, yeni bir adımı doğurmalı, yeni bir hedef koymalıydı öne. Adımları hızlandırırken, sosyal çevrenin baskısı ile koşmaya yeltenen ben ve kaçmaya başlayan ‘an’ lar vardı etrafımda.

Hiç bilmediğim, koşarak gitmek istediğim yurtdışı maceramda yerleştiğim ilk günü hala dün gibi hatırlıyorum. Bavulları odaya bırakışım, etrafı süzmem ve enteresan bir boşluk. Bir sonraki adım? Zaman ilerledikçe, insanı beş dakika sandalyede oturtmayan, uçarak yaşamak istediği yurtdışı fikri, endişe dolu bir serüvene dönüşmeye başlıyordu. Şu soru yerleşiyordu zihnime zaman içerisinde: Ben neden buradayım? Başkaları yaptığı için mi? Başkaları için mi? Yoksa hayatı yaşamak için mi?

Yaşadığım bu boyuttaki yalnızlığın sosyal bir eksiklikten çok manevi bir boşluk olduğunu fark eder oldum. Ve bu boşluğun getirdiği benzersiz soruların aslında hayatı anlamak adına önemli birer aşama olduğunu hissediyordum. Çünkü bugüne kadar hayat koşmak ve hedeflerden oluşmuştu. Elbet araya maddi mutluluklar serpiştiriliyordu. Alışveriş, seyahat, araba vs. İsmini siz koyun. Nedendir bilinmez, bir türlü uzun soluklu olmuyordu bu mutluluklar, genellikle bir sonraki hedef ve hediyeler önemli oluyordu. Doymaksızın…

Koşmak… Hedef… Ve nihayet… Durmak! Yorulmuştum, ritmimi her seferinde biraz daha yükseltiyor olmaktan. Yeni bir yolculuğa çıkmadan önce nefes almamaktan… Artik mola zamanıydı. Bugüne kadar geldiğim yollara bakarak karar vermek, yeni ve sakin bir yol çizmek istiyordum. Herkesin gittiği yolun büyüsüne kapılmadan, farkındalıkla ve belki de çamurlu ve çok uzun bir patikayı seçerek…

Yurtdışında yaşamın asıl kattığı gerçekler bunlardır bana. Kovadan yuvarlak çizerken zıplayan bir balık olmak, kaldırım boyunca sürünerek denize atabilmek şu uyuyan bedeni. Gerçek suyun farkına varmak, ‘Hayat buymuş!’ diyebilmek...

Bir o kadar uzun gelen günler içerisinde neden ayların, yılların nasıl geçtiğini anlayamıyoruz? Kullandığımız kelimelerde hep bir koşuşturmaca ve stres vurgularken, akşamları neden bir ekran karşısından kalkamıyoruz? Ataleti üzerimizden atamıyorken, neden planlar yapıp harekete bile geçmeden üzülüyoruz? Hangimiz ‘Nasılsın?’ a cevap olarak ‘Gayet iyiyim’ diyebiliyor?

Ben her şeyin gerçekleşme olasılığına inanıyorum yeter ki edindiğimiz minik motivasyonlar eylem bulsun. En iyi resmi yapmaktansa, resim yapmaya zaman veriyor olmak olsun. Belki tatsız bir kurabiye yapmak olsun sonucu ama ona adanmış özel bir zaman olsun, bizi memnun edecek. Şarkı söylemek olsun adı, solist olup coşkulu kalabalık önünde değil ama veliler korosunda. Yeter ki, gerçekleşebilen doğal hayaller olsun önümüzde. O zaman ataleti yendiğimizi hisseder, kendimizi daha mutlu bir birey olarak görürüz.

Şimdi durup bakınca kendime söyleyebildiğim birkaç güzel cümle olduğunu düşünüyorum. Ne dünü ne de yarını yaşamak, anı kavramak esas olanı. Sokakları hızlı hızlı, at gözlüğü ile arşınlamak değil, adımları sakinleştirmek, insanları içe sindirmek en güzeli. Rastgele bir merhabayı esirgememek herhangi birine mutlu bir anımızda… Gerçekleşebilir hayaller ile tatmin olmak, gülümseyebilmek herkese. Sevgi vermek, karşılığında aldığımız sevgiyi hissedebilmek yaşadığımız her an ve alanda.

Yurtdışı macerası tüm bunlar için bir ön koşul mudur? Tabii ki değil. Esas olan adım attığımız her yolculuğu birer iç seyahat, kişisel arayış olarak görebilmemiz sanırım. Çoğumuza yıllar boyunca aşılanan ‘yarış’ konumunu bir an önce silkinerek atmamız üstümüzden. Aksi takdirde yarışmak dipsiz bir kuyu olur, en iyi okuldan en iyi işe, en iyi müdürlükten, en en iyi olma merdivenlerine sürükler bizi farkında olmadan. Halbuki işe dört kolla sarılmak, onu severek yapmak, sevdiğimiz işe yaklaşmak olmalıdır hayatın doğal adımları.

Doğal olmak olsun hayat. Çocukluk halimiz gibi. Güzel bir melodinin yarattığı farklı coşkular kadar doğal. İnanırım ki, işte o zaman hayat okyanus gibi derin ve dolu, cennet gibi tadına doyulmayan bir mekan olur.

Sonunda evin ışıkları gözüktü. Küçük kız çok üşüyordu ama annesini ve Bıcırık’ı düşünmenin getirdiği sıcaklık vücüdunu ısıtıyordu. Eve adım adım yaklaşırken mutluluğu artıyordu. Ormanın tüm gizemi ve içerdikleri ona kendini göstermiş ve farkındalık duygusunu göstermişti. Bir savaşı kazanmış edasıyla değil, daha çok yaşadıklarını sindirmiş olmanın coşkusu vardı. Üstü başı kir pas içinde bile olsa yapacağı ilk şey annesine sarılmak olacaktı. Babasının kucağına zıplayacak ve seni seviyorum diyecekti uzun zamandan sonra ilk defa. Kucağında olmanın tadını çıkaracak, aklında ‘ormana kaçmak’ olmayacaktı.

Sevgisini büyütecekti, anını anlamaya ve yaşamaya çalıştıkça...

9 Nisan 2010 Cuma

Mektup


Ve Tanrı yaz dedi.

Kelimelerin akıp gitmesini, duyguların dökülmesini istedi. Trajik ve geleneksel yolları seçmektense, hayati dilediğin gibi yaşa içindekileri tutma diye buyurdu.

Ve Tanrı kelimelerin gücünü kullan dedi.

İçindeki coşkunun paylaşılması her şeyden daha önemlidir diyerek çık yola, paylaşmanın altın kuralını, paylaşmayı sevme hissini tekrar yaşa diye haykırdı, hiddetlendi kulakları sağır edercesine.

Gecenin üçünde uyandıran, seni yazmaya iten bu gücü hapsetme. Bırak olduğu gibi aksin, bildiği gibi konuşsun, diye buyurdu. Hem ne zararı olmuş ki farklılığın, cesaretin!

Ve Tanrı farklı ol diye çağırdı.

Yaptığına inan, söylediklerine güven ve hayati hisset dedi. Tekrar tekrar yaşıyor olmanın güzelliğine doymaya çalış. Hislerin, heyecanların var olabilmesine hayran ol, onları kucakla, haykır ki sana yaklaşsınlar diye tembihledi.

Ve Tanrı biraz bencillik diye hatırlattı.

Bencillik asla kötü değil, çıkar gütmek hiç değil. Sadece yaşadıklarını benimse, yıllar geçse de tekrar heyecan ile yaşa, bu imkanı ver kendine. Hislerini paylaşmayı özümse, hem ancak paylaşınca insan sever diye buyurdu.

Farklılığı bir yolculuk olarak gör, kendini bu yolda yeniden keşfet, diye hatırlattı. Farklı yolların farklı insanların sendeki etkisinin neler olabileceğini düşün, birçok hissin aslında zihninde, aklin zamandaki yolculuğu ile gerçek güzellikleri görebileceksin, diye anımsattı.

Ve Tanrı hisset dedi.

Yıllar sonra tekrar hissedebiliyorsan, tutma kendini yaz dedi. Çılgınlıklar karesine bir çarpı daha at, bundan zevk al ve en güzel ve en doğru hissettiğin yol ile sürprizlerini hazırla dedi. Hayranlık duy, hayranlık uyandır!

Hayatin tadını çıkar, doyasıya yaşa, davranışların ve dilin gücün olsun, gözlerin ya da dudakların değil…

Yeteneklerin öyle bir sihir olsun ki hayranlık çıkarsın karşına…


diyerek aydınlattı Tanrı, sen gözlerini aralıyorken.

14 Mart 2010 Pazar

Diyalog


- Neredeyim ben?

- Sorularını cevaplayacağın yerdesin çocuk.

- Sen? Peki sen kimsin, burası neresi?

- Benim kim olduğumun çok önemi yok. Ben her yerdeyim. Uzun zamandır beni ister, benimle konuşmayı hayal edersin. Şimdi, bu yarattığın anda buluştum seninle.

- Hiçbir şey anlamıyorum. Ne gibi sorularım olacakmış benim?

- Onları çok iyi biliyorsun. Kendi kendine tekrar ettiğin, bir türlü cevabını bulamadığın sorular. Sormaya çekindiğin, kimseyle paylaşamadığın ama çözümünü bulmak için delirdiğin sorular. İşte şimdi sorma zamanın.

- Sorular mı? Peki cevapları sende mi? Yoksa sen Tanrı’mısın?

- Benim ne kimliğim önemli ne de cevaplarım. Buradayım çünkü sana yol göstereni aradın. Onu görmek istedin. İşte baki sebebi budur burada bulunmamın.

- Anlıyorum. Peki neden?

- Çünkü aklının derinliklerinde savaşmak ve kendini anlatmak istiyorsun. O yüzden bu alemi yarattın kendin için, ikimiz için.

…

- Neden?

- Her zamanki gibi en çok sorduğun soru. Bak çocuk, unutma ki tüm cevaplar sende, aklında. Tüm evren, güç ve karar senin benliğinin ve ellerinin gücü içinde. Önce kendini dinle, tanı ve sonra kendini tanıt.

- Asıl sorun da bu zaten. Kendimi tanıtamıyorum. Kendimi tanıtacak anı yaratamıyorum.

- Emin misin?

- Bilmiyorum, olmuyor ve olmayacakmış gibi geliyor.

- Aslında bir noktayı kaçırıyorsun çocuk. Hiç düşünemediğin, seni içindeki güç ile birlikte yüreklendirecek bir varlığı…

- Nedir o? Lütfen söyle.

- Düşünmen gerek. İçine dönüp baktığında neyi görüyorsun?

- Kendimi…

- Yani?

- Benliğimi görüyorum.

- Evet, özünü, kendini görüyorsun.

- Benliğim ya da özüm müdür beni yüreklendirecek olan? Çok anlamsız geliyor bütün bu cümleler bir anda. Aslında ben her zaman olduğum gibi davranmış, içimden geldiği gibi hareket etmiş bir insanım. Sadece çok yanlış anlaşılıyorum. Sanırım bazı şeyleri yanlış yapıyorum. Çok heyecanlı oluyorum, istediğim gibi kullanamıyorum zamanı.

- Yanlış hareket ettiğini de kim demiş?

- Durum ortada… Her şey apaçık ve aşikâr değil mi?

- Kendini dinlemeyi çok ihmal eder olmuşsun.

- Ne alakası var?

- Her şey seninle başlıyor çocuk! Kendini dinlemek de, anlamak da ve daha sonra anlatmak da her zaman senin elinde. Kendini dinlediğin oluyor mu?

- Evet haklısın. Sanırım uzun bir süredir kendimi dinlemez oldum. Çünkü duygularımı bana tekrar tanıştıracak bir an ile karşılaşamıyorum belki de. Beni benden korkutmadan alabilecek bu gücü tekrar yaşamayalı ne kadar olmuş aslında!

- Şimdi ne demek istediğini daha iyi anlıyor musun? Hatırla! Geçmişin sana sadece kim olduğunu gösteren bir ışık, boğulmaya sürükleyen soğuk bir akıntı değil. Geçmiş gerektiğinde sana ne kadar kıvanç dolu olduğunu, gerektiğinde deli ve özünde sevecenlik ile yaşadığını gösteren bir film. “An” ise sana bunları yaşatacak yolları gösteren yeni biletin…

- Peki tüm bunlar, kendini düşün demek, bencillik dolu hisler değil midir?

- Hayır değildir sen istemediğin sürece. Unutma ki, kendi duygularını sevmeden, onları kucaklamadan tekrar yaşayamazsın. Oluşunu en doğru ve saf hali ile aktaramazsın. Unutma ki, sen ancak ve ancak kendini tanıtabilirsin. Seni olduğu gibi kabul etmesi diğerine kalır.

- Peki kimse kabul etmezse? Peki ya asıl korktuğum başıma gelirse?

- Korkun nedir ki çocuk? Kendini anlatmak mı? Sevdiğin, kucakladığın, o benimsediğin duyguları paylaşmak mı? Yoksa duygularının sana verdiği mutluluğu başkalarına aktarmak mı? Bu mudur seni korkutan?

- Evet… Belki de… Bilmiyorum… Kaybetme korkusu... Sanırım budur beni korkutan.

- Sen neyi kazandın ki kaybedesin? Her şeyden önce kendini kazandın mı ki onu kaybedesin?

…

(Sessizlik)


- Sanırım haklısın. Önemli olan kendimi bilmem, çizgilerimi yeniden yaratıyor olmam. Uzun zaman önce kapattığım daracık bu kutudan tekrar dışarı atmam kendimi. Yani içimdeki neşeyi, mutluluğu, sevinci istediğim bir yolla paylaşabilmem.

- Kendini anlamaya başlıyorsun artık. Kendini anla ki daha sonra paylaşmanın getirdiği mutluluğu gör. Mutluluğunu hayatın aşkı ile bütünleştir!

- Peki ya aşk? Onu nasıl haykırabilirim? Nasıl yaşayabilirim aşkı?

- Aşk aslında hayatın kendisidir. İç içelerdir. Birbirlerini beslerler ama farkına hiç varmazlar. İnsan sanar ki aşk bir kişiye beslenir ya da bir kişiden doğmaktadır. Sadece gülerim! Asıl olan, paylaşmak istediğin hayatına aşk ile sarılmaktır.

- Anlamıyorum. Birine aşık olmaz mı insan?

- Tabi ki olur. Hem de sayısız defa. Ama aslında bir ölümlüye aşık olmaz başka biri. Hayata duyduğun aşkı tekrar tekrar yaşıyor olmak kişiler ile bağdaştırır aşkı. Her seferinde sıfırdan yaşıyor gibi, daha öncesi olmamış gibi gelir insanoğluna. Sadece o değil etrafındaki dünya değişir, bulutlar üzerine çıkmış, havada yürüyormuşçasına... Her türlü zarif ve narin duygu ortaya çıkar. Rüzgârın meltemi, suyun serinliği, nefesine çektiğin çiçeğin rengi, insanların gülüşündeki doğallık…

- Bir duygu yoğunluğu, hislerin derinleşmesi ve güçlenmesi gibi anlatıyorsun.

- Gökkuşağı gibidir aşk. Aslında hep vardır, sadece doğmayı bekler. Bir renk cümbüşüdür, her türlü ahengi ve olasılığı içinde barındıran bir heyecandır. Aşk dediğin senden doğar, etrafa yayılır. Bir kıvılcımı vardır fakat sensindir onu yaratan. Aşka aşık olur insan daha yüce ve tam hissetmek için. Hayatı aşk ile görmeye başlar, mutluluğunu kat be kat paylaşmak ister. Çok güçlü bir duygudur aşk. Aslında her zaman içinde olan, oyun oynamak için sokağa fırlayacak yaramaz bir çocuk edasında…

- Kendimi tanımak, tanıtmak, paylaşmak, mutluluk, aşk…

- Yoruldun değil mi çocuk? Aklında var olan şeyleri masana koymak onlara kendi gözlerinle bakmak seni nasıl da yordu. Kendi doğalını hatırlamak nasıl da çarptı seni.

- Sanırım. Ama bazı şeyleri kavrayamıyorum. Ya aşık olmak istersem…

- İstemezsin çocuk, diyorum ya o sende vardır. O hepimizde vardır, sakince doğmayı bekler. Kimi zaman kapısında bekler, kimi zaman karşında buluverirsin. Anlık bir karşılaşma da olabilir, zamanla da yaratabilirsin aşkı. Yeter ki şans ver. İçinden gelen bir ateş varsa bırak kendini onun doğallığına.

- Nasıl bileceğim peki?

- Kuralı yoktur bu işin. Yeter ki kendini hayatın rüzgârına ve seni çıkaracağı yaşam yolculuğuna hapset. Sunulan güzelliklerin seni nasıl da güzel duygulara uçurduğunu göreceksin. Hiç beklemediğin anda nasıl da tekrar yaratacaksın içindeki paylaşma ve sevgi arzusunu.

- Anlıyorum. Çok tatlı geliyor bu konuşmalar. Ama gözlerim ağırlaşıyor. Uykuya dalmak geliyor içimden.

- Gitme vaktin geldi çocuk.

- Gerçekten mi? Seni nasıl göreceğim bir daha?

- Ben her zaman istediğin yerde olacağım. Beni ne gökte ne yerde ara. İçine döndüğünde bulacaksın beni.

- Peki…

- Şimdi yavaşça gözlerini arala. Taptaze, huzurlu bir güne merhaba demeye hazır hisset kendini. Yeniden yaşamak, mutluluğunu anlatmak ve aşkını paylaşmak için hazırsın.

26 Ocak 2010 Salı

İhmal, beklenti ve mutluluk üzerine

Uzun bir zamandır defterime yazıyordum.

Yeni bir dolma kalem almış, boş beyaz yapraklarla dolu defterimi dolduruyordum.
Bugün buraya yazma isteğim yeniden geldi.

İhmalkarlık üzerine başladım. Oradan aktı gitti yazı...

İhmalkarlığı anlamak, onu anlamaya çalışmak...Neden insanlar cevapsızdırlar? Neden cevap vermezler diye sordum kendi kendime. Hayatta diğer insanlara gösterilen sevgiden daha değerli ne vardır acaba diye düşünürken bencillik çıktı kapalı kutusundan zihnimde, köşede bir yerde. "Sanırım bencillik" dedim. Tam olarak bencillik olmasa da, ben bilincinin gücü... Kişinin kendisini düşünmeye iten, beni korumaya alan bir mekanizma.

En sevdiklerinin seni mezuniyetinde aramaması... "Seni akşam arayacağım, söz veriyorum" diyen bir sevgilinin sessizliği... Mezun olduğunu bildiğin arkadaşını heyecan ile kutlamak, ama cevapsız kalmak...İğneyi kendine çuvaldızı başkasına demişler. Aynı şeyleri, benzerlerini mutlaka ben de bizzat yarattım. Sanırım fark etmeye çalışmak en önemli ilk adım. Aksini kazanmak ise ikinci ve zor olanı.

Tabi bu derece duyarlı olmak ne kadar doğru? Olaylara bu kadar duygusal yaklaşmak ne kadar gerçekçi yaşadığımız dünyada? İnsan kendini yıpratmaz mı? Beklenti içerisine girmez mi?

Kalemi bırakıp düşününce şunu fark ediyorum. Aslında yaptığımız herşey karşılık beklemeksizin yapılmalı... Başkasının mutlu olması, mutlu olacağı fikri mutlu etmeli bizleri. Attığımız bir mesaja cevap beklemek değil. Yazacağımız her mektubun, söyleyeceğimiz her kelimenin karşıya kazandıracağı gülümseme motive etmeli bizleri mutlu olmak için. Aksi takdirde beklentiler etrafında yaşar, senaryolar üzerine düşünür durur ve çember ateşteki akrep gibi kıvranır dururuz.

Ateşin üzerinden zıplamak gerekir. Kişi tek başına mutlu olabilmelidir tabii halinde. Bir başka dış etkene ihtiyaç duymaksızın... Boş bir mağarada yaşarken, hiçbirşey bilmeden geçirdiğimiz günler içerisinde ne olabilir bize mutsuzluk aşılayan? Bizi beklentiye sürükleyecek, yada mutsuz yapacak ne olabilir?

İç konuşma ve zihin her bireyi kendi içinde güçlü yapan en güçlü etkenlerdir. Doğru kullanmak gerekir.

Uzun bir yolculukta olduğumu düşünüyorum. Bu yolda çok yeniyim. Çaylaklık kitabının ilk sayfalarında olsam bile ne kadar çok şey öğrendim, öğrettim kendime. Nasıl bir bireysel dünyada yaşadığımı, herşeye her düşünceye hakim olmak istediğimi fark ettim. İki koca duvara çarptım. İlkinde bir insan tanıdım, ikincisinde ise kendimi...

Daha fazla güzel cümle kurmanın önemini, hayatımızı ne kadar olumlu etkilediğini hissettim. Hala güzel sözlerin, içten diyalogların "ters" algılandığını görüyorum. İyi sözler duymanın "çıkarı var" sonucuna vardığı diyaloglar. Biri kendinden birşeyler anlatıyorsa, yaşamını uzun cümleler ile paylaşıyorsa bırakın paylaşsın. Oturup dinleyin, gülümsemek bile yeterli olacaktır. Her yardımı kur yada flört olarak görmemek, "selam" mesajına cevap vermek ne kadar olumlu duygular aslında.

Hayat olumsuz düşünmek için çok kısa. Paylaşmak ise uzun uzadıya bir yolculuk. Fakat unutmamak gerekir ki paylaşmak bireyde oluşan bir haz, bir mutluluk olabilir, olmalıdır. Beklenti ise bir kamçıdır insanın sırtına. Zaten etrafına mutluluk yaratmaya çalışan bir insan, cevapsız kalmayacaktır.

İşte burada düşüncelerimi paylaştım. Mutluyum.