10 Haziran 2010 Perşembe

Birkaç Dakika


Sonunda yalnız kaldım. Heralde herkes dışarda bir bir yerini alıyordur. Ben ise burada tek başıma oturuyorum. Bir saat olmuş mudur acaba? Anımsayamıyorum, o kadar heyecanlıyım ki! Burada kendi kendime oturuyorum. Derinlerde bir yerde bunu tercih ettiğimi biliyorum. Neden mi? Belki de böyle konsantre oluyorum. Bir tür ritüel gibi birşey, kim bilir? İnsanın bazı şeyleri kendine bile açıklaması zor. Tek bildiğim, az sonra hayatımın, tüm aklımın kurduğu hayale bir adım daha yaklaşacak olduğum. Keşfedilmek, bir an içinde hayatın değişmesi, tatmin olma duygusu, yepyeni bambaşka bir sayfa bu hayatta... Ne güzel de dalıyorsun uzaklara, pes doğrusu. Alkışlara doymayan bir hayal ürünü!

Çok sıkıyorum kendimi. Her kasımı kastığımı hissediyorum sanırım. Tek tek geriliyorlar, sonra salıveriyorlar kendilerini. Sonra tekrar kasılıyorlar. Özellikle, bana huzursuzluk yaratmak istercesine. Kasma kendini, bırak, rahat ol...Her zaman bütünü düşün. Evet, evet! Kendime bunu hatırlatmalıyım. Hem tek başıma değilim orada. En azından şimdilik.

Bulunduğum oda ne kadar enteresan! Kime aitmiş acaba? Mutfağı hala mutfak gibi eşyalara bakılırsa. Koca bakır tepsiler, tahtası tarih kokan dolaplar ardında porselen takımlar ve tanımlayamadığım eski bir his. Tıpkı ananemin yemekleri sonrası etrafa sinen koku gibi. Gidip gelip aldığın o güzel, ait olma kokusu...

Yok olmayacak, dağıtamıyorum kafamı. Kötü senaryolara hazırlıyorum kendimi. Boğazım sıkılıyor, kasılıyorum. Biraz daha şarap mı içsem acaba? Rahatlatabilir. Zaten önemli olan alkolün o gerginliği atması. Gerçi alkol şart değil. Nasıl bir şeydi o? Nasıl rahatlatıyordum kendimi? Hah, doğru ya, hatırladım. Kendin için yap, diyordum. Kalabalığı görmeden...O an için yaptığın işin keyfine var, dünyayı umursamadan sadece sen varmışçasına. Kaptır kendini bütünlüğe ki insanlar kaptırmış olmana hayran olsun. Yüzüne, burnuna, sesine veya duruşuna değil.

İçtiğim onca şarap mı yoksa hatırladığım cümleler mi bilmiyorum ama rahatladığımı hissediyorum. Belki basit ve deli saçması bu cümleler ama rahatlatıyor. En iyisi devam edeyim, tekrar edeyim kendi kendime.

...

Zamanı geldi. Çağırıyorlar. Elveda mutfak! Kim vardı neler yaşadı bu yüzyıllık yerde hiç bilemeyeceğim. En azından benim yaşadıklarıma tanık edeceksin uzaktan bugün için. Sen de keyif al benim gibi, anın tadını çıkar.

Ayaklarım titriyor ama içimde bir güç beni durmaksızın itiyor avlunun ortasına. Adımlarım kalbimi, kalbim ise damarlarımdaki kanı hızlandırıyor. Öyle bir heyecan ki çeperlerdeki kan basıncını hisseder gibiyim. Kalabalığı duyuyorum. Bu beni daha da heyecanlandırıyor. Ve o an! İşte yine kalabalık önünde duruyorsun. Bir grup insan seni alkışlıyor delicesine. Yüzlerindeki çocuksu gülümseme ve tanımlanamaz beklenti... Onlar şarkılarına hazırlar. Peki ya ben?

Hiç yorum yok: