Uzun bir aradan sonra yeni bir yazı ile birlikteyiz. Çeşme hakkında yazıyorum.
Bir yıllık aradan sonra İtalya'dan dönüyorum şehrime ve yaz sıcağının verdiği yüce bir baskı ile soluğumu Çarşamba günü Çeşme'de alıyorum. İstanbul'da üniversiteden iki yakın İzmirli arkadaş ile (İzmirli İzmirliyi çekermiş) soluğu bizim eski Çeşme'de alıyoruz. Arkadaşlar aslında Çeşme'deler, kalkıp İzmir'e beni almaya geldiler. E ne olacak? Aslında günü birlik gidip geldiğimiz yakıncacık yer!
Fakat, Çeşme eski Çeşme değil. Aslında bu cümleyi birkaç zamandır söyler olmuştuk ailecek. Fakat bu sefer gözüme çarpan çok daha önemli birkaç husus var: İnsanlardaki değişim. Hadi insanlardaki değişimi erteleyelim, haftasonu lunaparkta radar kuyruğunu anımsatan Alaçatı'nın kalabalığı, adeta sokakları fanus havasına sokmuş. Ancak tek sıra gidiş geliş yapabilen insanlar, etrafa bakabiliyor, gıdım gıdım yürüyor. Tıpkı bir müze gibi...
Eskiden mi nasıldı? Bir İzmirli için çok daha yakın. Kumru ile başlayan macera yine Alaçatı sokaklarında midye ile devam eder, daha sonra turşu suyu ile noktalanırdı. Tabi bu kadar tuzlunun üzerine, akşamüstü 5te taze taze hazırlanmış İzmir lokması yenirdi yerli bir pastanede. Plastik kaba dağıtılmış lokmalar ve sınırsız tarçın serpilmesi...Şimdi ise İstanbul(!) restoranları. Tek tük arada fark ediyorsunuz artık pastanesini, balıkçısını...Ben fazlasıyla özlüyorum eski havasını.
Peki ya beach club'lar...Sadece fiyat ile orantılı olarak kalitenin arttığı imajı yaratılmaya çalışılıyor. Resmen bir yarış halindeler bu işletmeler. Haftaiçi sadece girişe ve aynı zamanda otoparka bu kadar servet ödediğimi hatırlamıyorum. Zaten arabasız gitmenin imkansız olduğu bu yerlerde bir de otopark ücretini İstanbul seviyesine çekmeleri pek güzel bir hediye olmuş İzmirlilere. Duyarlı İzmirliler bunu kabul etmez!
Gelelim insanlara...İzmir'in havası uzaklaşıyor. Suratlar asıklaşıyor, araba kornaları artıyor, sabır ve itina iyice azalmaya başlıyor. Esnaf hizmetten çok cüzdanın kalınlığına bakar olmuş. Beach club'daki görevliler ünlü gördükçe ünlüleştiğini sanıyor. Kibir ve samimiyetsizlik artar olmuş.
Yazlıklar(!) her dağın başına yapılmaya başlamış. Süper lüks ve ultra lüks terimleri standartlaşmış. Adım atılan her nokta para olmuş kısacası.
Ben Dalyan'da esnaflar sitesinde girdiğim denizi özler oldum. Kimsenin dokunmadığı, ailelerin geldiği ve çıkınından birşeyler paylaştığı... Yada Alaçatı sokaklarında şort ve ceyo terliklerimle yürüyüp elimde mısır yediğim zamanları... Esnaf ile İzmir'i Çeşmeyi konuşmayı. Gerekirse ortak bir arkadaş bulana kadar konuşmaya devam etmeyi...
Çeşme doğallığını ve yerelliğini kaybediyor. Medeniyetin (!) gitmesini istiyorum.
Fakat, Çeşme eski Çeşme değil. Aslında bu cümleyi birkaç zamandır söyler olmuştuk ailecek. Fakat bu sefer gözüme çarpan çok daha önemli birkaç husus var: İnsanlardaki değişim. Hadi insanlardaki değişimi erteleyelim, haftasonu lunaparkta radar kuyruğunu anımsatan Alaçatı'nın kalabalığı, adeta sokakları fanus havasına sokmuş. Ancak tek sıra gidiş geliş yapabilen insanlar, etrafa bakabiliyor, gıdım gıdım yürüyor. Tıpkı bir müze gibi...
Eskiden mi nasıldı? Bir İzmirli için çok daha yakın. Kumru ile başlayan macera yine Alaçatı sokaklarında midye ile devam eder, daha sonra turşu suyu ile noktalanırdı. Tabi bu kadar tuzlunun üzerine, akşamüstü 5te taze taze hazırlanmış İzmir lokması yenirdi yerli bir pastanede. Plastik kaba dağıtılmış lokmalar ve sınırsız tarçın serpilmesi...Şimdi ise İstanbul(!) restoranları. Tek tük arada fark ediyorsunuz artık pastanesini, balıkçısını...Ben fazlasıyla özlüyorum eski havasını.
Peki ya beach club'lar...Sadece fiyat ile orantılı olarak kalitenin arttığı imajı yaratılmaya çalışılıyor. Resmen bir yarış halindeler bu işletmeler. Haftaiçi sadece girişe ve aynı zamanda otoparka bu kadar servet ödediğimi hatırlamıyorum. Zaten arabasız gitmenin imkansız olduğu bu yerlerde bir de otopark ücretini İstanbul seviyesine çekmeleri pek güzel bir hediye olmuş İzmirlilere. Duyarlı İzmirliler bunu kabul etmez!
Gelelim insanlara...İzmir'in havası uzaklaşıyor. Suratlar asıklaşıyor, araba kornaları artıyor, sabır ve itina iyice azalmaya başlıyor. Esnaf hizmetten çok cüzdanın kalınlığına bakar olmuş. Beach club'daki görevliler ünlü gördükçe ünlüleştiğini sanıyor. Kibir ve samimiyetsizlik artar olmuş.
Yazlıklar(!) her dağın başına yapılmaya başlamış. Süper lüks ve ultra lüks terimleri standartlaşmış. Adım atılan her nokta para olmuş kısacası.
Ben Dalyan'da esnaflar sitesinde girdiğim denizi özler oldum. Kimsenin dokunmadığı, ailelerin geldiği ve çıkınından birşeyler paylaştığı... Yada Alaçatı sokaklarında şort ve ceyo terliklerimle yürüyüp elimde mısır yediğim zamanları... Esnaf ile İzmir'i Çeşmeyi konuşmayı. Gerekirse ortak bir arkadaş bulana kadar konuşmaya devam etmeyi...
Çeşme doğallığını ve yerelliğini kaybediyor. Medeniyetin (!) gitmesini istiyorum.
1 yorum:
Oh agzina saglik canim.. ben de cesme'den medeniyetin gitmesini istiyorum.
Yorum Gönder