Çok yanlı bir yazı olabilir bu...
Sanırım uzun bir süredir düşünüyorum. Fakat kelimelere dökecek kadar yazının oluşması sanırım bugüne denk geldi.
Farklı bir dünyadır Amerika yaşamak için...
Farklı insanların, farklı kültürlerin bir araya geldiği, kaynaştığı yada kaynaşmaya çalıştığı gizem dolu ama bir o kadar da basit bir sistem. Peki ya gidenler? Bizden kopanlar?
Gençliğin belki de en güzel yıllarında tercih edilen bu macera dolu yolculuğun bir çok insan için ortak birkaç nokta içerdiğini düşünüyorum. İlk adımı atma ile gelen heyecanın oluşturduğu bir haz ile yapılmış güzel planlar, gezme tutkusu ve yeni insanlar ile tanışma heyecanı. Aynı zamanda derinden gelen bir özlem duygusu…
Bir akordeonun hareketini andıran hızlı bir çıkış, yavaş ama kalıcı bir sönme hareketi...
Buraya kadar her şey yurtdışına okumak amacı ile çıkmış her öğrenci için aynıdır. İster Zimbabwe, ister Londra, isterse Amerika.
Ama Amerika özgürlükler ülkesidir. Orası farklı olmalıdır. Her şeyden tadılmalı ve her olanak kullanılmalıdır. O kadar gitmişsindir, uğraşman gerekir. Çünkü etrafındaki herkes uğraşmaktadır. BELKİ herkes yüzüne güler ama herkes kendine çalışır. Bir nevi kıyasıya bir savaş.
Zaten mesafe vardır. Kolay gelemezsin ülkene. Geleceğini düşünmek aklında yata dursun, bir türlü Amerika’daki zamanını harcamak istemezsin. İster tez olsun, ister doktora, ister meslek, isterse ders… Zaten fırsatını neden boşuna harcayasın ki! “Boş ver” dersin, “herkes nasıl olsa burada. En iyisi ben de kalayım. Savaşımı vereyim.” Kim bilir belki bilmeden, belki de bildiğini zannederek.
Ama zaman içinde özlem yaratır, sıkılırsın bulunduğun konumdan ve çevreden. Ama kafanın içinde tilki dolaşır, "zaman kaybetme, geri kalma" der. Ne yaparsan fark etmez. Savaşmalısındır. Bu gizemli ama basit sisteme ayak uydurmaya... Güçlü olmak gerekmez mi zaten hayatta! Yaşadığın bu mücadelenin ve insanlardan geri kalmamanın getirdiği zorluk asıl sorumlulukmuş gibi gelir insana.
---
Ben bu yaşamı ikilemler içerisinde yaşanan bir sarmal olarak görüyorum. İkilemler içinde yaşanan uzun bir süreç, aklın bilinmezlik ile sürüklenen mücadelesi... Gelecek kaygısı mıdır bu diye soruyorum. Yoksa bir sürünün peşinde dolanmak mı? Hatta o sürünün içinde ilerlemeye çalışmak ve kıvranmak mı? Ne olursa olsun, o toprak tutar adamı orada. Bir türlü geri adım attıramazsın. Hayatın tadı ile yapılması gerekenler iyiden iyiye birbirine karışmaya başlamaktadır, bana göre.
Aksine Avrupa’da gördüğüm ise tam tersi. Bizzat kendimin ve aynı zamanda birçok arkadaşımın yaşadıkları bana bu farkı sundu. Üniversite yılları boyunca yaşadığımız koşuşturmaca, kariyer planları, yarattığımız stresler yerini daha farklı hayati değerlere bıraktı gibi… En azından zamansız, anın ve maneviyatın tadını çıkararak.
Başkalarına bakmaksızın kendi ayakların üstünde durarak… Sevdiklerini ve içinde inandıklarını hiçbir an ertelemeden yaşamak.
İşte budur diyorum en temeldeki kıtalar arası fark. Hayattaki farklı değerleri muazzam değişik yollarla yaşayarak olgunluğa ulaşmak… Ya içinde olgun olup hayatta istediklerine dem vurmak, ya da deli bir sürünün buyruğuna girmek. Sonuçta hepimiz haklıyız tercihlerimiz doğrultusunda. Yeter ki her zaman mutlu olalım, huzur alalım hayatlarımızdan. Yoksa çekilmez olur, geri dönmesi pişmanlıklarla dolu; hatta hayal bir yol oluşur uzaklarda.
9 yorum:
akerdoyonun tinisi kalir ama kulaklarda! bi de bi sonraki nota beklenir her zaman! remember this!
ps: benzetme çok şık olmuş ama. saygılar:)
Ben Amerika ile ilgili tanımlarına katılabilirim, özgürlükler ülkesi olmasına, başka bir günü yaşayacak kadar uzak olmasına ama buradan yaptığın çıkarımların mekandan bağımsız olduğunu düşünüyorum. Belki de ben hayata dair irdelenen her şeyin öncelikle insana bağlı olduğunu düşündüğümdendir.Yine belki bu yüzdendir ki ikilemlerin gerekliliğine inanırım. Tüm seçeneklerin düşünülmesi, tartılmasıdır ikilem, kimi zaman o an için "doğru" olandan "yanlış" olana götürdüğü gibi, "yanlış"larda çok vakit kaybetmemeyi de sağlayabilir.
Orda kalmayı iç savaşı kaybetmek ve buraya dönmeyi dış dünyadaki savaşı kaybetmek olarak mı düşündün?
Donmek veya donmemek degildir kaybetmek veya kazanmak. Kazanmak, dogru zamanda donmektir.
'Ozgurlukler ulkesi' tanimi farkli konularda dogru olsa da, 'donmek' eylemini geciktiren unsur degil. Yurtdisinda kendi ayaklarinin ustunde durmanin ozu bu degil. Kendini daha iyiye, daha guzele, daha yukseklere tasiyabilme tutkusudur.
Daha yuksek ne demek peki?
Para hic degildir..
Belki birazcik kariyerdir ama o da cok kisa surer. 60 yasina geldiginde keske ofiste biraz daha zaman gecirseydim demeyecektir kisi. Keske ailemle her gun 1 saatim daha olsa diyecektir. Onemli kalan tek tarafi yine ailedir. Ileride ornek bir anne baba, ornek bir basari hikayesi ve yuksek bir kultur seviyesinde olma dusuncesidir kariyer telasinin ozunde olan.
Kisiyi Amerikaya/yurtdisina baglayan tutku kisisel gelisimdir,
KENDINDEN YENI KENDINI TURETMEDIR...
Ne kadar ozlem de olsa, en cok deger verdiklerinden ayri kalmak zorunda kalsan da, kendi benliginden siyrilabildigin nadir anlarda bir adim uzaklasip kendine bakarsin. Kendine guvenini tartarsin.
Dondugumde once kendime, sonra evime, arkadaslarima, aileme ve hatta ulkeme gurur duyabilecekleri basarilari yasatabilecek miyim diye dusunursun. Basardim mi degildir soru, bundan sonra donersem ulkemde basarili olabilir miyimdir dogru soru. Bunun cevabini dusundugun anda aklina farketmeden ortaya cikardigin tembelliklerin ve bosvermisliklerin geliyorsa donme vakti henuz gelmemis demektir.
Birisi en keyif aldigin seyi sordugunda, modern sanat veya jazz diye cevap verme curetini bulup, son 1 yil icerisinde ona dair bir kitap okumamissan...
Yakin bir arkadasinin cevapsiz kalan telefonunu 1 gun icerisinde yanitlamiyorsan...
Aileni mumkunse her gun aramiyorsan...
Dunyada en deger verdigin insanlari dusundugunde gece terli terli bir otel odasinda uyanip ayni sabah hemen telefona sarilamiyorsan hala donme vakti gelmemistir.
bu yazı bir kişi için yazılmadı. aklımda var olan 10 kişi için yazıldı.
bu yazı gözlemlediğim farklı insanların ortak noktalarını içermeye çalıştı. avrupadaki birçok arkadaşım ile amerikadaki birçok arkadaşımın farkını, tavırlarını ve hayata bakış açılarını ortaya koydu.
bu yazı en başta dediği gibi kişiye, bana ait bir yazıydı. yani subjektif, yani yanlı bir yazı...
o yüzden senin dediklerine doğal ve hakkım olarak katılamıyorum. bana aileni, sevdiğini bir hafta aramamak için yeryüzünde veya hayatta HİÇBİR TANE sebep olabileceğini düşünmüyorum.
Her cümlesine ayrı eleştiri yazmak çok kolay olacağı için daha zoru seçiyorum ve her dediğine saygı duyuyorum. Zaten bu şekillerde ayrı ve farklı düşünmeseydik bugün bu konumda olmazdık.
orcuncum,
ben bunu gonencin ve senin yorumlarinin uzerine yazdim. senin dusuncelerine tamamen katiliyorum. yaziyi bi daha okursan kendimi ne kdr agir bi sekilde gorursun. ne sana ne baskasina bi soz yok orda. Sanirim yanlis anlasildi, hemen seni aradim ama telefonun kapaliydi. Ilk yaziyi okudugumda ne kdr dogru yazmis die dusundum. Kendimle beraber Peloyu, Deniz Ciceki, Selini, Doruku, daha bir cok kisiyi ve onlarla yaptigim sohbetleri hatirladim. Ben odakli kesinlikle dusunmedim ve yazdiklarina katildim.
Dusuncelerine katilmak ve saygi duymak disinda bi niyetim yoktu. Duygusallikla kendimi cok elestirip ben de yorum yapmak istedim sadece. Sohbet cekici geldi, kendimi cok entel sandim birden bi de =) Benim acimdan su anki durumumuzu telefon konusmamizda yansittim.. Seni cok seviyorum
yazıyı yeniledim. şu an düşüncelerimi daha iyi aktardığımı düşünüyorum.
Ben de birden kendimi bu yasanilanlarin dahilinde hissettigim icin yorum yapmak istedim... :)
Bir. Hepinizi cok seviyorum! Bunu soyleyerek baslamamin Avrupa'da okumayi ve yasamayi tercih ederek daha insancil dusunmeye baslamamla alakasi yok :P
Iki. Kisisel gorusume ve deneyimlerime gore ister Amerike ister Avrupa ister Avusturalya olsun Turkiye'den uzaklastigim zaman her ne kadar hasret, zorluklar, endise, olsa da kendimle daha fazla yalniz kaldigim icin hayatla mucadelem bir yandan daha zor ama bir yandan gercekten de cok keyifli oluyor ve sanirim insani su genc yasinda boyle yurtdisinda yasamaya alistiran da tum zorluklarin sonunda yasanan keyif oluyor! Keyif hem kisisel basarilarda, dunyanin neresinde olursa olsun, hem de etrafta yeni edindigin ya da eskiden sahip oldugun cevrenle oluyor.
Uc. Emma'nin su dedigine kesinlikle katiliyorum. Tum bu mucadelenin ve yasantinin sonunda hep kendini daha iyi ve istedigin gibi ve de mutlu gorebilmek var. Evet, kimine gore bu para, yat. kat olabilir, kimine gore entellektuel birikim olabilir, kimine gore bir sahil kasabasinda sakin bir hayat yasamak olabilir, kimine gore harika bir aileye sahip olmak olabilir...Sonucta herkes kendi cezdigi rotada kendi iyisini ve mutlulugunu ariyor gibi geliyor bana...
Dort. Orcunla daha onceki konusmalarimizda cok gecti ve ben de Orcun'un bu gorusune katiliyorum. En azindan kendimin ve de arkadaslarimin tecrubelerinden yola cikarak bunu soyleyebiliyorum ama tabi sonunda subjektiftir yine. Avrupa'da bir yerlerde okumayi, calismayi, yasamayi secenler sanki Amerika'dakilere gore evet hayata biraz daha farkli bakiyorlar, en azindan su anda bulunduklari durum itibari nedeniyle. Bunun en buyuk sebebinin iki kitanin birbirine cok benzemesine ragmen -mesela Londra ile NY arasinda bir suru benzerlik vardir- bir yandan da cok farkliyasam tarzlarina, kulturlerine ve de tarihine sahip olmasina bagliyorum ilk olarak. Mesela, su anda Amerika'da olan bir arkadasimiz Avrupa'da bir yerlerde olsaydi evet bence de yine ayni hayat mucadelesinde, hep en iyi arayisinda, kendini bulma ve gelistirme arayisinda olacakti ama Avrupa'da yasadigi sehir, cevre ve insanlar ona Amerika'da yasadiklarina gore o kadar farkli tepki verecekti ki o da buna gore daha farkli bakacakti bazi konularda hayatina. Ama iyi ya da kotu, dogru ya da yanlis diye bir sey yok kesinlikle bu konuda. Dunyanin her yeri farkli ve nerede, nasil yasayacagimiza karar verebilecek yaslardayiz kendi gecerli sebeplerimizle.
Bes. Yine kisisel tecrubelerimden...Zorluklar, acilar, uzuntuler, ozlemler ve inanc olmadan ve bunlara katlanmadan hic bir zaman o istedigin kendini hayatta bir yere koyabilme durumu gerceklesmiyor. Arabesk olmak icin demiyorum kesinlikle bunu, arabesk olmayi hic sevmem, sadece bu duygularin insani daha da guclendirdigine, hayati ve diger insanlari daha iyi anlayabilmesine sebep olduguna inaniyorum.
Alti. Cok uzun oldu yine...bana kalsa hep yazi yazayim ya da konusayim :) biri beni durdursun...
Son. Orcuncum hani bu blogda bizim maceralarimiza ve keyifli gunlerimize dair bir seyler de bekliyorum...Hic senle resmimi de goremedim ben kisminda :PPP O kadar yokuz yani hayatinda ama bu kadar yorum yaziyoruz :PPP
damlacım,
yazını okudum ve çok beğendim. polical science okumanın meyvelerini çok güzel veriyorsun. bu bir gerçek. düşüncelerinde de sana katılıyorum. demek istediklerimi çok güzel toparlamışsın. hepimizin benzer koşuşturmaları ama Avrupaya bağlayışın. Tebrik ederim.
bir diğer konu ise fotolar. çok üzüldüm şimdi. Makinamdan bilgisayara aktardıklarımla yada facebook'tan doğum günü fotoları derken mutlaka birşeyler ekleyeceğim. sensiz bir hayat düşünemiyorum :)
Yorum Gönder