Yaşamın verdiği zorluklar çerçevesinde bir rutin tutturmuş gidiyoruz. Kimimiz derinlemesine bir sorgulama telaşına giriyor, kimimiz ise hayatı sunulduğu gibi yaşamaya. Hatta bir kısım var; sorgularken pes ediyor ve diyor ki, hiçbir şey değişmez:
“Bu milletten adam olmaz.”
Milleti oluşturan unsurun biz bireyler olduğunu unutuyoruz sanırım. Bireysel olarak iç çıkarımlarımızı bulduktan sonra belirli paydalarda diğer insanlarla birleştirmemiz gerekiyor. Maalesef bu iç çıkarlarımız bencilliğe çok kayıyor, çıkarcılığa dönecek kadar artabiliyor. Yine maalesef, kimse bireysel fedakârlığa hazırlanmıyor ve bunu bir topluma, belirli bir gruba lütfedecek kadar dayanışma peşinde koşmuyor.
Belirli bir düzen tutturulmuşsa ve sen o düzen içinde kavruluyorsan, çoğu şeyin değişmesini istemezsin. İstemezsin çünkü bencilsindir. İnsan olarak yapın, diğerlerini mutlu etmeyi hazmetse de sonuçta başkalarını mutlu etmenin bencilliğini yaşarsın.
Tıpkı çocuk sevgisi gibi...
Anne ve babanın en büyük mutluluğudur çocuğunun sağlıklı yetiştiğini görmek. Hatta her fırsatta onu korumak ve direktif vermektir yapacaklarını doğru gerçekleştirmeyi sağlamak adına. Neden? Çünkü bencilce bir hazdır o anne baba için. Tamamen saf ve kötü niyetten yoksun.
“Hazinenin büyüdüğünü görmek kişiye mutluluk verir. Komşuna değil.”
İşte bu yüzdendir ki, temelimizde, doğamızda vardır bencilce düşünmek. İster art niyetli olsun isterse iyi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder