6 Temmuz 2010 Salı

Kullanılmış Hayatlar

Kullanılmış hayatlar yaşıyoruz

Her bir çarkta yeni şeyler oldu inancıyla

Kısa bir süre yeni zevkler alıyormuş gibi yapıyoruz

Sonra çarkı tekar döndürmek geliyor içimizden

Yeni bir arayış içinde

Ümitleri fütursuzca bir döngüde harcarken


Kullanılmış hayatlar özümsüyoruz

Bir inşaat tuğlası gibi boşlukları doldururken

O boşluğu dolduran hayatların

Yapboz tanesi kadar tek

Yeri dolmayan özelliğini yaşayamıyoruz


Küçükken hızlıca büyümeyi hayal edip

Büyürken ise küçülebilmeyi arıyoruz

Bugün de bununla geçiyor

Başkalarının hayatlarını yaşarken

Dert adlı geçmiş ve gelecek yansımaları

Bugünü yavaş yavaş söndürüyor

Karanlığa doğru

Usulca biz fark etmeden


İkinci el yaşamlar alıyoruz

Başından sonuna

Annesinden babasına

Arkadaşından tanıdığa

Bir tek çiçek böcek bilmiyor bu hayatı

Arı çiçeğine dokunurken, çiçekse meyvesini paylaşırken

Bugün, kendine ait yaşamı kavramış

Başkasının yerini dolduramayacağını bilerek


Kullanılmış hayatlar satıyoruz başkalarına

Bu hayatları paylaşıp, şiddetle aktarıyoruz nesillere

Bile bile, tembih ederek ve uyarmak ile birlikte

Bak! Doğru hayat bu, hayatı bu yolda yaşa, derken

Aslında koca bir çarkın ufak zincirleri olmaya zorluyoruz başkalarını

Kendimize yaptığımız yetmezmiş gibi


Kullanılmış hayatlar yaşıyoruz

Bedava, bazen kelepir fiyata

Fark etmeden, birkaç cümleye sığdırarak koca yılları

Devrediyoruz aynı hayatları

Kendi özümüzü hiç bilemeden

10 Haziran 2010 Perşembe

Birkaç Dakika


Sonunda yalnız kaldım. Heralde herkes dışarda bir bir yerini alıyordur. Ben ise burada tek başıma oturuyorum. Bir saat olmuş mudur acaba? Anımsayamıyorum, o kadar heyecanlıyım ki! Burada kendi kendime oturuyorum. Derinlerde bir yerde bunu tercih ettiğimi biliyorum. Neden mi? Belki de böyle konsantre oluyorum. Bir tür ritüel gibi birşey, kim bilir? İnsanın bazı şeyleri kendine bile açıklaması zor. Tek bildiğim, az sonra hayatımın, tüm aklımın kurduğu hayale bir adım daha yaklaşacak olduğum. Keşfedilmek, bir an içinde hayatın değişmesi, tatmin olma duygusu, yepyeni bambaşka bir sayfa bu hayatta... Ne güzel de dalıyorsun uzaklara, pes doğrusu. Alkışlara doymayan bir hayal ürünü!

Çok sıkıyorum kendimi. Her kasımı kastığımı hissediyorum sanırım. Tek tek geriliyorlar, sonra salıveriyorlar kendilerini. Sonra tekrar kasılıyorlar. Özellikle, bana huzursuzluk yaratmak istercesine. Kasma kendini, bırak, rahat ol...Her zaman bütünü düşün. Evet, evet! Kendime bunu hatırlatmalıyım. Hem tek başıma değilim orada. En azından şimdilik.

Bulunduğum oda ne kadar enteresan! Kime aitmiş acaba? Mutfağı hala mutfak gibi eşyalara bakılırsa. Koca bakır tepsiler, tahtası tarih kokan dolaplar ardında porselen takımlar ve tanımlayamadığım eski bir his. Tıpkı ananemin yemekleri sonrası etrafa sinen koku gibi. Gidip gelip aldığın o güzel, ait olma kokusu...

Yok olmayacak, dağıtamıyorum kafamı. Kötü senaryolara hazırlıyorum kendimi. Boğazım sıkılıyor, kasılıyorum. Biraz daha şarap mı içsem acaba? Rahatlatabilir. Zaten önemli olan alkolün o gerginliği atması. Gerçi alkol şart değil. Nasıl bir şeydi o? Nasıl rahatlatıyordum kendimi? Hah, doğru ya, hatırladım. Kendin için yap, diyordum. Kalabalığı görmeden...O an için yaptığın işin keyfine var, dünyayı umursamadan sadece sen varmışçasına. Kaptır kendini bütünlüğe ki insanlar kaptırmış olmana hayran olsun. Yüzüne, burnuna, sesine veya duruşuna değil.

İçtiğim onca şarap mı yoksa hatırladığım cümleler mi bilmiyorum ama rahatladığımı hissediyorum. Belki basit ve deli saçması bu cümleler ama rahatlatıyor. En iyisi devam edeyim, tekrar edeyim kendi kendime.

...

Zamanı geldi. Çağırıyorlar. Elveda mutfak! Kim vardı neler yaşadı bu yüzyıllık yerde hiç bilemeyeceğim. En azından benim yaşadıklarıma tanık edeceksin uzaktan bugün için. Sen de keyif al benim gibi, anın tadını çıkar.

Ayaklarım titriyor ama içimde bir güç beni durmaksızın itiyor avlunun ortasına. Adımlarım kalbimi, kalbim ise damarlarımdaki kanı hızlandırıyor. Öyle bir heyecan ki çeperlerdeki kan basıncını hisseder gibiyim. Kalabalığı duyuyorum. Bu beni daha da heyecanlandırıyor. Ve o an! İşte yine kalabalık önünde duruyorsun. Bir grup insan seni alkışlıyor delicesine. Yüzlerindeki çocuksu gülümseme ve tanımlanamaz beklenti... Onlar şarkılarına hazırlar. Peki ya ben?

29 Nisan 2010 Perşembe

ADIMLARIMIZDA HAYAT

Ne yöne gidersen git, -doğu, batı, kuzey ya da güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olarak düşün!
Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.

Şems-i Tebriz

Küçük kız bahçeye koşarken arkasına bile bakmıyordu. Annesi ‘ Kızım! ’ diye haykıradursun, o yeşile, çiçeklerin doyumsuz rengine kucak açıyordu adeta. Annesinin kokusunu bir yana koymuş, en sevdiği oyuncağı Bıcırık’ı nasıl da fırlatıvermişti odanın bir köşesine. Önemsiz, eski bir eşya gibi… Arkadaşları gitmişti ya ormana, o da gidecekti, gitmeliydi. Hemen anlatacaktı dönünce, ormanın güzelliklerini ve tüm maceralarını. Epey kıskanacaklardı. O kadar sabırsız ve doyumsuz bir duygu ile doluyordu ki, ayakları düşünmeden koşmaya başlıyordu. Arkasında neler bıraktığının farkında olmaksızın.

…

Havanın karardığını fark etmedi küçük kız. Üşümeye başladı. Ürpermenin yoğunluğu ile korku ağır basıyordu. Dikenler ortaya çıkıyor, yabancı gelmeye başlıyordu etrafındaki dünya yavaş ve sinsice. Evi, annesi, peki ya Bıcırık? Hızlı adımlarla yolunu bulmaya çalıştı. Gün karanlığa gömülürken, yollar birbirine benzemeye başladı. Artık çiçek kokusu yoktu, çamura saplanıyordu. Ağlıyor aynı zamanda kendine kızıyordu. Ya tekrar onları göremezse? Ya hepsini kaybederse? Nasıl da aceleyle, koşturarak çıkmıştı!

Hangimiz bir an için durup, yaptıklarımızı sindirmeye çalışıyoruz? Veya hangimiz, günün sonunda yaşadıklarımızı hatırlıyor? Daha da ufak detaylara girecek olursak, en son ne zaman aklımız boş, hiçbir şey düşünmeden anın tadını çıkarttık? Oldukça kısıtlı zamanlarda, öyle değil mi?

Hayat şu anda yaşanabiliyor ise neden asıl olanı düşünemeyiz, kısacası anımızı? O halde, geçmiş ve gelecek kavramları ve onlar üzerine kurulmuş özlü sözler boşuna mı söylenmiştir yıllar boyunca? Kesinlikle hayır. Sadece şunu sormak isterim. Hayat bir koşuşturmaca mı olmalıdır? Benim cevabım yine hayır! Hayat, bireysel geçmişlerimizi göz ardı etmeden anı yaşamak ve onu güzelleştirerek daha olumlu bir geleceği yaratmaya çalışmak olmalıdır, diye anlatırım soran biri olursa.

Yurtdışına çıkma arzusu, üniversiteyi koşarak bitirme isteği, aynı zamanda iş arama çabası, yalnız yaşama isteği… Şöyle bir durup bakınca, kendi hayatım hep bir koşuşturma ve yetişme çabası içindeydi aslında. Her yeni atılan adım, yeni bir adımı doğurmalı, yeni bir hedef koymalıydı öne. Adımları hızlandırırken, sosyal çevrenin baskısı ile koşmaya yeltenen ben ve kaçmaya başlayan ‘an’ lar vardı etrafımda.

Hiç bilmediğim, koşarak gitmek istediğim yurtdışı maceramda yerleştiğim ilk günü hala dün gibi hatırlıyorum. Bavulları odaya bırakışım, etrafı süzmem ve enteresan bir boşluk. Bir sonraki adım? Zaman ilerledikçe, insanı beş dakika sandalyede oturtmayan, uçarak yaşamak istediği yurtdışı fikri, endişe dolu bir serüvene dönüşmeye başlıyordu. Şu soru yerleşiyordu zihnime zaman içerisinde: Ben neden buradayım? Başkaları yaptığı için mi? Başkaları için mi? Yoksa hayatı yaşamak için mi?

Yaşadığım bu boyuttaki yalnızlığın sosyal bir eksiklikten çok manevi bir boşluk olduğunu fark eder oldum. Ve bu boşluğun getirdiği benzersiz soruların aslında hayatı anlamak adına önemli birer aşama olduğunu hissediyordum. Çünkü bugüne kadar hayat koşmak ve hedeflerden oluşmuştu. Elbet araya maddi mutluluklar serpiştiriliyordu. Alışveriş, seyahat, araba vs. İsmini siz koyun. Nedendir bilinmez, bir türlü uzun soluklu olmuyordu bu mutluluklar, genellikle bir sonraki hedef ve hediyeler önemli oluyordu. Doymaksızın…

Koşmak… Hedef… Ve nihayet… Durmak! Yorulmuştum, ritmimi her seferinde biraz daha yükseltiyor olmaktan. Yeni bir yolculuğa çıkmadan önce nefes almamaktan… Artik mola zamanıydı. Bugüne kadar geldiğim yollara bakarak karar vermek, yeni ve sakin bir yol çizmek istiyordum. Herkesin gittiği yolun büyüsüne kapılmadan, farkındalıkla ve belki de çamurlu ve çok uzun bir patikayı seçerek…

Yurtdışında yaşamın asıl kattığı gerçekler bunlardır bana. Kovadan yuvarlak çizerken zıplayan bir balık olmak, kaldırım boyunca sürünerek denize atabilmek şu uyuyan bedeni. Gerçek suyun farkına varmak, ‘Hayat buymuş!’ diyebilmek...

Bir o kadar uzun gelen günler içerisinde neden ayların, yılların nasıl geçtiğini anlayamıyoruz? Kullandığımız kelimelerde hep bir koşuşturmaca ve stres vurgularken, akşamları neden bir ekran karşısından kalkamıyoruz? Ataleti üzerimizden atamıyorken, neden planlar yapıp harekete bile geçmeden üzülüyoruz? Hangimiz ‘Nasılsın?’ a cevap olarak ‘Gayet iyiyim’ diyebiliyor?

Ben her şeyin gerçekleşme olasılığına inanıyorum yeter ki edindiğimiz minik motivasyonlar eylem bulsun. En iyi resmi yapmaktansa, resim yapmaya zaman veriyor olmak olsun. Belki tatsız bir kurabiye yapmak olsun sonucu ama ona adanmış özel bir zaman olsun, bizi memnun edecek. Şarkı söylemek olsun adı, solist olup coşkulu kalabalık önünde değil ama veliler korosunda. Yeter ki, gerçekleşebilen doğal hayaller olsun önümüzde. O zaman ataleti yendiğimizi hisseder, kendimizi daha mutlu bir birey olarak görürüz.

Şimdi durup bakınca kendime söyleyebildiğim birkaç güzel cümle olduğunu düşünüyorum. Ne dünü ne de yarını yaşamak, anı kavramak esas olanı. Sokakları hızlı hızlı, at gözlüğü ile arşınlamak değil, adımları sakinleştirmek, insanları içe sindirmek en güzeli. Rastgele bir merhabayı esirgememek herhangi birine mutlu bir anımızda… Gerçekleşebilir hayaller ile tatmin olmak, gülümseyebilmek herkese. Sevgi vermek, karşılığında aldığımız sevgiyi hissedebilmek yaşadığımız her an ve alanda.

Yurtdışı macerası tüm bunlar için bir ön koşul mudur? Tabii ki değil. Esas olan adım attığımız her yolculuğu birer iç seyahat, kişisel arayış olarak görebilmemiz sanırım. Çoğumuza yıllar boyunca aşılanan ‘yarış’ konumunu bir an önce silkinerek atmamız üstümüzden. Aksi takdirde yarışmak dipsiz bir kuyu olur, en iyi okuldan en iyi işe, en iyi müdürlükten, en en iyi olma merdivenlerine sürükler bizi farkında olmadan. Halbuki işe dört kolla sarılmak, onu severek yapmak, sevdiğimiz işe yaklaşmak olmalıdır hayatın doğal adımları.

Doğal olmak olsun hayat. Çocukluk halimiz gibi. Güzel bir melodinin yarattığı farklı coşkular kadar doğal. İnanırım ki, işte o zaman hayat okyanus gibi derin ve dolu, cennet gibi tadına doyulmayan bir mekan olur.

Sonunda evin ışıkları gözüktü. Küçük kız çok üşüyordu ama annesini ve Bıcırık’ı düşünmenin getirdiği sıcaklık vücüdunu ısıtıyordu. Eve adım adım yaklaşırken mutluluğu artıyordu. Ormanın tüm gizemi ve içerdikleri ona kendini göstermiş ve farkındalık duygusunu göstermişti. Bir savaşı kazanmış edasıyla değil, daha çok yaşadıklarını sindirmiş olmanın coşkusu vardı. Üstü başı kir pas içinde bile olsa yapacağı ilk şey annesine sarılmak olacaktı. Babasının kucağına zıplayacak ve seni seviyorum diyecekti uzun zamandan sonra ilk defa. Kucağında olmanın tadını çıkaracak, aklında ‘ormana kaçmak’ olmayacaktı.

Sevgisini büyütecekti, anını anlamaya ve yaşamaya çalıştıkça...

9 Nisan 2010 Cuma

Mektup


Ve Tanrı yaz dedi.

Kelimelerin akıp gitmesini, duyguların dökülmesini istedi. Trajik ve geleneksel yolları seçmektense, hayati dilediğin gibi yaşa içindekileri tutma diye buyurdu.

Ve Tanrı kelimelerin gücünü kullan dedi.

İçindeki coşkunun paylaşılması her şeyden daha önemlidir diyerek çık yola, paylaşmanın altın kuralını, paylaşmayı sevme hissini tekrar yaşa diye haykırdı, hiddetlendi kulakları sağır edercesine.

Gecenin üçünde uyandıran, seni yazmaya iten bu gücü hapsetme. Bırak olduğu gibi aksin, bildiği gibi konuşsun, diye buyurdu. Hem ne zararı olmuş ki farklılığın, cesaretin!

Ve Tanrı farklı ol diye çağırdı.

Yaptığına inan, söylediklerine güven ve hayati hisset dedi. Tekrar tekrar yaşıyor olmanın güzelliğine doymaya çalış. Hislerin, heyecanların var olabilmesine hayran ol, onları kucakla, haykır ki sana yaklaşsınlar diye tembihledi.

Ve Tanrı biraz bencillik diye hatırlattı.

Bencillik asla kötü değil, çıkar gütmek hiç değil. Sadece yaşadıklarını benimse, yıllar geçse de tekrar heyecan ile yaşa, bu imkanı ver kendine. Hislerini paylaşmayı özümse, hem ancak paylaşınca insan sever diye buyurdu.

Farklılığı bir yolculuk olarak gör, kendini bu yolda yeniden keşfet, diye hatırlattı. Farklı yolların farklı insanların sendeki etkisinin neler olabileceğini düşün, birçok hissin aslında zihninde, aklin zamandaki yolculuğu ile gerçek güzellikleri görebileceksin, diye anımsattı.

Ve Tanrı hisset dedi.

Yıllar sonra tekrar hissedebiliyorsan, tutma kendini yaz dedi. Çılgınlıklar karesine bir çarpı daha at, bundan zevk al ve en güzel ve en doğru hissettiğin yol ile sürprizlerini hazırla dedi. Hayranlık duy, hayranlık uyandır!

Hayatin tadını çıkar, doyasıya yaşa, davranışların ve dilin gücün olsun, gözlerin ya da dudakların değil…

Yeteneklerin öyle bir sihir olsun ki hayranlık çıkarsın karşına…


diyerek aydınlattı Tanrı, sen gözlerini aralıyorken.

14 Mart 2010 Pazar

Diyalog


- Neredeyim ben?

- Sorularını cevaplayacağın yerdesin çocuk.

- Sen? Peki sen kimsin, burası neresi?

- Benim kim olduğumun çok önemi yok. Ben her yerdeyim. Uzun zamandır beni ister, benimle konuşmayı hayal edersin. Şimdi, bu yarattığın anda buluştum seninle.

- Hiçbir şey anlamıyorum. Ne gibi sorularım olacakmış benim?

- Onları çok iyi biliyorsun. Kendi kendine tekrar ettiğin, bir türlü cevabını bulamadığın sorular. Sormaya çekindiğin, kimseyle paylaşamadığın ama çözümünü bulmak için delirdiğin sorular. İşte şimdi sorma zamanın.

- Sorular mı? Peki cevapları sende mi? Yoksa sen Tanrı’mısın?

- Benim ne kimliğim önemli ne de cevaplarım. Buradayım çünkü sana yol göstereni aradın. Onu görmek istedin. İşte baki sebebi budur burada bulunmamın.

- Anlıyorum. Peki neden?

- Çünkü aklının derinliklerinde savaşmak ve kendini anlatmak istiyorsun. O yüzden bu alemi yarattın kendin için, ikimiz için.

…

- Neden?

- Her zamanki gibi en çok sorduğun soru. Bak çocuk, unutma ki tüm cevaplar sende, aklında. Tüm evren, güç ve karar senin benliğinin ve ellerinin gücü içinde. Önce kendini dinle, tanı ve sonra kendini tanıt.

- Asıl sorun da bu zaten. Kendimi tanıtamıyorum. Kendimi tanıtacak anı yaratamıyorum.

- Emin misin?

- Bilmiyorum, olmuyor ve olmayacakmış gibi geliyor.

- Aslında bir noktayı kaçırıyorsun çocuk. Hiç düşünemediğin, seni içindeki güç ile birlikte yüreklendirecek bir varlığı…

- Nedir o? Lütfen söyle.

- Düşünmen gerek. İçine dönüp baktığında neyi görüyorsun?

- Kendimi…

- Yani?

- Benliğimi görüyorum.

- Evet, özünü, kendini görüyorsun.

- Benliğim ya da özüm müdür beni yüreklendirecek olan? Çok anlamsız geliyor bütün bu cümleler bir anda. Aslında ben her zaman olduğum gibi davranmış, içimden geldiği gibi hareket etmiş bir insanım. Sadece çok yanlış anlaşılıyorum. Sanırım bazı şeyleri yanlış yapıyorum. Çok heyecanlı oluyorum, istediğim gibi kullanamıyorum zamanı.

- Yanlış hareket ettiğini de kim demiş?

- Durum ortada… Her şey apaçık ve aşikâr değil mi?

- Kendini dinlemeyi çok ihmal eder olmuşsun.

- Ne alakası var?

- Her şey seninle başlıyor çocuk! Kendini dinlemek de, anlamak da ve daha sonra anlatmak da her zaman senin elinde. Kendini dinlediğin oluyor mu?

- Evet haklısın. Sanırım uzun bir süredir kendimi dinlemez oldum. Çünkü duygularımı bana tekrar tanıştıracak bir an ile karşılaşamıyorum belki de. Beni benden korkutmadan alabilecek bu gücü tekrar yaşamayalı ne kadar olmuş aslında!

- Şimdi ne demek istediğini daha iyi anlıyor musun? Hatırla! Geçmişin sana sadece kim olduğunu gösteren bir ışık, boğulmaya sürükleyen soğuk bir akıntı değil. Geçmiş gerektiğinde sana ne kadar kıvanç dolu olduğunu, gerektiğinde deli ve özünde sevecenlik ile yaşadığını gösteren bir film. “An” ise sana bunları yaşatacak yolları gösteren yeni biletin…

- Peki tüm bunlar, kendini düşün demek, bencillik dolu hisler değil midir?

- Hayır değildir sen istemediğin sürece. Unutma ki, kendi duygularını sevmeden, onları kucaklamadan tekrar yaşayamazsın. Oluşunu en doğru ve saf hali ile aktaramazsın. Unutma ki, sen ancak ve ancak kendini tanıtabilirsin. Seni olduğu gibi kabul etmesi diğerine kalır.

- Peki kimse kabul etmezse? Peki ya asıl korktuğum başıma gelirse?

- Korkun nedir ki çocuk? Kendini anlatmak mı? Sevdiğin, kucakladığın, o benimsediğin duyguları paylaşmak mı? Yoksa duygularının sana verdiği mutluluğu başkalarına aktarmak mı? Bu mudur seni korkutan?

- Evet… Belki de… Bilmiyorum… Kaybetme korkusu... Sanırım budur beni korkutan.

- Sen neyi kazandın ki kaybedesin? Her şeyden önce kendini kazandın mı ki onu kaybedesin?

…

(Sessizlik)


- Sanırım haklısın. Önemli olan kendimi bilmem, çizgilerimi yeniden yaratıyor olmam. Uzun zaman önce kapattığım daracık bu kutudan tekrar dışarı atmam kendimi. Yani içimdeki neşeyi, mutluluğu, sevinci istediğim bir yolla paylaşabilmem.

- Kendini anlamaya başlıyorsun artık. Kendini anla ki daha sonra paylaşmanın getirdiği mutluluğu gör. Mutluluğunu hayatın aşkı ile bütünleştir!

- Peki ya aşk? Onu nasıl haykırabilirim? Nasıl yaşayabilirim aşkı?

- Aşk aslında hayatın kendisidir. İç içelerdir. Birbirlerini beslerler ama farkına hiç varmazlar. İnsan sanar ki aşk bir kişiye beslenir ya da bir kişiden doğmaktadır. Sadece gülerim! Asıl olan, paylaşmak istediğin hayatına aşk ile sarılmaktır.

- Anlamıyorum. Birine aşık olmaz mı insan?

- Tabi ki olur. Hem de sayısız defa. Ama aslında bir ölümlüye aşık olmaz başka biri. Hayata duyduğun aşkı tekrar tekrar yaşıyor olmak kişiler ile bağdaştırır aşkı. Her seferinde sıfırdan yaşıyor gibi, daha öncesi olmamış gibi gelir insanoğluna. Sadece o değil etrafındaki dünya değişir, bulutlar üzerine çıkmış, havada yürüyormuşçasına... Her türlü zarif ve narin duygu ortaya çıkar. Rüzgârın meltemi, suyun serinliği, nefesine çektiğin çiçeğin rengi, insanların gülüşündeki doğallık…

- Bir duygu yoğunluğu, hislerin derinleşmesi ve güçlenmesi gibi anlatıyorsun.

- Gökkuşağı gibidir aşk. Aslında hep vardır, sadece doğmayı bekler. Bir renk cümbüşüdür, her türlü ahengi ve olasılığı içinde barındıran bir heyecandır. Aşk dediğin senden doğar, etrafa yayılır. Bir kıvılcımı vardır fakat sensindir onu yaratan. Aşka aşık olur insan daha yüce ve tam hissetmek için. Hayatı aşk ile görmeye başlar, mutluluğunu kat be kat paylaşmak ister. Çok güçlü bir duygudur aşk. Aslında her zaman içinde olan, oyun oynamak için sokağa fırlayacak yaramaz bir çocuk edasında…

- Kendimi tanımak, tanıtmak, paylaşmak, mutluluk, aşk…

- Yoruldun değil mi çocuk? Aklında var olan şeyleri masana koymak onlara kendi gözlerinle bakmak seni nasıl da yordu. Kendi doğalını hatırlamak nasıl da çarptı seni.

- Sanırım. Ama bazı şeyleri kavrayamıyorum. Ya aşık olmak istersem…

- İstemezsin çocuk, diyorum ya o sende vardır. O hepimizde vardır, sakince doğmayı bekler. Kimi zaman kapısında bekler, kimi zaman karşında buluverirsin. Anlık bir karşılaşma da olabilir, zamanla da yaratabilirsin aşkı. Yeter ki şans ver. İçinden gelen bir ateş varsa bırak kendini onun doğallığına.

- Nasıl bileceğim peki?

- Kuralı yoktur bu işin. Yeter ki kendini hayatın rüzgârına ve seni çıkaracağı yaşam yolculuğuna hapset. Sunulan güzelliklerin seni nasıl da güzel duygulara uçurduğunu göreceksin. Hiç beklemediğin anda nasıl da tekrar yaratacaksın içindeki paylaşma ve sevgi arzusunu.

- Anlıyorum. Çok tatlı geliyor bu konuşmalar. Ama gözlerim ağırlaşıyor. Uykuya dalmak geliyor içimden.

- Gitme vaktin geldi çocuk.

- Gerçekten mi? Seni nasıl göreceğim bir daha?

- Ben her zaman istediğin yerde olacağım. Beni ne gökte ne yerde ara. İçine döndüğünde bulacaksın beni.

- Peki…

- Şimdi yavaşça gözlerini arala. Taptaze, huzurlu bir güne merhaba demeye hazır hisset kendini. Yeniden yaşamak, mutluluğunu anlatmak ve aşkını paylaşmak için hazırsın.