O gelirken tek kişidir; ama giderken bir kalabalık çıkar sanki evden. O zamana kadar hep yalnız olmuşsundur ve pekâlâ da güzeldir hayatın, kendine göre yapacağın işler vardır her gün, kendine göre keyiflerin vardır. Sanki hani dışarıdan göründüğün kadar yalnız da değilsindir. E zaten bir sürü arkadaşın da vardır. Neden yalnız olasın ki? Müzikler vardır, filmler vardır, hatta belki evinde bir kedin ya da şirin mi şirin bir köpeğin bile olabilir." Tamam" dersin. "Bundan sonra da eskisi gibi olacak hayatım, sanki o hiç olmamış gibi...." "Sanki o zaman yaşamıyor muydum? Mutsuz muydum?"
Oğlum, sen bilmezsin; senin gibi hep güçlü görünen ve insanlara güç verenler incecik camdan bir kalp taşırlar göğüslerinde. Sen zannedersin ki o kalp taştan, çok az şey vardır onu sarsacak... Oğlum, sen bilmezsin; sen daha sandığın kadar büyük ve güçlü de değilsin. Bir bakış, ufacık bir gülüşte titrer kalbindeki o küçük pencereler. Ben bilirim, babayım ben, hem ben de geçtim o yollardan.
Onun gözleri akar tüm odacıklarına kalbinin, doldurur içini; ama sen o kadar büyütmüşsündür ki gözünde onun gözlerini, giderken girdiği gibi kapıdan çıkamaz. O bilmez senin kalbinin incecik bir cam olduğunu, ya da bazen çok iyi bilir. Fark etmez, ne olursa olsun, geldiği gibi gitmez. Zorlar camları, pencereleri ve en sonunda kırılır kalbin, ucu iğne gibi sivri binbir parçaya ayrılır. Ve böyle bir batmayı sen hiç yaşamamışsındır. Canının acısından hiç böyle ağlamamışsındır.
Sen küçükken düştüğünde bile ağlamazdın öyle şımarık çocuklar gibi. Canın hiç acımamış gibi yapardın. Bilirim ben seni, babanım senin, acıyor yine canın. Bir şey olmamış gibi davranıyorsun ama var yine kalbinin yerinde, göğsüne batan cam kırıkların.