14 Mart 2010 Pazar

Diyalog


- Neredeyim ben?

- Sorularını cevaplayacağın yerdesin çocuk.

- Sen? Peki sen kimsin, burası neresi?

- Benim kim olduğumun çok önemi yok. Ben her yerdeyim. Uzun zamandır beni ister, benimle konuşmayı hayal edersin. Şimdi, bu yarattığın anda buluştum seninle.

- Hiçbir şey anlamıyorum. Ne gibi sorularım olacakmış benim?

- Onları çok iyi biliyorsun. Kendi kendine tekrar ettiğin, bir türlü cevabını bulamadığın sorular. Sormaya çekindiğin, kimseyle paylaşamadığın ama çözümünü bulmak için delirdiğin sorular. İşte şimdi sorma zamanın.

- Sorular mı? Peki cevapları sende mi? Yoksa sen Tanrı’mısın?

- Benim ne kimliğim önemli ne de cevaplarım. Buradayım çünkü sana yol göstereni aradın. Onu görmek istedin. İşte baki sebebi budur burada bulunmamın.

- Anlıyorum. Peki neden?

- Çünkü aklının derinliklerinde savaşmak ve kendini anlatmak istiyorsun. O yüzden bu alemi yarattın kendin için, ikimiz için.

…

- Neden?

- Her zamanki gibi en çok sorduğun soru. Bak çocuk, unutma ki tüm cevaplar sende, aklında. Tüm evren, güç ve karar senin benliğinin ve ellerinin gücü içinde. Önce kendini dinle, tanı ve sonra kendini tanıt.

- Asıl sorun da bu zaten. Kendimi tanıtamıyorum. Kendimi tanıtacak anı yaratamıyorum.

- Emin misin?

- Bilmiyorum, olmuyor ve olmayacakmış gibi geliyor.

- Aslında bir noktayı kaçırıyorsun çocuk. Hiç düşünemediğin, seni içindeki güç ile birlikte yüreklendirecek bir varlığı…

- Nedir o? Lütfen söyle.

- Düşünmen gerek. İçine dönüp baktığında neyi görüyorsun?

- Kendimi…

- Yani?

- Benliğimi görüyorum.

- Evet, özünü, kendini görüyorsun.

- Benliğim ya da özüm müdür beni yüreklendirecek olan? Çok anlamsız geliyor bütün bu cümleler bir anda. Aslında ben her zaman olduğum gibi davranmış, içimden geldiği gibi hareket etmiş bir insanım. Sadece çok yanlış anlaşılıyorum. Sanırım bazı şeyleri yanlış yapıyorum. Çok heyecanlı oluyorum, istediğim gibi kullanamıyorum zamanı.

- Yanlış hareket ettiğini de kim demiş?

- Durum ortada… Her şey apaçık ve aşikâr değil mi?

- Kendini dinlemeyi çok ihmal eder olmuşsun.

- Ne alakası var?

- Her şey seninle başlıyor çocuk! Kendini dinlemek de, anlamak da ve daha sonra anlatmak da her zaman senin elinde. Kendini dinlediğin oluyor mu?

- Evet haklısın. Sanırım uzun bir süredir kendimi dinlemez oldum. Çünkü duygularımı bana tekrar tanıştıracak bir an ile karşılaşamıyorum belki de. Beni benden korkutmadan alabilecek bu gücü tekrar yaşamayalı ne kadar olmuş aslında!

- Şimdi ne demek istediğini daha iyi anlıyor musun? Hatırla! Geçmişin sana sadece kim olduğunu gösteren bir ışık, boğulmaya sürükleyen soğuk bir akıntı değil. Geçmiş gerektiğinde sana ne kadar kıvanç dolu olduğunu, gerektiğinde deli ve özünde sevecenlik ile yaşadığını gösteren bir film. “An” ise sana bunları yaşatacak yolları gösteren yeni biletin…

- Peki tüm bunlar, kendini düşün demek, bencillik dolu hisler değil midir?

- Hayır değildir sen istemediğin sürece. Unutma ki, kendi duygularını sevmeden, onları kucaklamadan tekrar yaşayamazsın. Oluşunu en doğru ve saf hali ile aktaramazsın. Unutma ki, sen ancak ve ancak kendini tanıtabilirsin. Seni olduğu gibi kabul etmesi diğerine kalır.

- Peki kimse kabul etmezse? Peki ya asıl korktuğum başıma gelirse?

- Korkun nedir ki çocuk? Kendini anlatmak mı? Sevdiğin, kucakladığın, o benimsediğin duyguları paylaşmak mı? Yoksa duygularının sana verdiği mutluluğu başkalarına aktarmak mı? Bu mudur seni korkutan?

- Evet… Belki de… Bilmiyorum… Kaybetme korkusu... Sanırım budur beni korkutan.

- Sen neyi kazandın ki kaybedesin? Her şeyden önce kendini kazandın mı ki onu kaybedesin?

…

(Sessizlik)


- Sanırım haklısın. Önemli olan kendimi bilmem, çizgilerimi yeniden yaratıyor olmam. Uzun zaman önce kapattığım daracık bu kutudan tekrar dışarı atmam kendimi. Yani içimdeki neşeyi, mutluluğu, sevinci istediğim bir yolla paylaşabilmem.

- Kendini anlamaya başlıyorsun artık. Kendini anla ki daha sonra paylaşmanın getirdiği mutluluğu gör. Mutluluğunu hayatın aşkı ile bütünleştir!

- Peki ya aşk? Onu nasıl haykırabilirim? Nasıl yaşayabilirim aşkı?

- Aşk aslında hayatın kendisidir. İç içelerdir. Birbirlerini beslerler ama farkına hiç varmazlar. İnsan sanar ki aşk bir kişiye beslenir ya da bir kişiden doğmaktadır. Sadece gülerim! Asıl olan, paylaşmak istediğin hayatına aşk ile sarılmaktır.

- Anlamıyorum. Birine aşık olmaz mı insan?

- Tabi ki olur. Hem de sayısız defa. Ama aslında bir ölümlüye aşık olmaz başka biri. Hayata duyduğun aşkı tekrar tekrar yaşıyor olmak kişiler ile bağdaştırır aşkı. Her seferinde sıfırdan yaşıyor gibi, daha öncesi olmamış gibi gelir insanoğluna. Sadece o değil etrafındaki dünya değişir, bulutlar üzerine çıkmış, havada yürüyormuşçasına... Her türlü zarif ve narin duygu ortaya çıkar. Rüzgârın meltemi, suyun serinliği, nefesine çektiğin çiçeğin rengi, insanların gülüşündeki doğallık…

- Bir duygu yoğunluğu, hislerin derinleşmesi ve güçlenmesi gibi anlatıyorsun.

- Gökkuşağı gibidir aşk. Aslında hep vardır, sadece doğmayı bekler. Bir renk cümbüşüdür, her türlü ahengi ve olasılığı içinde barındıran bir heyecandır. Aşk dediğin senden doğar, etrafa yayılır. Bir kıvılcımı vardır fakat sensindir onu yaratan. Aşka aşık olur insan daha yüce ve tam hissetmek için. Hayatı aşk ile görmeye başlar, mutluluğunu kat be kat paylaşmak ister. Çok güçlü bir duygudur aşk. Aslında her zaman içinde olan, oyun oynamak için sokağa fırlayacak yaramaz bir çocuk edasında…

- Kendimi tanımak, tanıtmak, paylaşmak, mutluluk, aşk…

- Yoruldun değil mi çocuk? Aklında var olan şeyleri masana koymak onlara kendi gözlerinle bakmak seni nasıl da yordu. Kendi doğalını hatırlamak nasıl da çarptı seni.

- Sanırım. Ama bazı şeyleri kavrayamıyorum. Ya aşık olmak istersem…

- İstemezsin çocuk, diyorum ya o sende vardır. O hepimizde vardır, sakince doğmayı bekler. Kimi zaman kapısında bekler, kimi zaman karşında buluverirsin. Anlık bir karşılaşma da olabilir, zamanla da yaratabilirsin aşkı. Yeter ki şans ver. İçinden gelen bir ateş varsa bırak kendini onun doğallığına.

- Nasıl bileceğim peki?

- Kuralı yoktur bu işin. Yeter ki kendini hayatın rüzgârına ve seni çıkaracağı yaşam yolculuğuna hapset. Sunulan güzelliklerin seni nasıl da güzel duygulara uçurduğunu göreceksin. Hiç beklemediğin anda nasıl da tekrar yaratacaksın içindeki paylaşma ve sevgi arzusunu.

- Anlıyorum. Çok tatlı geliyor bu konuşmalar. Ama gözlerim ağırlaşıyor. Uykuya dalmak geliyor içimden.

- Gitme vaktin geldi çocuk.

- Gerçekten mi? Seni nasıl göreceğim bir daha?

- Ben her zaman istediğin yerde olacağım. Beni ne gökte ne yerde ara. İçine döndüğünde bulacaksın beni.

- Peki…

- Şimdi yavaşça gözlerini arala. Taptaze, huzurlu bir güne merhaba demeye hazır hisset kendini. Yeniden yaşamak, mutluluğunu anlatmak ve aşkını paylaşmak için hazırsın.

1 yorum:

burçin dedi ki...

"Sen neyi kazandın ki kaybedesin? Her şeyden önce kendini kazandın mı ki onu kaybedesin?" aslında bu hayatta hiç bir şeye sahip değilsin ama kendine sahip olduğun ölçüde kendinde sahipsin herşeye :) merhaba:)hepsini okuyamadım ama çok dolu ve kesinlikle ulaşmalı,paylaşmalı... Aşk ise hayat demek aslında hep var herkes hep aşık olmak ister ben kesinlikle inanıyorum ki insanlar birbirlerine değil aşkın kendisine aşıklar....deniz gibi kimi zaman çok durgun sakin,kimi zaman yükseliyor hatalar yanlışlar örtülüyor,kimi zaman fırtınalı içine düşenlerin hayatlarına mal oluyor,yine de uçsuz bucaksız gibi,yine de vazgeçilmez yüreklerimizin hep mavi olması dileğiyle...