Yeni dünya o kadar küçülüyor ki, bizler üstüne sığmaz hale geliyoruz.
Öyle bir yer haline geliyor ki evimiz dünya; kimin nerede ve nasıl bulunacağı aykırı hikayelere tanıklık ediyor. Herkes her yerden çıkıyorken, Tuncay Mehmet’i Mehmet Damla’yı Damla da bir şekilde Mehmet’i tanıyor ya da tanıması bir anlık mesele oluyor.
Kolaylaşıyor yeni dünya! Gezmesi kolay, buluşması, haberleşmesi kolay… Her şeyi daha kolay hale gelmiş…
Konuşacak konu artıyor farklı insanlarla. Diller benzeşiyor, ortak kelimeler artıyor. Ne de olsa herkes o dili kullanıyor. Her yerde aynı markayı, aynı yemeği ve hatta aynı TV programını bulma imkanı artıyor. Bu insana müthiş bir mutluluk, bir rahatlık katıyor. Kolay dünya… Kendini rahat hissediyor insan doğalıyla, hemen hazıra konuyor. Bundan daha tatlı ne olabilir?
Peki her şey gerçekten tatlılaşıyor mu?
Kolaylaşırken hayat, değisen bir takım unsurlar?
Dengeye inanıyorsak eğer, bu kolaylığın bir takım zorluklar getireceğini de varsaymak gerekmektedir, öyle değil mi? Dengedeki doğallık bu ya, yeni dünya yani diğer adı ile kolay dünya, bir şekilde zorluk çıkarmalı başka başka.
Düşün… Düşün… Düşün…
Bir yerlerde… Adını bir türlü çıkaramadığım.
Belki de…
İyice küçülen, birbirine sımsıkı yaklaşan uzun mesafeler arasında bazı şeylerin ne kadar da uzaklaştığını görmek pek de zor olmasa gerek. Çok ince detaylara gitmeye gerek yok yaşadığımız olaylara tanıklık eden mekanları düşünürken! Evimiz, işimiz, arabamız, spor salonumuz, alışveriş merkezleri…
Hep aynı şeyi merak eder dururum. Kaçımız içten gülümser tanımadığı insanlara? Sokakta, yolda, ışıkta, alışverişte… Kaçımız iş esnasında telefonu kapattıktan sonra birbirinden güzel (!) kelimeler sarf etmiyor? Kime güveniyoruz işte? Trafikte? Her şeyden öte hangimiz ‘meşgul’ yada ‘çok dolu’ değil. Bırakalım Allah aşkına da sayalım bakalım kaç kere 15 dakikalık ‘çok doluyum’ anları yaşıyoruz başkalarına yardım etmektense. Birinin yardımı için yalvarırken, kaç defa teşekkür ediyoruz sonunda telefonu zahmetsizce kaldırıp?
Kolay hareket ediyor, kolay uçuyoruz. Bugün burada yarın oradayız. Ama bu kolaylık bizi bireyselliğe sürüklüyor, bencil dünyalar ve o dünyaların etrafında dönen evrenler yaratıyor. Önemli hissediyoruz, bu çok güzel, ama kalp kırmaktan korkmayabiliyoruz. Daha doğrusu fark etmez hale geliyoruz. Kalp kırmanın ne demek olduğunu hatırlamıyoruz, o duygu tamamen silinmiş gibi… Aslında kaybetme korkusunu farklı yaşar hale geliyoruz. Arkadaş ya da sevdiğinden çok farklı bir kaybetme endişesine bürünüyoruz. Ne zaman ve nasıl mı?
Birincisi sağlık. Hatta onu bile kaybedip kazanınca eski hamam ve eski tas yeniden kuruluyor.
Ve ikincisi... Perdeler aralansın… Karşımızda patronumuz. Evet, ta ki patrona kadar… O korkuttuğu an. Ona da dünyamızdan büyük göktaşı diyelim. Sıyırırsa bizi tek olmadığımızı hatırlıyoruz. Gerçi bir süre ne yaptığını takip edip sonra tekrar büyütmeye koyuluyoruz ego merkezli dünyamızı. Hamam ve tası…
Tabi ki herkes böyle değil. Genel gözlemlerin gücüne, istatistiklerin doğallığına inanıyorum. Toplum seviyesinde istisna-kaide ilişkisine de haliyle…
Dengeye inanan biri olarak, hepimizin özümüzde tüm farklı faktörleri bulundurduğumuza inanırım. Sadece yüzdeler farklılaşıyor. İyi olma, kötü olma… Yardım etme, bencil olma… Olay ve çevremizin etkisinde dağıtıyoruz yüzdeleri. Fakat kolay dünya ile birlikte ‘ben’ olma bilincini arttırıyoruz kuvvetle. Her ne kadar ‘ben’ olma bilinci insana kendini hatırlatsa da!
Fiziksel mesafeler kısa, sığ seviyede paylaşılacak konular sayısız. Peki, birinin size uzaktan tebessümünü duymak? Herhalde kelimeler kifayetsiz…
Halbuki özümüzde bir olsak? Birlikten kuvvet doğduğunu hatırlamak, minik evrenlerdense bir galaksiyi hissetmenin daha tatmin edici olduğunu özümsemek aslında içimizde var olan duygular.
Sadece birbirimize hatırlatmamız gerekiyor.
Benim gözlemim ve hissettiklerim bu. Doğrusu yada yanlışı ile birlikte.
Neden değiştiremeyiz? Sorarım…