2 Eylül 2010 Perşembe

Özledim

Özledim

Gözlerim kapalı

Koca bir iç geçirdim

Soludum havayı

Derincesine


Hatırladım eskiyi

Konuşmayı, gülmeyi

Sevmesini

Hatırladım tatlıyı,

Acıya hiç yer bırakmadan


Özledim hepsini!

Bakışları özledim, sohbetler arasında parıldayan


Birden…

Birden eskiye bağlanmak istedim

Sanki çok daha fazla değer bilecekmiş gibi

Her anı dolu dolu yaşayacaksam sanki!


Özledim

Gözlerimde iki yaş süzülen

Gülümserken izinsiz içeri giren

Sonra seni özledim

Düşündüm seni,

Onu, Ahmet'i, köpeği…

Hatta böceği ve masayı

Ve ağacı düşündüm

Düşündüm hepsini, herkesi

Teker teker

Kucaklamak istedim tane tane

Hiç bırakmamacasına...


Özledim

O tatlılığı ve buruk vedasını

Yaşayamayacak olmanın sevdasını


Özledim

18 Ağustos 2010 Çarşamba

Oda

Lamba yine tekliyor. Işık gidip geliyor. Her akşam yapıyor bunu. O kadar düzensiz ki hareketleri, takip etmesi asla mümkün değil. Seni kullanıyor olmaktan ve çaresizce sana muhtaç olmaktan o kadar mutsuzum ki.

Dışarıya bakınca günün griliği hala hissediliyor. Çöken karanlık bu bulantıyı da kucaklamış, adeta odanın içine yansıtıyor. Oturduğum yerden görebiliyorum. Sızlayan kemiklerim biraz daha izin verse eğilmeme, neredeyse tüm pencereyi karşıma alabileceğim. Ama nafile…

Tüm tahtalar kabarmış, ayaklarımı koyduğum yerin rengi iyice solmuş. Terliklerim delik deşik, erimiş kumaşlarıyla. Ne önemi var. Ne önemi var, güzel olsa ne olur ki! Yıllardır ziyaret eden mi var? Tek başıma bu küçücük odada yaşadığım zamanın düzenini ben kavrayamıyorum artık. Aynaya bakmaya korkuyorum, yılların etkisini bedenimde görmekten çekindiğim için. Vücudum da oda gibi grileşmiş midir ki?

Şu saksıya bak. Kim bilir ne vardı? Ne dikmiştim acaba? Kaç yıl oldu, peh, kim bilir? Hiç işte, kendimi avutmaya çalıştığım anlardan biri olsa gerek. Hani hayata sarıl, kendine uğraşlar bul derler ya. Şimdi çürümüş yapraklarını zor zahmet seçebiliyorum. Gerçi çürüyen yapraklar mı yoksa yerdeki tahtalar mı ayırt etmek mümkün değil. Kim bilir belki de çürüyen gözlerim.

Günün yine en zoru geliyor... Gece… Bitmek bilmeyen dakikalar, tükenmeyen saatler… Dişlerimi gıcırdata gıcırdata düşündüğüm, düşünmekten bir yere varamadığım zamanlar. Bakıp bakıp geçtiğini umarken zamanın karşılaştığım inkar… Karşı duvardaki baba yadigarı duvar saati düşman kesiliyor gözüme. Pis pis sırıtıyor adeta 10.10 olduğunda. 11 ile 1 koca gözlere dönüşüyor, akrep ile yelkovan şeytani dudaklara… Geçmek bilmiyor zaman, duruyor bu noktada.

Sonra hep aynı kaçışa yöneliyorum, gözlerimi kapatıyorum, yaşadığım anılara dalmak istiyorum. Müptela gibi, başka bir çözüm bulamadan bu bağışıklığıma dönüyorum. İşte o noktada huzuru buluyorum, elim hemen sağımdaki etejerin üstüne gidiyor. Fotoğraf albümünü sımsıkı tutuyorum. Tozları akarken üstüme, kucaklıyorum onu, gözlerim kapalı…

…

Kaç yıl oldu onu kaybedeli, artık sayamıyorum. Bir türlü geri dönemedim bu dünyaya. Her gün bir rüya gibi geliyor. Sanki her geçen gün asıl olana uyancakmışım gibi. Tek sahip olduğum anılarım, yanı başımda duran işte bu fotoğraf albümü. Her zaman orada, etejerin üstünde. Allah’tan yüksekçe bir etejer da kıpırdamama gerek kalmadan ufak bir hareket ile uzanabiliyorum.

Gözlerim kapalı, seni düşünüyorum. Yıllar içerisinde dolaşan anıları takip ediyorum, teker teker hepsini ziyaret ediyorum. Bir ritüel gibi, her gece bunu yapıyorum. Gömülüyorum, kalbimin kelebekler gibi uçuştuğu eski anlar arasına. İlk dakikalar, utangaç anlar… Utanmanın sıcaklığa dönüştüğü, ellerin kavuştuğu zaman. Yıllar içerisinde kaybolmayan sevgi ve sadakat. Yıllarca süren mutluluk... Anlarımla doluyorum yine, bir müptela. . Bir aksilik olmalı! Bir saniye, anılar kopuyor birbirinden! Flaşlar patlıyor, bembeyaz oluyor her yer. Silikleşiyorlar, zor seçiyorum onları. Neden? Neden yıkılıyor hepsi? Zorla kendini, tutunmaya çalış, boşver bu yanılgıyı!

Lamba yine tekliyor.

Tekleme artık lamba! Tekleme! Koparma beni dünyamdam! Bak, mahvettin beni, yıktın yarattığım anılar diyarını. Sıkıldım, çok sıkıldım artık. Ağlamak istiyorum delicesine...

Bunaldım anılar içerisine gömülmekten. Her teklemede gözümün önünde canlanan hikayelerden. Tam bir müptela! Yaşamak isterken kopartmak istiyorum onları. Çürüyen bedenimi bu ıssız bucaksız yok olan baraka içerisinde bırakmak, hırçınca vurmak istiyorum kendimi duvardan duvara. Tutunmak zulüm geliyor, neye tutunacağımı dahi bilemezken. Pencere mi? Şu gri hava mı?

Albüm… Fotoğraf albümü. Sadece onun için yaşıyorum belki. Seni yaşıyor tutmak için. Gözlerimi kapatıp seni tekrar tekrar hatırlayabilmek için. Ama artık dayanamıyorum. Tek bir yaş bile dökemezken kurumuş göz çanaklarımdan elveda demek istiyorum bu dünyaya.

Yine elim gidiyor son çekmeceye… Uzanma mesafemde. Her akşam yaşadığım aynı çelişki... Her gece yaklaştığım bu sivri nokta. Elimin titrediği, gözlerimin kaçmak için fırsat kolladığı geçmek bilmeyen anlar. Saat 10.12, saatin sinsi gülümsemesi devam ediyor, başardım dercesine. Tıpkı onu benden aldığı an gibi… Bense savaşamıyorum, titreyen ellerimle kabul ediyorum bu yenilgiyi.

Çekmece hafifliyor, ellerim ise bir ton almışçasına...Metal çok soğuk, sanki dışarıdaki havanın tüm soğukluğunu taşıyor. Ve bu onu çok ağır yapıyor. Yine de şakaklarım terliyor, soğuk dokunurken.

Kararımı verdim, gidiyorum. Son bir kez göz kırp bana lamba. Şu odadaki tek hayat belirtisini acıyan gözlerimle görmek olsun son isteğim.

Lamba yine tekliyor, saat sinsice sırıtırken.

6 Temmuz 2010 Salı

Kullanılmış Hayatlar

Kullanılmış hayatlar yaşıyoruz

Her bir çarkta yeni şeyler oldu inancıyla

Kısa bir süre yeni zevkler alıyormuş gibi yapıyoruz

Sonra çarkı tekar döndürmek geliyor içimizden

Yeni bir arayış içinde

Ümitleri fütursuzca bir döngüde harcarken


Kullanılmış hayatlar özümsüyoruz

Bir inşaat tuğlası gibi boşlukları doldururken

O boşluğu dolduran hayatların

Yapboz tanesi kadar tek

Yeri dolmayan özelliğini yaşayamıyoruz


Küçükken hızlıca büyümeyi hayal edip

Büyürken ise küçülebilmeyi arıyoruz

Bugün de bununla geçiyor

Başkalarının hayatlarını yaşarken

Dert adlı geçmiş ve gelecek yansımaları

Bugünü yavaş yavaş söndürüyor

Karanlığa doğru

Usulca biz fark etmeden


İkinci el yaşamlar alıyoruz

Başından sonuna

Annesinden babasına

Arkadaşından tanıdığa

Bir tek çiçek böcek bilmiyor bu hayatı

Arı çiçeğine dokunurken, çiçekse meyvesini paylaşırken

Bugün, kendine ait yaşamı kavramış

Başkasının yerini dolduramayacağını bilerek


Kullanılmış hayatlar satıyoruz başkalarına

Bu hayatları paylaşıp, şiddetle aktarıyoruz nesillere

Bile bile, tembih ederek ve uyarmak ile birlikte

Bak! Doğru hayat bu, hayatı bu yolda yaşa, derken

Aslında koca bir çarkın ufak zincirleri olmaya zorluyoruz başkalarını

Kendimize yaptığımız yetmezmiş gibi


Kullanılmış hayatlar yaşıyoruz

Bedava, bazen kelepir fiyata

Fark etmeden, birkaç cümleye sığdırarak koca yılları

Devrediyoruz aynı hayatları

Kendi özümüzü hiç bilemeden

10 Haziran 2010 Perşembe

Birkaç Dakika


Sonunda yalnız kaldım. Heralde herkes dışarda bir bir yerini alıyordur. Ben ise burada tek başıma oturuyorum. Bir saat olmuş mudur acaba? Anımsayamıyorum, o kadar heyecanlıyım ki! Burada kendi kendime oturuyorum. Derinlerde bir yerde bunu tercih ettiğimi biliyorum. Neden mi? Belki de böyle konsantre oluyorum. Bir tür ritüel gibi birşey, kim bilir? İnsanın bazı şeyleri kendine bile açıklaması zor. Tek bildiğim, az sonra hayatımın, tüm aklımın kurduğu hayale bir adım daha yaklaşacak olduğum. Keşfedilmek, bir an içinde hayatın değişmesi, tatmin olma duygusu, yepyeni bambaşka bir sayfa bu hayatta... Ne güzel de dalıyorsun uzaklara, pes doğrusu. Alkışlara doymayan bir hayal ürünü!

Çok sıkıyorum kendimi. Her kasımı kastığımı hissediyorum sanırım. Tek tek geriliyorlar, sonra salıveriyorlar kendilerini. Sonra tekrar kasılıyorlar. Özellikle, bana huzursuzluk yaratmak istercesine. Kasma kendini, bırak, rahat ol...Her zaman bütünü düşün. Evet, evet! Kendime bunu hatırlatmalıyım. Hem tek başıma değilim orada. En azından şimdilik.

Bulunduğum oda ne kadar enteresan! Kime aitmiş acaba? Mutfağı hala mutfak gibi eşyalara bakılırsa. Koca bakır tepsiler, tahtası tarih kokan dolaplar ardında porselen takımlar ve tanımlayamadığım eski bir his. Tıpkı ananemin yemekleri sonrası etrafa sinen koku gibi. Gidip gelip aldığın o güzel, ait olma kokusu...

Yok olmayacak, dağıtamıyorum kafamı. Kötü senaryolara hazırlıyorum kendimi. Boğazım sıkılıyor, kasılıyorum. Biraz daha şarap mı içsem acaba? Rahatlatabilir. Zaten önemli olan alkolün o gerginliği atması. Gerçi alkol şart değil. Nasıl bir şeydi o? Nasıl rahatlatıyordum kendimi? Hah, doğru ya, hatırladım. Kendin için yap, diyordum. Kalabalığı görmeden...O an için yaptığın işin keyfine var, dünyayı umursamadan sadece sen varmışçasına. Kaptır kendini bütünlüğe ki insanlar kaptırmış olmana hayran olsun. Yüzüne, burnuna, sesine veya duruşuna değil.

İçtiğim onca şarap mı yoksa hatırladığım cümleler mi bilmiyorum ama rahatladığımı hissediyorum. Belki basit ve deli saçması bu cümleler ama rahatlatıyor. En iyisi devam edeyim, tekrar edeyim kendi kendime.

...

Zamanı geldi. Çağırıyorlar. Elveda mutfak! Kim vardı neler yaşadı bu yüzyıllık yerde hiç bilemeyeceğim. En azından benim yaşadıklarıma tanık edeceksin uzaktan bugün için. Sen de keyif al benim gibi, anın tadını çıkar.

Ayaklarım titriyor ama içimde bir güç beni durmaksızın itiyor avlunun ortasına. Adımlarım kalbimi, kalbim ise damarlarımdaki kanı hızlandırıyor. Öyle bir heyecan ki çeperlerdeki kan basıncını hisseder gibiyim. Kalabalığı duyuyorum. Bu beni daha da heyecanlandırıyor. Ve o an! İşte yine kalabalık önünde duruyorsun. Bir grup insan seni alkışlıyor delicesine. Yüzlerindeki çocuksu gülümseme ve tanımlanamaz beklenti... Onlar şarkılarına hazırlar. Peki ya ben?

29 Nisan 2010 Perşembe

ADIMLARIMIZDA HAYAT

Ne yöne gidersen git, -doğu, batı, kuzey ya da güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olarak düşün!
Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.

Şems-i Tebriz

Küçük kız bahçeye koşarken arkasına bile bakmıyordu. Annesi ‘ Kızım! ’ diye haykıradursun, o yeşile, çiçeklerin doyumsuz rengine kucak açıyordu adeta. Annesinin kokusunu bir yana koymuş, en sevdiği oyuncağı Bıcırık’ı nasıl da fırlatıvermişti odanın bir köşesine. Önemsiz, eski bir eşya gibi… Arkadaşları gitmişti ya ormana, o da gidecekti, gitmeliydi. Hemen anlatacaktı dönünce, ormanın güzelliklerini ve tüm maceralarını. Epey kıskanacaklardı. O kadar sabırsız ve doyumsuz bir duygu ile doluyordu ki, ayakları düşünmeden koşmaya başlıyordu. Arkasında neler bıraktığının farkında olmaksızın.

…

Havanın karardığını fark etmedi küçük kız. Üşümeye başladı. Ürpermenin yoğunluğu ile korku ağır basıyordu. Dikenler ortaya çıkıyor, yabancı gelmeye başlıyordu etrafındaki dünya yavaş ve sinsice. Evi, annesi, peki ya Bıcırık? Hızlı adımlarla yolunu bulmaya çalıştı. Gün karanlığa gömülürken, yollar birbirine benzemeye başladı. Artık çiçek kokusu yoktu, çamura saplanıyordu. Ağlıyor aynı zamanda kendine kızıyordu. Ya tekrar onları göremezse? Ya hepsini kaybederse? Nasıl da aceleyle, koşturarak çıkmıştı!

Hangimiz bir an için durup, yaptıklarımızı sindirmeye çalışıyoruz? Veya hangimiz, günün sonunda yaşadıklarımızı hatırlıyor? Daha da ufak detaylara girecek olursak, en son ne zaman aklımız boş, hiçbir şey düşünmeden anın tadını çıkarttık? Oldukça kısıtlı zamanlarda, öyle değil mi?

Hayat şu anda yaşanabiliyor ise neden asıl olanı düşünemeyiz, kısacası anımızı? O halde, geçmiş ve gelecek kavramları ve onlar üzerine kurulmuş özlü sözler boşuna mı söylenmiştir yıllar boyunca? Kesinlikle hayır. Sadece şunu sormak isterim. Hayat bir koşuşturmaca mı olmalıdır? Benim cevabım yine hayır! Hayat, bireysel geçmişlerimizi göz ardı etmeden anı yaşamak ve onu güzelleştirerek daha olumlu bir geleceği yaratmaya çalışmak olmalıdır, diye anlatırım soran biri olursa.

Yurtdışına çıkma arzusu, üniversiteyi koşarak bitirme isteği, aynı zamanda iş arama çabası, yalnız yaşama isteği… Şöyle bir durup bakınca, kendi hayatım hep bir koşuşturma ve yetişme çabası içindeydi aslında. Her yeni atılan adım, yeni bir adımı doğurmalı, yeni bir hedef koymalıydı öne. Adımları hızlandırırken, sosyal çevrenin baskısı ile koşmaya yeltenen ben ve kaçmaya başlayan ‘an’ lar vardı etrafımda.

Hiç bilmediğim, koşarak gitmek istediğim yurtdışı maceramda yerleştiğim ilk günü hala dün gibi hatırlıyorum. Bavulları odaya bırakışım, etrafı süzmem ve enteresan bir boşluk. Bir sonraki adım? Zaman ilerledikçe, insanı beş dakika sandalyede oturtmayan, uçarak yaşamak istediği yurtdışı fikri, endişe dolu bir serüvene dönüşmeye başlıyordu. Şu soru yerleşiyordu zihnime zaman içerisinde: Ben neden buradayım? Başkaları yaptığı için mi? Başkaları için mi? Yoksa hayatı yaşamak için mi?

Yaşadığım bu boyuttaki yalnızlığın sosyal bir eksiklikten çok manevi bir boşluk olduğunu fark eder oldum. Ve bu boşluğun getirdiği benzersiz soruların aslında hayatı anlamak adına önemli birer aşama olduğunu hissediyordum. Çünkü bugüne kadar hayat koşmak ve hedeflerden oluşmuştu. Elbet araya maddi mutluluklar serpiştiriliyordu. Alışveriş, seyahat, araba vs. İsmini siz koyun. Nedendir bilinmez, bir türlü uzun soluklu olmuyordu bu mutluluklar, genellikle bir sonraki hedef ve hediyeler önemli oluyordu. Doymaksızın…

Koşmak… Hedef… Ve nihayet… Durmak! Yorulmuştum, ritmimi her seferinde biraz daha yükseltiyor olmaktan. Yeni bir yolculuğa çıkmadan önce nefes almamaktan… Artik mola zamanıydı. Bugüne kadar geldiğim yollara bakarak karar vermek, yeni ve sakin bir yol çizmek istiyordum. Herkesin gittiği yolun büyüsüne kapılmadan, farkındalıkla ve belki de çamurlu ve çok uzun bir patikayı seçerek…

Yurtdışında yaşamın asıl kattığı gerçekler bunlardır bana. Kovadan yuvarlak çizerken zıplayan bir balık olmak, kaldırım boyunca sürünerek denize atabilmek şu uyuyan bedeni. Gerçek suyun farkına varmak, ‘Hayat buymuş!’ diyebilmek...

Bir o kadar uzun gelen günler içerisinde neden ayların, yılların nasıl geçtiğini anlayamıyoruz? Kullandığımız kelimelerde hep bir koşuşturmaca ve stres vurgularken, akşamları neden bir ekran karşısından kalkamıyoruz? Ataleti üzerimizden atamıyorken, neden planlar yapıp harekete bile geçmeden üzülüyoruz? Hangimiz ‘Nasılsın?’ a cevap olarak ‘Gayet iyiyim’ diyebiliyor?

Ben her şeyin gerçekleşme olasılığına inanıyorum yeter ki edindiğimiz minik motivasyonlar eylem bulsun. En iyi resmi yapmaktansa, resim yapmaya zaman veriyor olmak olsun. Belki tatsız bir kurabiye yapmak olsun sonucu ama ona adanmış özel bir zaman olsun, bizi memnun edecek. Şarkı söylemek olsun adı, solist olup coşkulu kalabalık önünde değil ama veliler korosunda. Yeter ki, gerçekleşebilen doğal hayaller olsun önümüzde. O zaman ataleti yendiğimizi hisseder, kendimizi daha mutlu bir birey olarak görürüz.

Şimdi durup bakınca kendime söyleyebildiğim birkaç güzel cümle olduğunu düşünüyorum. Ne dünü ne de yarını yaşamak, anı kavramak esas olanı. Sokakları hızlı hızlı, at gözlüğü ile arşınlamak değil, adımları sakinleştirmek, insanları içe sindirmek en güzeli. Rastgele bir merhabayı esirgememek herhangi birine mutlu bir anımızda… Gerçekleşebilir hayaller ile tatmin olmak, gülümseyebilmek herkese. Sevgi vermek, karşılığında aldığımız sevgiyi hissedebilmek yaşadığımız her an ve alanda.

Yurtdışı macerası tüm bunlar için bir ön koşul mudur? Tabii ki değil. Esas olan adım attığımız her yolculuğu birer iç seyahat, kişisel arayış olarak görebilmemiz sanırım. Çoğumuza yıllar boyunca aşılanan ‘yarış’ konumunu bir an önce silkinerek atmamız üstümüzden. Aksi takdirde yarışmak dipsiz bir kuyu olur, en iyi okuldan en iyi işe, en iyi müdürlükten, en en iyi olma merdivenlerine sürükler bizi farkında olmadan. Halbuki işe dört kolla sarılmak, onu severek yapmak, sevdiğimiz işe yaklaşmak olmalıdır hayatın doğal adımları.

Doğal olmak olsun hayat. Çocukluk halimiz gibi. Güzel bir melodinin yarattığı farklı coşkular kadar doğal. İnanırım ki, işte o zaman hayat okyanus gibi derin ve dolu, cennet gibi tadına doyulmayan bir mekan olur.

Sonunda evin ışıkları gözüktü. Küçük kız çok üşüyordu ama annesini ve Bıcırık’ı düşünmenin getirdiği sıcaklık vücüdunu ısıtıyordu. Eve adım adım yaklaşırken mutluluğu artıyordu. Ormanın tüm gizemi ve içerdikleri ona kendini göstermiş ve farkındalık duygusunu göstermişti. Bir savaşı kazanmış edasıyla değil, daha çok yaşadıklarını sindirmiş olmanın coşkusu vardı. Üstü başı kir pas içinde bile olsa yapacağı ilk şey annesine sarılmak olacaktı. Babasının kucağına zıplayacak ve seni seviyorum diyecekti uzun zamandan sonra ilk defa. Kucağında olmanın tadını çıkaracak, aklında ‘ormana kaçmak’ olmayacaktı.

Sevgisini büyütecekti, anını anlamaya ve yaşamaya çalıştıkça...