24 Kasım 2009 Salı

Koku

İşte o an...

Seni tekrar yaşayabileceğim an...

Bedensel farklılığı zihnimde öldürebileceğim o kusursuz an...

Gözlerimi kapatıyor, seni düşünüyorum.

Ve başardım. Seni dusunmeye başlamam ile vücudumda dolasan el, senin elin oluyor aklimin her kosesinde.

O sıcaklık senin sıcaklığındı, başka birinin değil. Elime yapışan bedenimi terleten, omur boyu hissetmek, ısınmak istediğim, hiç unutmak istemediğim bir sıcaklık.

Nefesinde duymak istediğim o koku...

Koku…O koku degil! Ama o koku degil! Aradigim koku o degil ve bu bana herseyi unutturuyor. Tekrar tekrar açtırıyor gözlerimi bana !

Ne acı !

‘Kapat gozlerini’ diyorum. Dudaklari tenime dokunurken seninkilere benzetmek istiyor ve tum aklimi buna zorluyorum. O inançla bir kez daha sariliyorum karsimdaki bedene. Fakat elimi sürüklediğim yol ayni yol degil. Ayni kivrimlar, ayni duygular yatmiyor bu çıplak bedenin üstünde. Belki pürüssüz, belki daha hassas ama his bu, tatmin olmuyor bir turlu. Icimde biri haykiriyor:

Hissedemiyorum… Olmuyor…

Onun kokusu değil !

…

Olgunlaşamayan rüyadan tekrar uyanıyorum. Gözlerim açık izliyorum şimdi sen olmaya çalışan bedeni. Korkunç bir pişmanlık kaplıyor içimi, durduramadığım.

Tekrar kapatmak istiyorum gözlerimi, dalmak istiyorum aynı rüyaya. Olmuyor, beceremiyorum. Her şey gerisingeri yuvarlanıyor, tepe taklak oluyor. İşte o an gözlerim doluyor. Kenara çekilip bir süre kendim ile baş başa kalmak istiyorum.

Göğsüm açık, üzerinde bir beden yatıyor. İstemediğim, itmek kurtulmak istediğim taze ama garip bir sıcaklık. Bana işliyor.

Ve o an ağlıyorum.

...

- Neden ağlıyorsun?

- Hic tahmin edemezdim böyle olacağını.

- Ben de… Ne güzel değil mi?

(Sessizlik)

Aşk nedir sorusunu soruyorum kendime. Aslinda sorarken cevabı bulduğumu fark ederek. Tekrar tekrar, buyuk bir inatla soruyorum bir yandan kendime itiraf etmekten korkarak, bir yandan birseyler bulmus gibi mutlu.

İnsan ne zaman anlar aşık olduğunu? Kalbin olduğu yerde zıplaması yada görünce küt küt çarpması ile falan değil. Onlar da bir etken, ama asıl soru belki de şu diyorum:

İnsan ne zaman aşık olduğunu tekrar tekrar hatırlar?

Başka birini öpüyorsan ve bir şey hissedemiyorsan…

Ya da kalbinin kalbine değdiğini görmüyorsan, o his sana yakınlaşmıyorsa…

Öpüşmek sadece tensel bir duygu, bir içgüdü olarak gerçekleşiyorsa…

Ne zaman ki elin eline değmekten kaçıyorsa, sarılmayı bir mecburiyet, bir kibarlık olarak görüyorsan…

Ne zaman ki kokusunu almıyorsan yanına sokulan insanın

…

İşte o zaman ‘hala’ bir yerlerde aşıksındır

15 Kasım 2009 Pazar

Baba Oğul ve Gerçek

Hayatına yeni birini sokmanın en kötü yanı nedir biliyor musun sevgili oğlum?

O gelirken tek kişidir; ama giderken bir kalabalık çıkar sanki evden. O zamana kadar hep yalnız olmuşsundur ve pekâlâ da güzeldir hayatın, kendine göre yapacağın işler vardır her gün, kendine göre keyiflerin vardır. Sanki hani dışarıdan göründüğün kadar yalnız da değilsindir. E zaten bir sürü arkadaşın da vardır. Neden yalnız olasın ki? Müzikler vardır, filmler vardır, hatta belki evinde bir kedin ya da şirin mi şirin bir köpeğin bile olabilir." Tamam" dersin. "Bundan sonra da eskisi gibi olacak hayatım, sanki o hiç olmamış gibi...." "Sanki o zaman yaşamıyor muydum? Mutsuz muydum?"

Oğlum, sen bilmezsin; senin gibi hep güçlü görünen ve insanlara güç verenler incecik camdan bir kalp taşırlar göğüslerinde. Sen zannedersin ki o kalp taştan, çok az şey vardır onu sarsacak... Oğlum, sen bilmezsin; sen daha sandığın kadar büyük ve güçlü de değilsin. Bir bakış, ufacık bir gülüşte titrer kalbindeki o küçük pencereler. Ben bilirim, babayım ben, hem ben de geçtim o yollardan.

Onun gözleri akar tüm odacıklarına kalbinin, doldurur içini; ama sen o kadar büyütmüşsündür ki gözünde onun gözlerini, giderken girdiği gibi kapıdan çıkamaz. O bilmez senin kalbinin incecik bir cam olduğunu, ya da bazen çok iyi bilir. Fark etmez, ne olursa olsun, geldiği gibi gitmez. Zorlar camları, pencereleri ve en sonunda kırılır kalbin, ucu iğne gibi sivri binbir parçaya ayrılır. Ve böyle bir batmayı sen hiç yaşamamışsındır. Canının acısından hiç böyle ağlamamışsındır.

Sen küçükken düştüğünde bile ağlamazdın öyle şımarık çocuklar gibi. Canın hiç acımamış gibi yapardın. Bilirim ben seni, babanım senin, acıyor yine canın. Bir şey olmamış gibi davranıyorsun ama var yine kalbinin yerinde, göğsüne batan cam kırıkların.



Teşekkürler Damla...

12 Ekim 2009 Pazartesi

Bugün benim ölüm günüm

Bugün yeniden öldüm.
Öldüğümü anlayıp yeniden doğmayı hissettim.

Boğulduğumu hissettiğim bir su birikintisinden fırladığımı hissediyorum. Göğsüm hala acı dolu sızlıyor. Günlerce sürecek bir acı...

Bugün aslında dün öldüğüm gün. Yeniden doğduğumu yaşamıyor, adeta öldüğümü hissediyorum. Ellerim buz kesiyor, midem bulanıyor, kendimi yokmuş gibi hissediyorum.

Vereceğim sevginin öldüğü gün bugün. Yaşamak ile yaşamamak arasında gidip geldiğim, hayatın anlamsızlaştığı birgün. Kucakladığım hayatı bir an önce tüketmek istediğim, hınca hınç öldürmek istediğim bir gün.

Sevginin acı dolu olduğunu anladığım bir gün. Sevmenin, beklemenin ne kadar yanlış olduğunu gözlemlediğim bir gün. Hataları geri döndüremediğimi anladığım, yalnız kalmanın ne demek olduğunu gördüğüm bir gün. Bugün benim ölüm günüm.

Hani vardır ya o anlar, o insanlar...Unutmadığınız, unutamadığınız...İçimizde kavga edip bir türlü bırakmak istemediğimiz insanlar. Aile gibi görüp bir yandan kızarken herşeyden esirgediğimiz, sakındığımız insanlar...İşte ben onu kaybettim. Akıntıdaki dalı ararken artık kendimi bırakıyorum boğulmaya. Az önce nefes almanın, o kurtulmanın verdiği heyecan yok oluyor. Yeniden doğduğumu hissederken aslında ölüyor, tükeniyorum.

Bugün benim ölüm günüm. Doğarken yaşadığım sevinci, dokunurken hissettiğim heyecanı duyamıyorum daha fazla. Duymaktan korkuyorum paramparça kalbimin daha fazla yıpranmasını istemeden. Duymak isterken tutamıyorum herhangi bir dalı var olduğunu sanarken.

Bugün benim öldüğüm gündür. Yaşarken sevmeyi, severken kucaklamayı, inanmayı bıraktığım gün. Hayallerimin tek tek yıkıldığını gözlerimin önünde yaşadığım gün...

Ölüm günüm, son günüm...

23 Ağustos 2009 Pazar

Bir yalnızlıktır yaşamak

Bir yalnızlıktır bu hayat. Karmaşık duygular içerisinde yaşadığımız hem uzun hem kısa yıllar aslında bizlere bir kez daha yalnız olduğumuzu hatırlatır. Yüzümüze vurur hayatı… Yalnızsın sen diye…

Çok enteresan bir diyalog yaşadım bir defasında. Ne istediğini bilmeden yardım etmeye çalışarak, fakat takibinde ters çevrilerek... Yakın olduğunu sanarak iyi davrandığın ama olumsuz tepkiler aldığım bir konuşma. Neden sorusunu kendime sorarak irkildiğim bir an ve o anın tecrübeye dönüşümü. Bana kalırsa, insana yalnız olduğunu hatırlatan bir yaşama daha.

Yaşadıklarımız bizleri olgunlaştırır. Ama bu olgunlaşma tamamen kişiye bağlıdır. Dibe doğru giden bir yolculuk kişiyi yüceltip tepe basamaklara doğru da taşıyabilir. Ama aynı zamanda o dipsiz kuyu içerisinde ne istediğimizi bilemeden yaşamaya da zorlanabilir, şu yalnız insan. Aklın verdiği güç öyle enteresan bir güçtür ki, kontrol ettirirse kendini insana inanılmaz duygular tattırır, aksi takdirde köle eder vücudu, zehir aşılar kendine.

Başkalarından aldığımız tepkiler kadar kendimizi dinlemek de yalnızlıktır aslında. Ve aslında kendini dinlemek yalnızlık gerektirir özünü görebilmek için. Bu durum hiç olumsuz olmamakla birlikte insanın kendini tanıması için vazgeçilmez bir fırsattır. Bulunduğu koşullar altında farklı insanlar ile iletişimde bulunmak onun doğasında vardır ama bu durum yalnızlık gerçeğini değiştirmez fikrimce. Arkadaşlar ile dışarı çıkmak yalnızlık silen bir faktör değildir. O sadece yaşadığımız anı daha tatlı kılan bir zevk, paylaşmadır. İnsan paylaştıkça yalnızlığı içerisinde kendini geliştirecek donanımı bulur.

En önemli unsur da burada yatar. Paylaştıklarını yalnızlığına işlemek... Böylece birey kendini dinlediği zaman geliştiğini ve olgunlaştığını hisseder. Dışarıdan aldıkları / verdikleri kendini geliştirmek için vardır. Bu paylaşımlar insanı yüce kılar, mutlu eder.

Fromm demiş ki, sevmek vermektir. İnsan sevginin anlamını ancak karşısındakine verdiği zaman anlar. Tıpkı annenin çocuğuna olan sevgisi gibi. Karşılıksız. Bu alışverişi sağlamak veya en azından hissetmek insanı mutlu kılar. Sevgi dolu biri yapar.

Aynı yalnızlığımızı doldurmak gibi. Paylaşımlarımız pozitif ise ve bunları sindirebildiğimiz sürece sevgi yalnızlığımızı doldurur. Kendimizi değerli hissetmemizi sağlar.

En sonunda, yalnızlık hiç de kötü değildir. Doğamızda olan bir şeyi en iyi şekilde beslememiz gerekir, öyle değil mi? Gerisi elbet gelecektir… Peki ya "o" diyaloglar? Onlar da anlamlı tecrübelerdir. Doğru yerleşirse benliği güçlendiren dostlar olurlar aslında.

Sevgiler,

19 Ağustos 2009 Çarşamba

Çeşme'de melankoli

Selamlar,

Bugün akşam 8 sularında deniz kenarına indim. Harika bir renk cümbüşü vardı. O anda orada otururken şu dizeleri sıraladım kendi kendime. Sonra tekrar ettim ki unutmayayım. Herkes ile paylaşmak istiyorum. Kim bilir hangi duygular neyi canlandırıyor da düşünüyorum bunları.


Mavi kırmızıya bastırıyor o an

Deniz sahile vuruyor sabırla, içten

Meltem tüyleri titretiyor sen akla geldikçe

Akla geldikçe tüm duygular karmaşıyor iç içe


Mavi karamsarca itiyor kırmızıyı dağın ardına

Takanın ışığını azaltıyor, yolculuğunu kısıyor yavaş yavaş

Koca denizde bir şeyler arıyor taka, orası belli!

Ama çalkantılar onu sallıyor, tıpkı akıntıda yaşayan bir balık...

Mavi geldikçe sönüyor umutları

Bir başka güne...