7 Ekim 2008 Salı

Oktoberfest


Viyana'daki yoğun ama aslında oldukça kısa sömestremin hemen öncesinde son gezimi Oktoberfest'e gerçekleştirdim. Almanya'nın Münih şehrinde gerçekleşen bira festivali...

Kelimeler ile zor anlatılacak bir organizasyon. Koca bira tenteleri arasında fuar alanı, eğlence aletleri, yemek standları...

Hayatımda ilk defa saat 7de alkol için uyandım. Sabahın 8i ile yola çıkışımız ve 8.50de bira tentesi önünde kuyruğa girişimiz...İnanılması güç ama 9.30 da içeriye girememiştik. Neden? Çünkü içerisi yeterince kalabalıktı.

Zor bela, arka kapı ve koşuşturmaca derken içeri girmeyi başardık HB adındaki büyük bir tenteye. Tabi o heyecan ve merak ile midemden içeri ilk giren şey bira oldu saat 10 sularında. Koca 1lt'lik bardakta oldukça güçlü bir birayı hoop diyerek mideye indiriverdim.

Sonra mı? Sonra ikincisi. Sonuçta ne olur? Orçun Mater saat 12 gibi sarhoş olur. Hem de öyle bir sarhoşluk ki dillere destan. Oturduğumuz masanın Amerikadan, Avusturalyadan, İtalyadan ve tabi Almanya'dan gelen bütün misafir kızlarına "seni öpebilir miyim?" dedirtecek bir sarhoşluk. Tabii babaane öpücüğü gibi uzattığım dudaklarımı herkes sert bir "NO" ile geri çevirdi. En azından öyle söyledi arkadaşım.

3-4 saatlik kayıp zamandan sonra kendime geldim ve biraz daha eğlendim. Bira mı? Ağzıma süremedim. Alex vardı da ağzıma bir tutam ekmek tıktı, midem toparlandı. Korkunç bir başağrısı ile akşam saat 9 gibi çıktık. Tam 12 saat sonra.

Farklı bir çok ülkeden insanla birlikte "bröse" (şerefe) demenin keyfine vardım sanırım. Adlarını dahi bilmediğim bu insanlar ile sarmaş dolaş, eğlenerek, coşarak, dans ederek 12-3= 9 saat geçirdim. Yorgunluğu hala üstümde diyebilirim.

Münih'in 1 milyar Euro kazandığı bu etkinliğe ben de 3-5 katkıda bulundum. Ama karşılığında inanılmaz bir tecrübe edindim. Umarsızca ve kimseyi tanımadan sarmaş dolaş olunabileceği gerçeği...

Münih mi? Güzel bir şehire benziyor. En azından bira içmeden gezdiğim birkaç saatlik süresi için...

6 Ekim 2008 Pazartesi

Yeniden Milano

Evet, Valencia'dan sonraki durağım tekrar Milano oldu. 3 günümü geçirdiğim Milano'da şehri özlediğimi fark ettim. Enteresandır...

Sanırım özlediğim şey arkadaşlarım olmuş. Sıcak bir havada sokakta içilen bir şarabın tadını özlemişim. Tramvaydan inmem ile birlikte garip bir huzura kapılmam da bunu gösteriyor. Benim için yapılmış bir aperativonun tadı da hala damağımda.

Yaşaması düşünülünce Milano bana göre güzel bir şehir. Küçük ama herşey var. Aynı zamanda dinamik. Çok fazla gencin olduğu, çalışan kesmin de çok yaşlı olmadığı bir şehir. VE kesinlikle insanlar giyinmesini biliyor. Bunu bir kez daha fark ettim.

Fakat üniversiteme gittiğimde aynı mutluluğu hissetmedim. Tanıdık kimseyi göremedim, aynı zamanda geçen senenin bütün stresini ve adaptasyonunu hatırladım sanırım. Bütün masaları dolduran verimsiz Italyanları görmek yine göğüs kafesimi sıkıştırdı. Sanırım bunda korkunç bir gün geçirmiş olmamın etkisi de vardı.

Bayramımızı da kutladığımız Greco restoranda harika bir gece geçirdik Türk arkadaşlarımla. Tam bayram ziyafetinde oldu. Aynı zamanda 2 doğum gününü kutladık. Her ne kadar korkunç bir Salı günü geçirsem de akşamı oldukça eğlenceliydi. Ve biliyorum ki, aynı insanlar 2. dönemde de orada olacaklar. Ve biz harika zaman geçireceğiz.

Valencia




Uzun bir aradan sonra tekrar buradayım. Viyana'daki uzun yolculuğa başlamadan önce epey bir gezdim. Öncelikle Valencia'yı anlatayım.

CEMS için dahil olduğum öğrenci birliğinin toplantısı sebebi ile Valencia'daydım. 6 günümüzü geçirdiğimiz Valencia'da şehri pek gezebildiğimi söyleyemem. Aslına bakacak olursak ciddi iş beklediklerinden ve benim gerçekte gezmek için gittiğimi düşünerekten ciddi bir hata yaptığımı söyleyebilirim.

Çünkü, ciddi çalışıp CEMS grubunu nasıl daha iyi hale getirebiliriz diye düşünüyor insanlar. Yada öğrenciler diyelim. Her akşam eğlenip, dışarı çıkıp daha sonra sabah zımba gibi kalkmak sanırım benim tempoma uygun birşey değil.

Ama her zamanki gibi pozitif yaklaşacağım. Tam 14 farklı dilin olduğu bir toplantıdaydım. Herkes üstün düzeyde ingilizce konuşabiliyor ve çalıştığı zaman boyunca kültür değişiminde ve anlama arayışında bulunuyor. Özellikle önceleri beni Italyan zannetmeleri, daha sonra kültürümü ve beni tanımaya çalışmaları... Çok fazla tecrübe ve bilgi ile döndüm diyebilirim.

Bir diğer hususta görgü ve ahlakta sanırım. Her ne kadar bu insanlar gelecekte çok önemli yerlere gelecek olsalar ve korkunç bir bilgi donanımına sahip olsalar da bireysel ve bencil yaşamaları o kadar öne çıkıyor ki. Bir sofrada yenen yemeğin en büyük payına sahip olmaya çalışmak yada hesabını gramına kadar hesaplamak o kadar enteresan geliyor ki bazen. Öğretinin görgüden ne kadar uzak olduğunu görüyorum böylece.

Her yolculukta olduğu gibi bu seferde de farklı gözleri görmeye ve hatta o gözlerden bakmaya çalıştım. Herşeyi ile çok güzel ve tecrübe doluydu. Ama aldığım sorumluluktan hoşlandığımı pek söyleyemem.

Nice deneyim dolu yolculuklara...

22 Eylül 2008 Pazartesi

CEMS Viyana

Ve bir haftanın ardından...

Viyana'daki seminer tecrübem çok çabuk geçti. Oldukça hızlı, eğlenceli ve aynı zamanda inanılmaz öğretici oldu diyebilirim.

Her seferinde ismimi "fortune without f" diyerek telafuz etmem benim için zorluk yaratsa da, insanlar için sempatik bir konum oluşturuyor. Vay anasını diyorlar heralde bu çocuk yaratıcı. Halbuki ciddi bir çalışma sonucu en kolay nasıl anlatırım ismimi acaba diyerekten yola çıktığım bir çalışmaydı o.

Farklı ülkelerden bir sürü insan ile birlikte olma fırsatım oldu. TEK Avrupalı olmayan ben, insanların bütün Türk duvarlarını yıkarak kendimi ve ülkemi, daha doğrusu bütün gerçekleri anlatmaya çalıştım. Heyecan verici ve şaşırtıcı cevaplar aldım. Ama sonuçları güzel oldu.

Sevgili İtalyan arkadaşlarım daha da kaynaştım. Yeni insanlar tanıdım. Avrupalıların bir kere daha ne kadar şanslı olduğunu fark ettim. Doğalından 3-5 dil konuşuyorlar. Çok fazla gezebildikleri için ortak konuşabildikleri yada paylaşabildikleri daha fazla.

Ben mi? Üzülmüyorum, tam tersine kendimi şanslı hissediyorum. Bu tarz bir gruba kendimi kabul ettirebilmiş olmanın gururunu yaşıyorum sanırım. Geleceğin Avrupa CEO'ları, NGO başkanları yada akademisyenleri ile olduğumu düşünüyorum ve bu insan topluluğunda ben de varım.



Viyana mı? Oldukça güzel bir şehire benziyor. Her ne kadar gezme fırsatım olmasa da koca bir dönem burada olacağımı bilerekten içim rahat Valencia'ya doğru yola çıkıyorum. Her ne kadar sokaklar bomboş ve insanlar 6da inine çekiliyor olsa da, tarih 3 ay boyunca beni meşgul tutacağa benziyor. Bakalım göreceğiz...

1 Eylül 2008 Pazartesi

Yol

Koca bir staj dönemini bitirip, çeşitli yükleri de üzerimden attıktan sonra biraz da rahat, tatil yapmaya gidercesine yol alıyorum İzmir’e doğru. Her zamanki gibi bir yurtdışı koşuşturmacasıdır alacak elbet evde ama bu sefer daha farklı. Daha tecrübeliyiz sanki bir yılın geçmesi ile.

Yolda insanları izliyorum. Otobüs terminalinde onları gözlüyorum. Bakışları, hareketleri, davranışları… Hep tedirgin ve hep emniyetli… Çocuklara bakıyorum koca duvarlar içerisinde yaşamalarına. Askere giden gencecik Kastamonulu çocuğun duyduğu heyecan ve gurura… Heyecanını bastırmak için rol yaparcasına neşe saçmaya çalışıyor etrafına. Diyor ki “Kastamonulu olmak lazım biraz”.

Ailesine bakıyorum. Genç erkek kardeşine, dayısına ve babasına. Hepsi birer sigara yakmış gururunu okşuyorlar. El üstünde tutuyorlar. Kadınlar arka planda, genç kız kardeş büyük bir hayranlık ve endişe ile ağabeysini izliyor. Kim bilir ne kadar özleyecek? Aklındaki tek kahraman şimdi farklı bir diyara gidiyor. En azından mahalledeki arkadaşlarına içi burukken anlatacağı gururlu bir hikayesi var.

Teyzelere bakıyorum. Çekirdek çitleyenlere. Rutine binmiş o yolculuk bir kere. Farklı kurallarını her seferinde uyguluyorlar. Çocuklar koşuşturmasın, bilet hazırlansın, kolonyalı mendiller çantanın ön tarafında hemen erişilecek tarafta bulunsun. Zaten numaraları ya 1-2 yada 3-4 tarafında. Amaç şoförü ve yolu izlemek. Bir bekçi gibi. Takip edercesine.

Sonra kendime bakıyorum. Bu yol yine bir başlangıç ve yine tecrübe olacak diyorum. Çok daha farklı olacak, daha temkinli ve bir o kadar daha çok sindireceğim. Her seferinde biraz daha büyüyor güvenim, gururum ve kendimle barışım. Aklımdan bunlar geçiyor, ileriyi düşünüyorum. Yaşayacaklarımı… Sanki sınırı yokmuş gibi, kuralları ve duvarları yıkacak gibi.

İşte bu fark var diyorum benimle o insanlar arasında. Farklı dünyaları, rutini ile yaşamamaya çalışmak benimkisi. Ama o insanları asla unutmuyorum ya da yok saymıyorum. Hepsini bilinçli bir şekilde izliyor ve içime sindiriyorum. Ders çıkartmaya çalışıyorum kendime. Öğrenmeye ve daha fazla yakından tanımaya.

Bir gün elbet geri döneceğim. Bu insanlar için. Herkesin farklı dünyasında yaratıcı kişi olabilmesi için.