30 Haziran 2012 Cumartesi

Olu Hayalperest

Hayalleri olmayan yasayamaz derler
Bense hayallerimde oluyorum

Mutfak, banyo, temizlik derken
Bir bakmisim yine yalniz oturuyorum

Kimisi insanlari carcur harcarken her an, her dakika
Ben kendimi harcarken buluyorum

Gerek yok hayallere
Olmus hayalperest

25 Haziran 2012 Pazartesi

Unutmusum Sevmesini

Cok zaman olmus birakali sevmeyi
Bir o kadar da sevilmeyeli
Unutmusum gozlerin kalbe gittigi o hizli yolu 
Unutmusum bogazimdaki kurulugu
Hepsini unutmusum

Unutmayi istemisim aslinda
Sonra da korkum olmus beni susturan
Korku kapatmis butun kapilari icimde
Sonra umit etmek ustume ustume gelirken elinde sayisiz anahtar
Iyice korkmus, kapatmisim zirh gibi duvarlari teker teker

Kendimi birakip giderken akintiya 
Bogulmaktan korkmusum hep
Kim bilir, belki de hala ayni korku
O kadar cok sevebilecegini bilirken
Kaybetmekten korkmusum, sanki olecekmis gibi

Unutmusum sevmesini
O kadar guzel sevebilmesini
Korkmusum umidin hep yer bulmasindan
Bilmek, inanmak istememisim
Icime aglamisim hep
Guvenimi altust ederek

Artik birakiyorum
Ne varsa aksin disari
Hazirim duymaya
Cirkini, guzeli, iyisi, kotusu
Varsin ciksin hepsi karsima
Olacaksa kaybetmek boyle olsun
Unutmaktansa sevmesini

16 Eylül 2011 Cuma

Degisimin kendisi veya felsefesi

Kisisel gelisim, baskalarinin yaptiklari, nereden gelip nereye varmak, haydan gelip huya gitmek gibi velasi degisik dusunceler kafamizi cok kurcaliyor, cok mesgul ediyor, biz gencleri diyelim.

Yuzlerce blog (ben dahil), felsefe kulubu, kitap pitirpirsik...

Para da degil derdimiz bizim, daha cok ne yapmak istedigimiz soru, oyle degil mi?

Hatta dur dur cumle su: 'Hayatta istedigimi yapmak istiyorum'

Komik taraf ise 'is the following': Ne yapmak istedigimizi bilmiyoruz!

E o zaman, oturup aglayalim.

Ya da yok yok, biliyorum cevabini. Feylesofa devam!

Baska kelimeler kullanarak: Ayni is, ask, ulke ortam gibi hayatimizin gercekleri ile hayatimiza devam ederken durup durup 'hayati degistirmek' isteginden bahsedelim.

Ne demek istedigim anlasiliyor mu, daha direk olayim mi, soyle patron edasiyla?

Degisimden konusmak ve sadece konusmak onu bir o kadar da sahiplenmemektir.

Off cok Robert Bosch oldu.Daha da kisa...

Degismek istiyorsan degis!

Ufak seyler ile, cok kucuk hareketler ile...Yemek mi seviyorsun, otur yemek yap. Sarki mi soylemek istiyorsun, belediye korosuna git. Isini mi sevmiyorsun, isini degistir baska herhangi bir tanesi ile.

Kaybedecek bir sey yok sanirim, para degil ya derdimiz ( taa yukarida yazdigim varsayim )

Eger bu noktada kafada soru isareti varsa, o zaman yaziyi at cope gitsin, olay ekonomik demektir.

At durgunlugu ustunden, dene demek istedigim. O garip durgunluk hali var ya, atalet diyor kimisi, iste onu silmek.



Deneme yanilma ne kadar olumsuz bir kalip. Dogrusu dene ve yanil olsa!



Ufak tefek seylerle kir ataletini, sevdigini ara sonra daha guzel bul kendini



Degismek istiyorsan degis!

31 Ekim 2010 Pazar

Yeni Dünya


Yeni dünya o kadar küçülüyor ki, bizler üstüne sığmaz hale geliyoruz.

Öyle bir yer haline geliyor ki evimiz dünya; kimin nerede ve nasıl bulunacağı aykırı hikayelere tanıklık ediyor. Herkes her yerden çıkıyorken, Tuncay Mehmet’i Mehmet Damla’yı Damla da bir şekilde Mehmet’i tanıyor ya da tanıması bir anlık mesele oluyor.

Kolaylaşıyor yeni dünya! Gezmesi kolay, buluşması, haberleşmesi kolay… Her şeyi daha kolay hale gelmiş…

Konuşacak konu artıyor farklı insanlarla. Diller benzeşiyor, ortak kelimeler artıyor. Ne de olsa herkes o dili kullanıyor. Her yerde aynı markayı, aynı yemeği ve hatta aynı TV programını bulma imkanı artıyor. Bu insana müthiş bir mutluluk, bir rahatlık katıyor. Kolay dünya… Kendini rahat hissediyor insan doğalıyla, hemen hazıra konuyor. Bundan daha tatlı ne olabilir?

Peki her şey gerçekten tatlılaşıyor mu?

Kolaylaşırken hayat, değisen bir takım unsurlar?

Dengeye inanıyorsak eğer, bu kolaylığın bir takım zorluklar getireceğini de varsaymak gerekmektedir, öyle değil mi? Dengedeki doğallık bu ya, yeni dünya yani diğer adı ile kolay dünya, bir şekilde zorluk çıkarmalı başka başka.

Düşün… Düşün… Düşün…

Bir yerlerde… Adını bir türlü çıkaramadığım.

Belki de…

İyice küçülen, birbirine sımsıkı yaklaşan uzun mesafeler arasında bazı şeylerin ne kadar da uzaklaştığını görmek pek de zor olmasa gerek. Çok ince detaylara gitmeye gerek yok yaşadığımız olaylara tanıklık eden mekanları düşünürken! Evimiz, işimiz, arabamız, spor salonumuz, alışveriş merkezleri…

Hep aynı şeyi merak eder dururum. Kaçımız içten gülümser tanımadığı insanlara? Sokakta, yolda, ışıkta, alışverişte… Kaçımız iş esnasında telefonu kapattıktan sonra birbirinden güzel (!) kelimeler sarf etmiyor? Kime güveniyoruz işte? Trafikte? Her şeyden öte hangimiz ‘meşgul’ yada ‘çok dolu’ değil. Bırakalım Allah aşkına da sayalım bakalım kaç kere 15 dakikalık ‘çok doluyum’ anları yaşıyoruz başkalarına yardım etmektense. Birinin yardımı için yalvarırken, kaç defa teşekkür ediyoruz sonunda telefonu zahmetsizce kaldırıp?

Kolay hareket ediyor, kolay uçuyoruz. Bugün burada yarın oradayız. Ama bu kolaylık bizi bireyselliğe sürüklüyor, bencil dünyalar ve o dünyaların etrafında dönen evrenler yaratıyor. Önemli hissediyoruz, bu çok güzel, ama kalp kırmaktan korkmayabiliyoruz. Daha doğrusu fark etmez hale geliyoruz. Kalp kırmanın ne demek olduğunu hatırlamıyoruz, o duygu tamamen silinmiş gibi… Aslında kaybetme korkusunu farklı yaşar hale geliyoruz. Arkadaş ya da sevdiğinden çok farklı bir kaybetme endişesine bürünüyoruz. Ne zaman ve nasıl mı?

Birincisi sağlık. Hatta onu bile kaybedip kazanınca eski hamam ve eski tas yeniden kuruluyor.

Ve ikincisi... Perdeler aralansın… Karşımızda patronumuz. Evet, ta ki patrona kadar… O korkuttuğu an. Ona da dünyamızdan büyük göktaşı diyelim. Sıyırırsa bizi tek olmadığımızı hatırlıyoruz. Gerçi bir süre ne yaptığını takip edip sonra tekrar büyütmeye koyuluyoruz ego merkezli dünyamızı. Hamam ve tası…

Tabi ki herkes böyle değil. Genel gözlemlerin gücüne, istatistiklerin doğallığına inanıyorum. Toplum seviyesinde istisna-kaide ilişkisine de haliyle…

Dengeye inanan biri olarak, hepimizin özümüzde tüm farklı faktörleri bulundurduğumuza inanırım. Sadece yüzdeler farklılaşıyor. İyi olma, kötü olma… Yardım etme, bencil olma… Olay ve çevremizin etkisinde dağıtıyoruz yüzdeleri. Fakat kolay dünya ile birlikte ‘ben’ olma bilincini arttırıyoruz kuvvetle. Her ne kadar ‘ben’ olma bilinci insana kendini hatırlatsa da!

Fiziksel mesafeler kısa, sığ seviyede paylaşılacak konular sayısız. Peki, birinin size uzaktan tebessümünü duymak? Herhalde kelimeler kifayetsiz…

Halbuki özümüzde bir olsak? Birlikten kuvvet doğduğunu hatırlamak, minik evrenlerdense bir galaksiyi hissetmenin daha tatmin edici olduğunu özümsemek aslında içimizde var olan duygular.

Sadece birbirimize hatırlatmamız gerekiyor.

Benim gözlemim ve hissettiklerim bu. Doğrusu yada yanlışı ile birlikte.

Neden değiştiremeyiz? Sorarım…

2 Eylül 2010 Perşembe

Özledim

Özledim

Gözlerim kapalı

Koca bir iç geçirdim

Soludum havayı

Derincesine


Hatırladım eskiyi

Konuşmayı, gülmeyi

Sevmesini

Hatırladım tatlıyı,

Acıya hiç yer bırakmadan


Özledim hepsini!

Bakışları özledim, sohbetler arasında parıldayan


Birden…

Birden eskiye bağlanmak istedim

Sanki çok daha fazla değer bilecekmiş gibi

Her anı dolu dolu yaşayacaksam sanki!


Özledim

Gözlerimde iki yaş süzülen

Gülümserken izinsiz içeri giren

Sonra seni özledim

Düşündüm seni,

Onu, Ahmet'i, köpeği…

Hatta böceği ve masayı

Ve ağacı düşündüm

Düşündüm hepsini, herkesi

Teker teker

Kucaklamak istedim tane tane

Hiç bırakmamacasına...


Özledim

O tatlılığı ve buruk vedasını

Yaşayamayacak olmanın sevdasını


Özledim