2 Kasım 2008 Pazar

Viyana'da bir Cumartesi

Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba...

Yorucu ve oldukça yoğun geçen iki haftanın sonrasında bir Cumartesi günü daha kendimizi sokaklara attık. Viyana'nın gezmediğimiz yerlerinden bir ikisini daha halletmek asıl amacımızdı.

Bu sebep ile "Neden Schönbrun'e gitmiyoruz?" sorusunu kendimize sorduk. Sonrasında U4 hattının neredeyse sonunda bulunan Schönbrun'de bulduk kendimizi.

Ilıman ama gri bir hava eşliğinde Kasım ayının bu ilk gününde Schönbrun sarayını gezmek eğlenceliydi diyebilirim. Küçük Versaille olarak da görünebilecek bu sarayın metrodan gelirken görüntüsü o kadar da etkileyici değil. Ancak, sarayın arka tarafına geçip bahçeye ulaşmak insanı heyecanlandırıyor. Muntazam bir düzenin olduğu bu bahçede yukarıya doğru baktıkça muhteşem Gleitties'ı görmek mümkün. Aslına bakarsan kapı gibi birşey, gerçekten hiçbir amacı yok. Sadece kral uyanınca pencereden güzel birşey görsün diye yapılmış. Eee, herkes de Dolmabahçe yok !

Sarayın içi ise normal, aynı bizim ev. Şaka bir yana "Zengin odası" dışında pek birşey beni etkilemedi. Sağda solda Mozart çalmış, Paşalar nereye kaka yapmış onu gördük. Zaten fotoğraf çekmek de yasaktı. Resmen "Bu dandik sarayı kimseye göstermeyin de herkes 10 euro vermeye devam etsin." dercesine...

Sarayımız bitti ve şehir merkezine döndük. Grubumuzu biraz daha büyüttük ve Stat Oper'e gittik. Bu sefer gösterimiz baleydi. Bina güzel, gösteri güzel, sahne şahane ama Avusturyalılar canavar...Ben böyle saçma ve saygısız bir seyirci görmedim. Yahu, her hareketten sonra alkış mı kopar? Adam bale yapıyor, işi o...Balerin daha havada, işi bitmemiş önümdeki bravo diye bağırıyor. Yuh diyorum her seferinde. Neyse, ne olursa olsun harika bir atmosferde güzel bir gösteri izledik. Avusturyalıların "çılgın" alkışları arasında da binayı terk ettik.

Yine zor bir hafta beni bekliyor. Bu hafta bir sonraki ölümcülün sadece hazırlanması olacak. Ama yine de, yakında görüşürüz!

18 Ekim 2008 Cumartesi

Bir Viyana Günü

Evet, koca bir Cumartesi devrildikten sonra hakkında yazmaya başlayabilirim. Bu haftasonunu, daha doğrusu bu güzel günü sadece Viyana'ya adadım. Sınıfımdan arkadaşlar ile hoş bir gezi yaptık.

Klasik bir Viyana gezisi değildi. Her halinden tipik Fransız diyebileceğiniz genç Fransız arkadaşımız bizi Heuriger diye de anılan Viyana'nın dağlarına kırlarına götürdü bizi. Bir Macar, bir Danimarkalı, bir Fransız, bir Hollandalı ve bir Türk olarak fıkranın tüm unsurlarını tamamlamıştık.

Bahsettiğim Heuriger bölgesi üç sebep ile ünlü. Birincisi Viyana şaraplarının üretildiği yer. Daha doğrusu hammade burada. Her taraf üzüm bağı... Sonbaharın gelmesi ile birlikte o kadar güzel bir renk cümbüşü olmuş ki...Traktörlerde üzümler, sarkmış dallar, sararmış yapraklar...Falan filan.

İkinci sebep ise manzara. Viyana tamamen ayakların altında. Biraz puslu bir görüntü de olsa çeşitli binaları çözmeye çalıştık. Nerede kalıyoruz? Dom nerede? Nehir nereden geçiyor? Gibi gibi...

Üçüncü sebep ise Bethoveen'in burada yaşamış olması. Her tarafta onun işareti var. 19.yy ortalarında yaşadığı evi de bu bölgede bulunuyor. Enteresandır Cumartesi olmasına rağmen her yer kapalıydı. Biz de sadece kuru bir bina görmüş olduk. Bizim İzmir'deki eve de asacağım buna benzer birşeyler...Nasıl olsa girmesen de ilgi çekiyor.

Sonra ünlü Zaher torta yemeye gittik şehir merkezine. Hemen opera binasının arkasında Zaher Otelinin yarattığı bir kek çeşidi. İlk defa yedim. Bana sorarsanız bizim Özsüt beş basar buna. Ona 10 euro verene kadar, 2 Keşkül 3 tane Kazandibi yerim. Ama gelirseniz mutlaka deneyin. Tatmadık demezsiniz. Komşuya anlatacak konu olur hem.

Sonra günün en güzel anı geldi diyebilirim. Volksoper'de bir opera... Rossini'nin Sevil Berberi'ni izledik. Gösteriden tam 20 dk. önce açtıkları "öğrenci bileti" seçeneği ile 10 Euro'ya 75 Euro'luk bilet aldık. Hani balkonlar var ya, filmlerde olur kenarda en zengin ve göbekli adam oturur. İşte bu gece o adam bendim. Yanımda da 3 tane cariye vardı : Fransız, Danimarkalı, Hollandalı...

Güzelim İtalyanca eseri kaba bir Almanca ile izlesek de çok memnun kaldım. Çok özlemişim. Her ne kadar Almanca, aşkı ve eğlenceyi anlatmakta kulağa bir o kadar hödük gelse de, sadece müziğe konsantre olmak bana huzur verdi.

Burada herkese söz vermek istiyorum. Viyana'ya gelen her kişi ile operaya gideceğim. Hem de en zengin yerinden...

12 Ekim 2008 Pazar

Bratislava

Evet, Slovakya'nın 450.000 nufüsa sahip başkenti... Beklentiler normal ama yine de içimizde bir heyecan var...

Viyana'dan sadece 1 saat uzakta olan bu şehrin çok cazip olduğu söylenemez. Zaten otobüsün bıraktığı yer ile şehir merkezi arası yürüme mesafesi olarak 5 dakika. Merkezde bir yürüyüş 30 dakika. Geri yürüyüş de 5 dakika. İşte sana şehir. Bitti.

Tamam bu kadar abartılmasa da küçük bir şehir Bratislava. 4 exchange Türk arkadaş olarak çıktığımız yolda birbirimizi tanıma fırsatı otomatik olarak doğmuş oldu. Tabi, benim başlardaki sessizliğim fotoğraf makinama daha sık davranmama sebep oldu.

Günlerden Cumartesi olmasına rağmen sokakların boş ve mağazaların kapalı oluşu tüyleri diken diken edip, şehri terkedilmiş havasına soksa da öğleden sonra biraz canlanma geldi diyebilirim.

Hala slovak kronunun kullanıldığı şehirde -EU'ya girmişler ama Euro seneye geliyor- yemeklerin nispeten ucuz oluşu dikkatimizi çekti. Ancak geleneksel tadları olduğu söylenemez. Bu sebep ile yardımımıza bir Irish Pub ile global dev McDonald'sın yetiştiğini söylemekte bir sakınca görmüyorum.

Her ne kadar sakin ve sessiz bir şehir olsa da, şehrin kaleden görüntüsü oldukça dinlendirici. Özellikle akşamüstü çıkılan kalede genel manzarayı ve de Tuna nehrini doyasıya izlemek insanı güzelce dinlendirebilir. Gayet bunu başardı da...

Hostel filminin hiçbir sahnesini hatırlatmayan bu minik şehri sanırım bir kere de gece görmek gerekiyor. Bakalım gece hayatı o kadar da tehlikeli mi?

10 Ekim 2008 Cuma

Viyana'da bir Türk Mahallesi

Sabah sabah okuldaki mıymıntı işlerimi hallettikten sonra sıkılıp ne yapsam acaba dedim. Öncelikle okulun karşısındaki "Dayı'nın yeri" nde bir dürüm yedim ve Yavuz abi ile birlikte memleketi kurtardım. Daha sonra sallana sallana eve doğru hareket ederken bir anda Türk mahallesine gitmek geldi aklıma.

Ve gittim. Büyük bir şaşkınlık içinde tabii. Kent lokantasında demli bir çay içtikten sonra yavaş yavaş, soluklana soluklana Avarel misali gezinmeye başladım...

Sonrası mı? Yazının geri kalanını fotoğraflar ile süslemek istediğim için burada bırakıyorum. O zaman anlatmak istediklerim çok daha güzel olacak...

Merak ediniz, bekleyiniz ve sonunda keyif ile okuyunuz.

7 Ekim 2008 Salı

Oktoberfest


Viyana'daki yoğun ama aslında oldukça kısa sömestremin hemen öncesinde son gezimi Oktoberfest'e gerçekleştirdim. Almanya'nın Münih şehrinde gerçekleşen bira festivali...

Kelimeler ile zor anlatılacak bir organizasyon. Koca bira tenteleri arasında fuar alanı, eğlence aletleri, yemek standları...

Hayatımda ilk defa saat 7de alkol için uyandım. Sabahın 8i ile yola çıkışımız ve 8.50de bira tentesi önünde kuyruğa girişimiz...İnanılması güç ama 9.30 da içeriye girememiştik. Neden? Çünkü içerisi yeterince kalabalıktı.

Zor bela, arka kapı ve koşuşturmaca derken içeri girmeyi başardık HB adındaki büyük bir tenteye. Tabi o heyecan ve merak ile midemden içeri ilk giren şey bira oldu saat 10 sularında. Koca 1lt'lik bardakta oldukça güçlü bir birayı hoop diyerek mideye indiriverdim.

Sonra mı? Sonra ikincisi. Sonuçta ne olur? Orçun Mater saat 12 gibi sarhoş olur. Hem de öyle bir sarhoşluk ki dillere destan. Oturduğumuz masanın Amerikadan, Avusturalyadan, İtalyadan ve tabi Almanya'dan gelen bütün misafir kızlarına "seni öpebilir miyim?" dedirtecek bir sarhoşluk. Tabii babaane öpücüğü gibi uzattığım dudaklarımı herkes sert bir "NO" ile geri çevirdi. En azından öyle söyledi arkadaşım.

3-4 saatlik kayıp zamandan sonra kendime geldim ve biraz daha eğlendim. Bira mı? Ağzıma süremedim. Alex vardı da ağzıma bir tutam ekmek tıktı, midem toparlandı. Korkunç bir başağrısı ile akşam saat 9 gibi çıktık. Tam 12 saat sonra.

Farklı bir çok ülkeden insanla birlikte "bröse" (şerefe) demenin keyfine vardım sanırım. Adlarını dahi bilmediğim bu insanlar ile sarmaş dolaş, eğlenerek, coşarak, dans ederek 12-3= 9 saat geçirdim. Yorgunluğu hala üstümde diyebilirim.

Münih'in 1 milyar Euro kazandığı bu etkinliğe ben de 3-5 katkıda bulundum. Ama karşılığında inanılmaz bir tecrübe edindim. Umarsızca ve kimseyi tanımadan sarmaş dolaş olunabileceği gerçeği...

Münih mi? Güzel bir şehire benziyor. En azından bira içmeden gezdiğim birkaç saatlik süresi için...