25 Haziran 2012 Pazartesi
Unutmusum Sevmesini
16 Eylül 2011 Cuma
Degisimin kendisi veya felsefesi
31 Ekim 2010 Pazar
Yeni Dünya
Yeni dünya o kadar küçülüyor ki, bizler üstüne sığmaz hale geliyoruz.
Öyle bir yer haline geliyor ki evimiz dünya; kimin nerede ve nasıl bulunacağı aykırı hikayelere tanıklık ediyor. Herkes her yerden çıkıyorken, Tuncay Mehmet’i Mehmet Damla’yı Damla da bir şekilde Mehmet’i tanıyor ya da tanıması bir anlık mesele oluyor.
Kolaylaşıyor yeni dünya! Gezmesi kolay, buluşması, haberleşmesi kolay… Her şeyi daha kolay hale gelmiş…
Konuşacak konu artıyor farklı insanlarla. Diller benzeşiyor, ortak kelimeler artıyor. Ne de olsa herkes o dili kullanıyor. Her yerde aynı markayı, aynı yemeği ve hatta aynı TV programını bulma imkanı artıyor. Bu insana müthiş bir mutluluk, bir rahatlık katıyor. Kolay dünya… Kendini rahat hissediyor insan doğalıyla, hemen hazıra konuyor. Bundan daha tatlı ne olabilir?
Peki her şey gerçekten tatlılaşıyor mu?
Kolaylaşırken hayat, değisen bir takım unsurlar?
Dengeye inanıyorsak eğer, bu kolaylığın bir takım zorluklar getireceğini de varsaymak gerekmektedir, öyle değil mi? Dengedeki doğallık bu ya, yeni dünya yani diğer adı ile kolay dünya, bir şekilde zorluk çıkarmalı başka başka.
Düşün… Düşün… Düşün…
Bir yerlerde… Adını bir türlü çıkaramadığım.
Belki de…
İyice küçülen, birbirine sımsıkı yaklaşan uzun mesafeler arasında bazı şeylerin ne kadar da uzaklaştığını görmek pek de zor olmasa gerek. Çok ince detaylara gitmeye gerek yok yaşadığımız olaylara tanıklık eden mekanları düşünürken! Evimiz, işimiz, arabamız, spor salonumuz, alışveriş merkezleri…
Hep aynı şeyi merak eder dururum. Kaçımız içten gülümser tanımadığı insanlara? Sokakta, yolda, ışıkta, alışverişte… Kaçımız iş esnasında telefonu kapattıktan sonra birbirinden güzel (!) kelimeler sarf etmiyor? Kime güveniyoruz işte? Trafikte? Her şeyden öte hangimiz ‘meşgul’ yada ‘çok dolu’ değil. Bırakalım Allah aşkına da sayalım bakalım kaç kere 15 dakikalık ‘çok doluyum’ anları yaşıyoruz başkalarına yardım etmektense. Birinin yardımı için yalvarırken, kaç defa teşekkür ediyoruz sonunda telefonu zahmetsizce kaldırıp?
Kolay hareket ediyor, kolay uçuyoruz. Bugün burada yarın oradayız. Ama bu kolaylık bizi bireyselliğe sürüklüyor, bencil dünyalar ve o dünyaların etrafında dönen evrenler yaratıyor. Önemli hissediyoruz, bu çok güzel, ama kalp kırmaktan korkmayabiliyoruz. Daha doğrusu fark etmez hale geliyoruz. Kalp kırmanın ne demek olduğunu hatırlamıyoruz, o duygu tamamen silinmiş gibi… Aslında kaybetme korkusunu farklı yaşar hale geliyoruz. Arkadaş ya da sevdiğinden çok farklı bir kaybetme endişesine bürünüyoruz. Ne zaman ve nasıl mı?
Birincisi sağlık. Hatta onu bile kaybedip kazanınca eski hamam ve eski tas yeniden kuruluyor.
Ve ikincisi... Perdeler aralansın… Karşımızda patronumuz. Evet, ta ki patrona kadar… O korkuttuğu an. Ona da dünyamızdan büyük göktaşı diyelim. Sıyırırsa bizi tek olmadığımızı hatırlıyoruz. Gerçi bir süre ne yaptığını takip edip sonra tekrar büyütmeye koyuluyoruz ego merkezli dünyamızı. Hamam ve tası…
Tabi ki herkes böyle değil. Genel gözlemlerin gücüne, istatistiklerin doğallığına inanıyorum. Toplum seviyesinde istisna-kaide ilişkisine de haliyle…
Dengeye inanan biri olarak, hepimizin özümüzde tüm farklı faktörleri bulundurduğumuza inanırım. Sadece yüzdeler farklılaşıyor. İyi olma, kötü olma… Yardım etme, bencil olma… Olay ve çevremizin etkisinde dağıtıyoruz yüzdeleri. Fakat kolay dünya ile birlikte ‘ben’ olma bilincini arttırıyoruz kuvvetle. Her ne kadar ‘ben’ olma bilinci insana kendini hatırlatsa da!
Fiziksel mesafeler kısa, sığ seviyede paylaşılacak konular sayısız. Peki, birinin size uzaktan tebessümünü duymak? Herhalde kelimeler kifayetsiz…
Halbuki özümüzde bir olsak? Birlikten kuvvet doğduğunu hatırlamak, minik evrenlerdense bir galaksiyi hissetmenin daha tatmin edici olduğunu özümsemek aslında içimizde var olan duygular.
Sadece birbirimize hatırlatmamız gerekiyor.
Benim gözlemim ve hissettiklerim bu. Doğrusu yada yanlışı ile birlikte.
Neden değiştiremeyiz? Sorarım…
2 Eylül 2010 Perşembe
Özledim
Özledim
Gözlerim kapalı
Koca bir iç geçirdim
Soludum havayı
Derincesine
Hatırladım eskiyi
Konuşmayı, gülmeyi
Sevmesini
Hatırladım tatlıyı,
Acıya hiç yer bırakmadan
Özledim hepsini!
Bakışları özledim, sohbetler arasında parıldayan
Birden…
Birden eskiye bağlanmak istedim
Sanki çok daha fazla değer bilecekmiş gibi
Her anı dolu dolu yaşayacaksam sanki!
Özledim
Gözlerimde iki yaş süzülen
Gülümserken izinsiz içeri giren
Düşündüm seni,
Onu, Ahmet'i, köpeği…
Hatta böceği ve masayı
Ve ağacı düşündüm
Düşündüm hepsini, herkesi
Teker teker
Kucaklamak istedim tane tane
Hiç bırakmamacasına...
Özledim
O tatlılığı ve buruk vedasını
Yaşayamayacak olmanın sevdasını
Özledim
18 Ağustos 2010 Çarşamba
Oda
Lamba yine tekliyor. Işık gidip geliyor. Her akşam yapıyor bunu. O kadar düzensiz ki hareketleri, takip etmesi asla mümkün değil. Seni kullanıyor olmaktan ve çaresizce sana muhtaç olmaktan o kadar mutsuzum ki.
Dışarıya bakınca günün griliği hala hissediliyor. Çöken karanlık bu bulantıyı da kucaklamış, adeta odanın içine yansıtıyor. Oturduğum yerden görebiliyorum. Sızlayan kemiklerim biraz daha izin verse eğilmeme, neredeyse tüm pencereyi karşıma alabileceğim. Ama nafile…
Tüm tahtalar kabarmış, ayaklarımı koyduğum yerin rengi iyice solmuş. Terliklerim delik deşik, erimiş kumaşlarıyla. Ne önemi var. Ne önemi var, güzel olsa ne olur ki! Yıllardır ziyaret eden mi var? Tek başıma bu küçücük odada yaşadığım zamanın düzenini ben kavrayamıyorum artık. Aynaya bakmaya korkuyorum, yılların etkisini bedenimde görmekten çekindiğim için. Vücudum da oda gibi grileşmiş midir ki?
Şu saksıya bak. Kim bilir ne vardı? Ne dikmiştim acaba? Kaç yıl oldu, peh, kim bilir? Hiç işte, kendimi avutmaya çalıştığım anlardan biri olsa gerek. Hani hayata sarıl, kendine uğraşlar bul derler ya. Şimdi çürümüş yapraklarını zor zahmet seçebiliyorum. Gerçi çürüyen yapraklar mı yoksa yerdeki tahtalar mı ayırt etmek mümkün değil. Kim bilir belki de çürüyen gözlerim.
Günün yine en zoru geliyor... Gece… Bitmek bilmeyen dakikalar, tükenmeyen saatler… Dişlerimi gıcırdata gıcırdata düşündüğüm, düşünmekten bir yere varamadığım zamanlar. Bakıp bakıp geçtiğini umarken zamanın karşılaştığım inkar… Karşı duvardaki baba yadigarı duvar saati düşman kesiliyor gözüme. Pis pis sırıtıyor adeta 10.10 olduğunda. 11 ile 1 koca gözlere dönüşüyor, akrep ile yelkovan şeytani dudaklara… Geçmek bilmiyor zaman, duruyor bu noktada.
…
Kaç yıl oldu onu kaybedeli, artık sayamıyorum. Bir türlü geri dönemedim bu dünyaya. Her gün bir rüya gibi geliyor. Sanki her geçen gün asıl olana uyancakmışım gibi. Tek sahip olduğum anılarım, yanı başımda duran işte bu fotoğraf albümü. Her zaman orada, etejerin üstünde. Allah’tan yüksekçe bir etejer da kıpırdamama gerek kalmadan ufak bir hareket ile uzanabiliyorum.
Gözlerim kapalı, seni düşünüyorum. Yıllar içerisinde dolaşan anıları takip ediyorum, teker teker hepsini ziyaret ediyorum. Bir ritüel gibi, her gece bunu yapıyorum. Gömülüyorum, kalbimin kelebekler gibi uçuştuğu eski anlar arasına. İlk dakikalar, utangaç anlar… Utanmanın sıcaklığa dönüştüğü, ellerin kavuştuğu zaman. Yıllar içerisinde kaybolmayan sevgi ve sadakat. Yıllarca süren mutluluk... Anlarımla doluyorum yine, bir müptela. . Bir aksilik olmalı! Bir saniye, anılar kopuyor birbirinden! Flaşlar patlıyor, bembeyaz oluyor her yer. Silikleşiyorlar, zor seçiyorum onları. Neden? Neden yıkılıyor hepsi? Zorla kendini, tutunmaya çalış, boşver bu yanılgıyı!
Lamba yine tekliyor.
Tekleme artık lamba! Tekleme! Koparma beni dünyamdam! Bak, mahvettin beni, yıktın yarattığım anılar diyarını. Sıkıldım, çok sıkıldım artık. Ağlamak istiyorum delicesine...
Bunaldım anılar içerisine gömülmekten. Her teklemede gözümün önünde canlanan hikayelerden. Tam bir müptela! Yaşamak isterken kopartmak istiyorum onları. Çürüyen bedenimi bu ıssız bucaksız yok olan baraka içerisinde bırakmak, hırçınca vurmak istiyorum kendimi duvardan duvara. Tutunmak zulüm geliyor, neye tutunacağımı dahi bilemezken. Pencere mi? Şu gri hava mı?
Albüm… Fotoğraf albümü. Sadece onun için yaşıyorum belki. Seni yaşıyor tutmak için. Gözlerimi kapatıp seni tekrar tekrar hatırlayabilmek için. Ama artık dayanamıyorum. Tek bir yaş bile dökemezken kurumuş göz çanaklarımdan elveda demek istiyorum bu dünyaya.
Yine elim gidiyor son çekmeceye… Uzanma mesafemde. Her akşam yaşadığım aynı çelişki... Her gece yaklaştığım bu sivri nokta. Elimin titrediği, gözlerimin kaçmak için fırsat kolladığı geçmek bilmeyen anlar. Saat 10.12, saatin sinsi gülümsemesi devam ediyor, başardım dercesine. Tıpkı onu benden aldığı an gibi… Bense savaşamıyorum, titreyen ellerimle kabul ediyorum bu yenilgiyi.
Çekmece hafifliyor, ellerim ise bir ton almışçasına...Metal çok soğuk, sanki dışarıdaki havanın tüm soğukluğunu taşıyor. Ve bu onu çok ağır yapıyor. Yine de şakaklarım terliyor, soğuk dokunurken.
Kararımı verdim, gidiyorum. Son bir kez göz kırp bana lamba. Şu odadaki tek hayat belirtisini acıyan gözlerimle görmek olsun son isteğim.
Lamba yine tekliyor, saat sinsice sırıtırken.