14 Mart 2010 Pazar

Diyalog


- Neredeyim ben?

- Sorularını cevaplayacağın yerdesin çocuk.

- Sen? Peki sen kimsin, burası neresi?

- Benim kim olduğumun çok önemi yok. Ben her yerdeyim. Uzun zamandır beni ister, benimle konuşmayı hayal edersin. Şimdi, bu yarattığın anda buluştum seninle.

- Hiçbir şey anlamıyorum. Ne gibi sorularım olacakmış benim?

- Onları çok iyi biliyorsun. Kendi kendine tekrar ettiğin, bir türlü cevabını bulamadığın sorular. Sormaya çekindiğin, kimseyle paylaşamadığın ama çözümünü bulmak için delirdiğin sorular. İşte şimdi sorma zamanın.

- Sorular mı? Peki cevapları sende mi? Yoksa sen Tanrı’mısın?

- Benim ne kimliğim önemli ne de cevaplarım. Buradayım çünkü sana yol göstereni aradın. Onu görmek istedin. İşte baki sebebi budur burada bulunmamın.

- Anlıyorum. Peki neden?

- Çünkü aklının derinliklerinde savaşmak ve kendini anlatmak istiyorsun. O yüzden bu alemi yarattın kendin için, ikimiz için.

…

- Neden?

- Her zamanki gibi en çok sorduğun soru. Bak çocuk, unutma ki tüm cevaplar sende, aklında. Tüm evren, güç ve karar senin benliğinin ve ellerinin gücü içinde. Önce kendini dinle, tanı ve sonra kendini tanıt.

- Asıl sorun da bu zaten. Kendimi tanıtamıyorum. Kendimi tanıtacak anı yaratamıyorum.

- Emin misin?

- Bilmiyorum, olmuyor ve olmayacakmış gibi geliyor.

- Aslında bir noktayı kaçırıyorsun çocuk. Hiç düşünemediğin, seni içindeki güç ile birlikte yüreklendirecek bir varlığı…

- Nedir o? Lütfen söyle.

- Düşünmen gerek. İçine dönüp baktığında neyi görüyorsun?

- Kendimi…

- Yani?

- Benliğimi görüyorum.

- Evet, özünü, kendini görüyorsun.

- Benliğim ya da özüm müdür beni yüreklendirecek olan? Çok anlamsız geliyor bütün bu cümleler bir anda. Aslında ben her zaman olduğum gibi davranmış, içimden geldiği gibi hareket etmiş bir insanım. Sadece çok yanlış anlaşılıyorum. Sanırım bazı şeyleri yanlış yapıyorum. Çok heyecanlı oluyorum, istediğim gibi kullanamıyorum zamanı.

- Yanlış hareket ettiğini de kim demiş?

- Durum ortada… Her şey apaçık ve aşikâr değil mi?

- Kendini dinlemeyi çok ihmal eder olmuşsun.

- Ne alakası var?

- Her şey seninle başlıyor çocuk! Kendini dinlemek de, anlamak da ve daha sonra anlatmak da her zaman senin elinde. Kendini dinlediğin oluyor mu?

- Evet haklısın. Sanırım uzun bir süredir kendimi dinlemez oldum. Çünkü duygularımı bana tekrar tanıştıracak bir an ile karşılaşamıyorum belki de. Beni benden korkutmadan alabilecek bu gücü tekrar yaşamayalı ne kadar olmuş aslında!

- Şimdi ne demek istediğini daha iyi anlıyor musun? Hatırla! Geçmişin sana sadece kim olduğunu gösteren bir ışık, boğulmaya sürükleyen soğuk bir akıntı değil. Geçmiş gerektiğinde sana ne kadar kıvanç dolu olduğunu, gerektiğinde deli ve özünde sevecenlik ile yaşadığını gösteren bir film. “An” ise sana bunları yaşatacak yolları gösteren yeni biletin…

- Peki tüm bunlar, kendini düşün demek, bencillik dolu hisler değil midir?

- Hayır değildir sen istemediğin sürece. Unutma ki, kendi duygularını sevmeden, onları kucaklamadan tekrar yaşayamazsın. Oluşunu en doğru ve saf hali ile aktaramazsın. Unutma ki, sen ancak ve ancak kendini tanıtabilirsin. Seni olduğu gibi kabul etmesi diğerine kalır.

- Peki kimse kabul etmezse? Peki ya asıl korktuğum başıma gelirse?

- Korkun nedir ki çocuk? Kendini anlatmak mı? Sevdiğin, kucakladığın, o benimsediğin duyguları paylaşmak mı? Yoksa duygularının sana verdiği mutluluğu başkalarına aktarmak mı? Bu mudur seni korkutan?

- Evet… Belki de… Bilmiyorum… Kaybetme korkusu... Sanırım budur beni korkutan.

- Sen neyi kazandın ki kaybedesin? Her şeyden önce kendini kazandın mı ki onu kaybedesin?

…

(Sessizlik)


- Sanırım haklısın. Önemli olan kendimi bilmem, çizgilerimi yeniden yaratıyor olmam. Uzun zaman önce kapattığım daracık bu kutudan tekrar dışarı atmam kendimi. Yani içimdeki neşeyi, mutluluğu, sevinci istediğim bir yolla paylaşabilmem.

- Kendini anlamaya başlıyorsun artık. Kendini anla ki daha sonra paylaşmanın getirdiği mutluluğu gör. Mutluluğunu hayatın aşkı ile bütünleştir!

- Peki ya aşk? Onu nasıl haykırabilirim? Nasıl yaşayabilirim aşkı?

- Aşk aslında hayatın kendisidir. İç içelerdir. Birbirlerini beslerler ama farkına hiç varmazlar. İnsan sanar ki aşk bir kişiye beslenir ya da bir kişiden doğmaktadır. Sadece gülerim! Asıl olan, paylaşmak istediğin hayatına aşk ile sarılmaktır.

- Anlamıyorum. Birine aşık olmaz mı insan?

- Tabi ki olur. Hem de sayısız defa. Ama aslında bir ölümlüye aşık olmaz başka biri. Hayata duyduğun aşkı tekrar tekrar yaşıyor olmak kişiler ile bağdaştırır aşkı. Her seferinde sıfırdan yaşıyor gibi, daha öncesi olmamış gibi gelir insanoğluna. Sadece o değil etrafındaki dünya değişir, bulutlar üzerine çıkmış, havada yürüyormuşçasına... Her türlü zarif ve narin duygu ortaya çıkar. Rüzgârın meltemi, suyun serinliği, nefesine çektiğin çiçeğin rengi, insanların gülüşündeki doğallık…

- Bir duygu yoğunluğu, hislerin derinleşmesi ve güçlenmesi gibi anlatıyorsun.

- Gökkuşağı gibidir aşk. Aslında hep vardır, sadece doğmayı bekler. Bir renk cümbüşüdür, her türlü ahengi ve olasılığı içinde barındıran bir heyecandır. Aşk dediğin senden doğar, etrafa yayılır. Bir kıvılcımı vardır fakat sensindir onu yaratan. Aşka aşık olur insan daha yüce ve tam hissetmek için. Hayatı aşk ile görmeye başlar, mutluluğunu kat be kat paylaşmak ister. Çok güçlü bir duygudur aşk. Aslında her zaman içinde olan, oyun oynamak için sokağa fırlayacak yaramaz bir çocuk edasında…

- Kendimi tanımak, tanıtmak, paylaşmak, mutluluk, aşk…

- Yoruldun değil mi çocuk? Aklında var olan şeyleri masana koymak onlara kendi gözlerinle bakmak seni nasıl da yordu. Kendi doğalını hatırlamak nasıl da çarptı seni.

- Sanırım. Ama bazı şeyleri kavrayamıyorum. Ya aşık olmak istersem…

- İstemezsin çocuk, diyorum ya o sende vardır. O hepimizde vardır, sakince doğmayı bekler. Kimi zaman kapısında bekler, kimi zaman karşında buluverirsin. Anlık bir karşılaşma da olabilir, zamanla da yaratabilirsin aşkı. Yeter ki şans ver. İçinden gelen bir ateş varsa bırak kendini onun doğallığına.

- Nasıl bileceğim peki?

- Kuralı yoktur bu işin. Yeter ki kendini hayatın rüzgârına ve seni çıkaracağı yaşam yolculuğuna hapset. Sunulan güzelliklerin seni nasıl da güzel duygulara uçurduğunu göreceksin. Hiç beklemediğin anda nasıl da tekrar yaratacaksın içindeki paylaşma ve sevgi arzusunu.

- Anlıyorum. Çok tatlı geliyor bu konuşmalar. Ama gözlerim ağırlaşıyor. Uykuya dalmak geliyor içimden.

- Gitme vaktin geldi çocuk.

- Gerçekten mi? Seni nasıl göreceğim bir daha?

- Ben her zaman istediğin yerde olacağım. Beni ne gökte ne yerde ara. İçine döndüğünde bulacaksın beni.

- Peki…

- Şimdi yavaşça gözlerini arala. Taptaze, huzurlu bir güne merhaba demeye hazır hisset kendini. Yeniden yaşamak, mutluluğunu anlatmak ve aşkını paylaşmak için hazırsın.

26 Ocak 2010 Salı

İhmal, beklenti ve mutluluk üzerine

Uzun bir zamandır defterime yazıyordum.

Yeni bir dolma kalem almış, boş beyaz yapraklarla dolu defterimi dolduruyordum.
Bugün buraya yazma isteğim yeniden geldi.

İhmalkarlık üzerine başladım. Oradan aktı gitti yazı...

İhmalkarlığı anlamak, onu anlamaya çalışmak...Neden insanlar cevapsızdırlar? Neden cevap vermezler diye sordum kendi kendime. Hayatta diğer insanlara gösterilen sevgiden daha değerli ne vardır acaba diye düşünürken bencillik çıktı kapalı kutusundan zihnimde, köşede bir yerde. "Sanırım bencillik" dedim. Tam olarak bencillik olmasa da, ben bilincinin gücü... Kişinin kendisini düşünmeye iten, beni korumaya alan bir mekanizma.

En sevdiklerinin seni mezuniyetinde aramaması... "Seni akşam arayacağım, söz veriyorum" diyen bir sevgilinin sessizliği... Mezun olduğunu bildiğin arkadaşını heyecan ile kutlamak, ama cevapsız kalmak...İğneyi kendine çuvaldızı başkasına demişler. Aynı şeyleri, benzerlerini mutlaka ben de bizzat yarattım. Sanırım fark etmeye çalışmak en önemli ilk adım. Aksini kazanmak ise ikinci ve zor olanı.

Tabi bu derece duyarlı olmak ne kadar doğru? Olaylara bu kadar duygusal yaklaşmak ne kadar gerçekçi yaşadığımız dünyada? İnsan kendini yıpratmaz mı? Beklenti içerisine girmez mi?

Kalemi bırakıp düşününce şunu fark ediyorum. Aslında yaptığımız herşey karşılık beklemeksizin yapılmalı... Başkasının mutlu olması, mutlu olacağı fikri mutlu etmeli bizleri. Attığımız bir mesaja cevap beklemek değil. Yazacağımız her mektubun, söyleyeceğimiz her kelimenin karşıya kazandıracağı gülümseme motive etmeli bizleri mutlu olmak için. Aksi takdirde beklentiler etrafında yaşar, senaryolar üzerine düşünür durur ve çember ateşteki akrep gibi kıvranır dururuz.

Ateşin üzerinden zıplamak gerekir. Kişi tek başına mutlu olabilmelidir tabii halinde. Bir başka dış etkene ihtiyaç duymaksızın... Boş bir mağarada yaşarken, hiçbirşey bilmeden geçirdiğimiz günler içerisinde ne olabilir bize mutsuzluk aşılayan? Bizi beklentiye sürükleyecek, yada mutsuz yapacak ne olabilir?

İç konuşma ve zihin her bireyi kendi içinde güçlü yapan en güçlü etkenlerdir. Doğru kullanmak gerekir.

Uzun bir yolculukta olduğumu düşünüyorum. Bu yolda çok yeniyim. Çaylaklık kitabının ilk sayfalarında olsam bile ne kadar çok şey öğrendim, öğrettim kendime. Nasıl bir bireysel dünyada yaşadığımı, herşeye her düşünceye hakim olmak istediğimi fark ettim. İki koca duvara çarptım. İlkinde bir insan tanıdım, ikincisinde ise kendimi...

Daha fazla güzel cümle kurmanın önemini, hayatımızı ne kadar olumlu etkilediğini hissettim. Hala güzel sözlerin, içten diyalogların "ters" algılandığını görüyorum. İyi sözler duymanın "çıkarı var" sonucuna vardığı diyaloglar. Biri kendinden birşeyler anlatıyorsa, yaşamını uzun cümleler ile paylaşıyorsa bırakın paylaşsın. Oturup dinleyin, gülümsemek bile yeterli olacaktır. Her yardımı kur yada flört olarak görmemek, "selam" mesajına cevap vermek ne kadar olumlu duygular aslında.

Hayat olumsuz düşünmek için çok kısa. Paylaşmak ise uzun uzadıya bir yolculuk. Fakat unutmamak gerekir ki paylaşmak bireyde oluşan bir haz, bir mutluluk olabilir, olmalıdır. Beklenti ise bir kamçıdır insanın sırtına. Zaten etrafına mutluluk yaratmaya çalışan bir insan, cevapsız kalmayacaktır.

İşte burada düşüncelerimi paylaştım. Mutluyum.

24 Kasım 2009 Salı

Koku

İşte o an...

Seni tekrar yaşayabileceğim an...

Bedensel farklılığı zihnimde öldürebileceğim o kusursuz an...

Gözlerimi kapatıyor, seni düşünüyorum.

Ve başardım. Seni dusunmeye başlamam ile vücudumda dolasan el, senin elin oluyor aklimin her kosesinde.

O sıcaklık senin sıcaklığındı, başka birinin değil. Elime yapışan bedenimi terleten, omur boyu hissetmek, ısınmak istediğim, hiç unutmak istemediğim bir sıcaklık.

Nefesinde duymak istediğim o koku...

Koku…O koku degil! Ama o koku degil! Aradigim koku o degil ve bu bana herseyi unutturuyor. Tekrar tekrar açtırıyor gözlerimi bana !

Ne acı !

‘Kapat gozlerini’ diyorum. Dudaklari tenime dokunurken seninkilere benzetmek istiyor ve tum aklimi buna zorluyorum. O inançla bir kez daha sariliyorum karsimdaki bedene. Fakat elimi sürüklediğim yol ayni yol degil. Ayni kivrimlar, ayni duygular yatmiyor bu çıplak bedenin üstünde. Belki pürüssüz, belki daha hassas ama his bu, tatmin olmuyor bir turlu. Icimde biri haykiriyor:

Hissedemiyorum… Olmuyor…

Onun kokusu değil !

…

Olgunlaşamayan rüyadan tekrar uyanıyorum. Gözlerim açık izliyorum şimdi sen olmaya çalışan bedeni. Korkunç bir pişmanlık kaplıyor içimi, durduramadığım.

Tekrar kapatmak istiyorum gözlerimi, dalmak istiyorum aynı rüyaya. Olmuyor, beceremiyorum. Her şey gerisingeri yuvarlanıyor, tepe taklak oluyor. İşte o an gözlerim doluyor. Kenara çekilip bir süre kendim ile baş başa kalmak istiyorum.

Göğsüm açık, üzerinde bir beden yatıyor. İstemediğim, itmek kurtulmak istediğim taze ama garip bir sıcaklık. Bana işliyor.

Ve o an ağlıyorum.

...

- Neden ağlıyorsun?

- Hic tahmin edemezdim böyle olacağını.

- Ben de… Ne güzel değil mi?

(Sessizlik)

Aşk nedir sorusunu soruyorum kendime. Aslinda sorarken cevabı bulduğumu fark ederek. Tekrar tekrar, buyuk bir inatla soruyorum bir yandan kendime itiraf etmekten korkarak, bir yandan birseyler bulmus gibi mutlu.

İnsan ne zaman anlar aşık olduğunu? Kalbin olduğu yerde zıplaması yada görünce küt küt çarpması ile falan değil. Onlar da bir etken, ama asıl soru belki de şu diyorum:

İnsan ne zaman aşık olduğunu tekrar tekrar hatırlar?

Başka birini öpüyorsan ve bir şey hissedemiyorsan…

Ya da kalbinin kalbine değdiğini görmüyorsan, o his sana yakınlaşmıyorsa…

Öpüşmek sadece tensel bir duygu, bir içgüdü olarak gerçekleşiyorsa…

Ne zaman ki elin eline değmekten kaçıyorsa, sarılmayı bir mecburiyet, bir kibarlık olarak görüyorsan…

Ne zaman ki kokusunu almıyorsan yanına sokulan insanın

…

İşte o zaman ‘hala’ bir yerlerde aşıksındır

15 Kasım 2009 Pazar

Baba Oğul ve Gerçek

Hayatına yeni birini sokmanın en kötü yanı nedir biliyor musun sevgili oğlum?

O gelirken tek kişidir; ama giderken bir kalabalık çıkar sanki evden. O zamana kadar hep yalnız olmuşsundur ve pekâlâ da güzeldir hayatın, kendine göre yapacağın işler vardır her gün, kendine göre keyiflerin vardır. Sanki hani dışarıdan göründüğün kadar yalnız da değilsindir. E zaten bir sürü arkadaşın da vardır. Neden yalnız olasın ki? Müzikler vardır, filmler vardır, hatta belki evinde bir kedin ya da şirin mi şirin bir köpeğin bile olabilir." Tamam" dersin. "Bundan sonra da eskisi gibi olacak hayatım, sanki o hiç olmamış gibi...." "Sanki o zaman yaşamıyor muydum? Mutsuz muydum?"

Oğlum, sen bilmezsin; senin gibi hep güçlü görünen ve insanlara güç verenler incecik camdan bir kalp taşırlar göğüslerinde. Sen zannedersin ki o kalp taştan, çok az şey vardır onu sarsacak... Oğlum, sen bilmezsin; sen daha sandığın kadar büyük ve güçlü de değilsin. Bir bakış, ufacık bir gülüşte titrer kalbindeki o küçük pencereler. Ben bilirim, babayım ben, hem ben de geçtim o yollardan.

Onun gözleri akar tüm odacıklarına kalbinin, doldurur içini; ama sen o kadar büyütmüşsündür ki gözünde onun gözlerini, giderken girdiği gibi kapıdan çıkamaz. O bilmez senin kalbinin incecik bir cam olduğunu, ya da bazen çok iyi bilir. Fark etmez, ne olursa olsun, geldiği gibi gitmez. Zorlar camları, pencereleri ve en sonunda kırılır kalbin, ucu iğne gibi sivri binbir parçaya ayrılır. Ve böyle bir batmayı sen hiç yaşamamışsındır. Canının acısından hiç böyle ağlamamışsındır.

Sen küçükken düştüğünde bile ağlamazdın öyle şımarık çocuklar gibi. Canın hiç acımamış gibi yapardın. Bilirim ben seni, babanım senin, acıyor yine canın. Bir şey olmamış gibi davranıyorsun ama var yine kalbinin yerinde, göğsüne batan cam kırıkların.



Teşekkürler Damla...

12 Ekim 2009 Pazartesi

Bugün benim ölüm günüm

Bugün yeniden öldüm.
Öldüğümü anlayıp yeniden doğmayı hissettim.

Boğulduğumu hissettiğim bir su birikintisinden fırladığımı hissediyorum. Göğsüm hala acı dolu sızlıyor. Günlerce sürecek bir acı...

Bugün aslında dün öldüğüm gün. Yeniden doğduğumu yaşamıyor, adeta öldüğümü hissediyorum. Ellerim buz kesiyor, midem bulanıyor, kendimi yokmuş gibi hissediyorum.

Vereceğim sevginin öldüğü gün bugün. Yaşamak ile yaşamamak arasında gidip geldiğim, hayatın anlamsızlaştığı birgün. Kucakladığım hayatı bir an önce tüketmek istediğim, hınca hınç öldürmek istediğim bir gün.

Sevginin acı dolu olduğunu anladığım bir gün. Sevmenin, beklemenin ne kadar yanlış olduğunu gözlemlediğim bir gün. Hataları geri döndüremediğimi anladığım, yalnız kalmanın ne demek olduğunu gördüğüm bir gün. Bugün benim ölüm günüm.

Hani vardır ya o anlar, o insanlar...Unutmadığınız, unutamadığınız...İçimizde kavga edip bir türlü bırakmak istemediğimiz insanlar. Aile gibi görüp bir yandan kızarken herşeyden esirgediğimiz, sakındığımız insanlar...İşte ben onu kaybettim. Akıntıdaki dalı ararken artık kendimi bırakıyorum boğulmaya. Az önce nefes almanın, o kurtulmanın verdiği heyecan yok oluyor. Yeniden doğduğumu hissederken aslında ölüyor, tükeniyorum.

Bugün benim ölüm günüm. Doğarken yaşadığım sevinci, dokunurken hissettiğim heyecanı duyamıyorum daha fazla. Duymaktan korkuyorum paramparça kalbimin daha fazla yıpranmasını istemeden. Duymak isterken tutamıyorum herhangi bir dalı var olduğunu sanarken.

Bugün benim öldüğüm gündür. Yaşarken sevmeyi, severken kucaklamayı, inanmayı bıraktığım gün. Hayallerimin tek tek yıkıldığını gözlerimin önünde yaşadığım gün...

Ölüm günüm, son günüm...