Geçen günlerde düşünüyordum. Her kimle konuşsam yada görüşsem mutlak suretle yakın zamanda bir mutsuzluktan bahsediliyor. Hayatımıza dair olanlarda gerçekleşen olumsuz olaylar. Olumsuz olaylar olması da şart değil, saf bir mutsuzluk...Tanımsız, açıklamasız bir sıkıntı...
Sebebi nedir diye düşündüm. Hadi bakalım düşündüklerimi beğenecek misiniz, merak ediyorum. Tabi herşeyin genelleme olduğunu unutmayalım.
Öncelikle şu 1980lere dönelim. Y jenerasyonu denilen bizim gruba odaklanalım. Azim, bireysellik, ekonomik açılımlar, teknoloji, haber alma gücü, farkındalık...Bunun gibi bir çok faktör bizi her zaman daha iyi olmaya iten unsurlar değil mi? Düşünecek olursak ilkokul 5ten beri babamızın "Artık bir maratondasın, koş bakalım 1 yıl boyunca sonra hayatın kurtulacak" sözleri birçoğumuzun kulağına çalınmıştır. O yaşta bir sorumluluk biner üstümüze ve "yarış atı" sıfatını kazanırız. Aslında bu bitmeyen bir sonun başlangıcıdır. Limitsiz bir yarışta her zaman bir vites yukarı atmamız istenmiştir. O hayat bir türlü kurtulmaz, her nasılsa...
İstenmiştir diyorum çünkü bir süre sonra istenmek bizim istememiz olmuştur. O kadar sindiririz ki bu yarış pozisyonunu, lise yıllarında artık aileler direktif vermese de içimizden gelmektedir böyle bir istek. İster kötü anlamda arkadaşları geçmek, ekarte etmek hatta çelme takmak olsun; isterse kendi kendini yiyip bitirmek... "Yusuf yapıyor da ben niye yapamıyorum" dan "En iyi ben olmalıyım, kimse benim bildiğimi bilmesin" e kadar. Fakat farkında olmadan bir mutsuzluk kaplar içimizi. Daha doğrusu mutsuzluk nedir bilemeyiz o zamanlar, tatminsizliktir onun adı...Daha fazla kapasitemizin olduğuna inanır ve daha da içine gireriz bu dipsiz kuyunun.
Bu döngüden lise yıllarında kurtulanlar üniversite yıllarını pek güzel yaşarlar kanımca. Aksine yaşayamayan biri olarak, üniversitedeki güzel yılları farklı bir maratona soktuğumuza inanırım. Mantık tamamen aynıdır. Sadece konular ve kişiler değişir. Artık lise öğretmeni değil de işe alan kişi vardır karşında. Lisedeki Selma başka üniversitedir ama Melda çıkmıştır ondan daha dişli. Sonuç, herşey kafamızın içinde bitmektedir. Matematikte, algoritmada veya Ahmet hocanın referans mektubunda değil.
Şimdi bu koyun sürüleri farklı üniversitelerde otlarken başka çiftliklerin ve koyunların olduğunu da fark eder. Hatta oradaki çimeni, çitleri de öğrenmek ister. Önündeki çimen olur mu sana sadece bir ot! Hadi bakalım bir de ona saldır. Acaba seviyor musun o çimenin tadını? Yoksa başka bir sürüye mi dahil olmak istiyorsun?
Başkası ne yapmış? Kimi gördün? Hangi hoca ile konuştun? Senin konun ne? Hangi firma? [...] Kaç defa duymuş yada aklımızdan geçirmişizdir bu soruları?
Aslında neyi istiyoruz? Bunu kaçımız hangi yaşımızda soruyor diye merak ediyorum.Ne zaman ki bu soru ortaya çıkıyor, işte o zaman hissettiğimiz tatminsizliğin aslında mutsuzluk olduğunu düşünüyoruz. Sahip olduğumuz herşeyi sıradanlaştırıp raflara atıyoruz. Eski kazak yeni kazak gibi...
Bir master öğrencisi olarak birçok konuda söylendiğimi fark ettim. Memnun olmadığım bir sürü şey saydığımı. Çalışan arkadaşlarım mı? Onlar da memnun değil. Emekli annem mi? Onun da çok söylendiği oluyor. Herkes mi birbirine "Tadını çıkar" der? Bu ne yaman çelişki! Yurtdışı isteriz ama evi özleyerek dönmek isteriz. İşe başlamak isteyip bir an önce yurtdışına çıkmak isteriz. Ne enteresan bir durumdur bu?
Aradığımız mutluluk aslında sadece sevmek ile alakalı. Bir kişiyi değil de hayatı sevmek. O sevmenin de "Seviyorum kardeşim" ile olmadığını, aslında vererek olduğunu fark etmek. Karşılıksız sevgi... Belki klişe ama annenin bebeğini sevmesi gibi. Cevabın hiç olmayacağını varsayarak... Ne zaman başkalarının yaptıklarını mutluluk kaynağı olarak algılamaz ve kendi içimizdekini ararsak, öz mutluluğumuza bir adım daha yaklaşmış oluruz diye düşünüyorum. Sıkılmayız, çünkü ne istediğimizi ve nasıl sevdiğimizi biliyor oluruz. İstediğimizi biliyorsak bir firmanın red cevabı dünyayı yıkmaz. Aksine "Bana göre değilmiş" dedirtir. Dedirtmelidir.
Etrafımızdakiler ile hayatı paylaşalım. Elimizdeki çerezi, yemeği, ders notunu, bir anıyı...Bakın hayat nasıl da yavaş yavaş mutlu olmaya başlıyor. Kendimizi sevdiğimiz gibi nasıl da kendi özümüzü ve istediklerimizi buluyoruz.
Sevgiyle kalın...