13 Şubat 2009 Cuma

İnsanoğlu

Geçen günlerde düşünüyordum. Her kimle konuşsam yada görüşsem mutlak suretle yakın zamanda bir mutsuzluktan bahsediliyor. Hayatımıza dair olanlarda gerçekleşen olumsuz olaylar. Olumsuz olaylar olması da şart değil, saf bir mutsuzluk...Tanımsız, açıklamasız bir sıkıntı...

Sebebi nedir diye düşündüm. Hadi bakalım düşündüklerimi beğenecek misiniz, merak ediyorum.  Tabi herşeyin genelleme olduğunu unutmayalım.

Öncelikle şu 1980lere dönelim. Y jenerasyonu denilen bizim gruba odaklanalım. Azim, bireysellik, ekonomik açılımlar, teknoloji, haber alma gücü, farkındalık...Bunun gibi bir çok faktör bizi her zaman daha iyi olmaya iten unsurlar değil mi? Düşünecek olursak ilkokul 5ten beri babamızın "Artık bir maratondasın, koş bakalım 1 yıl boyunca sonra hayatın kurtulacak" sözleri birçoğumuzun kulağına çalınmıştır. O yaşta bir sorumluluk biner üstümüze ve "yarış atı" sıfatını kazanırız. Aslında bu bitmeyen bir sonun başlangıcıdır. Limitsiz bir yarışta her zaman bir vites yukarı atmamız istenmiştir. O hayat bir türlü kurtulmaz, her nasılsa...

İstenmiştir diyorum çünkü bir süre sonra istenmek bizim istememiz olmuştur. O kadar sindiririz ki bu yarış pozisyonunu, lise yıllarında artık aileler direktif vermese de içimizden gelmektedir böyle bir istek. İster kötü anlamda arkadaşları geçmek, ekarte etmek hatta çelme takmak olsun;  isterse kendi kendini yiyip bitirmek... "Yusuf yapıyor da ben niye yapamıyorum" dan "En iyi ben olmalıyım, kimse benim bildiğimi bilmesin" e kadar. Fakat farkında olmadan bir mutsuzluk kaplar içimizi. Daha doğrusu mutsuzluk nedir bilemeyiz o zamanlar, tatminsizliktir onun adı...Daha fazla kapasitemizin olduğuna inanır ve daha da içine gireriz bu dipsiz kuyunun.

Bu döngüden lise yıllarında kurtulanlar üniversite yıllarını pek güzel yaşarlar kanımca. Aksine yaşayamayan biri olarak, üniversitedeki güzel yılları farklı bir maratona soktuğumuza inanırım. Mantık tamamen aynıdır. Sadece konular ve kişiler değişir. Artık lise öğretmeni değil de işe alan kişi vardır karşında. Lisedeki Selma başka üniversitedir ama Melda çıkmıştır ondan daha dişli. Sonuç, herşey kafamızın içinde bitmektedir. Matematikte, algoritmada veya Ahmet hocanın referans mektubunda değil.

Şimdi bu koyun sürüleri farklı üniversitelerde otlarken başka çiftliklerin ve koyunların olduğunu da fark eder. Hatta oradaki çimeni, çitleri de öğrenmek ister. Önündeki çimen olur mu sana sadece bir ot! Hadi bakalım bir de ona saldır. Acaba seviyor musun o çimenin tadını? Yoksa başka bir sürüye mi dahil olmak istiyorsun?

Başkası ne yapmış? Kimi gördün? Hangi hoca ile konuştun? Senin konun ne? Hangi firma? [...] Kaç defa duymuş yada aklımızdan geçirmişizdir bu soruları?

Aslında neyi istiyoruz? Bunu kaçımız hangi yaşımızda soruyor diye merak ediyorum.Ne zaman ki bu soru ortaya çıkıyor, işte o zaman hissettiğimiz tatminsizliğin aslında mutsuzluk olduğunu düşünüyoruz. Sahip olduğumuz herşeyi sıradanlaştırıp raflara atıyoruz. Eski kazak yeni kazak gibi...

Bir master öğrencisi olarak birçok konuda söylendiğimi fark ettim. Memnun olmadığım bir sürü şey saydığımı. Çalışan arkadaşlarım mı? Onlar da memnun değil. Emekli annem mi? Onun da çok söylendiği oluyor. Herkes mi birbirine "Tadını çıkar" der? Bu ne yaman çelişki! Yurtdışı isteriz ama evi özleyerek dönmek isteriz. İşe başlamak isteyip bir an önce yurtdışına çıkmak isteriz. Ne enteresan bir durumdur bu?

Aradığımız mutluluk aslında sadece sevmek ile alakalı. Bir kişiyi değil de hayatı sevmek. O sevmenin de "Seviyorum kardeşim" ile olmadığını, aslında vererek olduğunu fark etmek. Karşılıksız sevgi... Belki klişe ama annenin bebeğini sevmesi gibi. Cevabın hiç olmayacağını varsayarak... Ne zaman başkalarının yaptıklarını mutluluk kaynağı olarak algılamaz ve kendi içimizdekini ararsak, öz mutluluğumuza bir adım daha yaklaşmış oluruz diye düşünüyorum. Sıkılmayız, çünkü ne istediğimizi ve nasıl sevdiğimizi biliyor oluruz. İstediğimizi biliyorsak bir firmanın red cevabı dünyayı yıkmaz. Aksine "Bana göre değilmiş" dedirtir. Dedirtmelidir.

Etrafımızdakiler ile hayatı paylaşalım. Elimizdeki çerezi, yemeği, ders notunu, bir anıyı...Bakın hayat nasıl da yavaş yavaş mutlu olmaya başlıyor. Kendimizi sevdiğimiz gibi nasıl da kendi özümüzü ve istediklerimizi buluyoruz.

Sevgiyle kalın...

6 Şubat 2009 Cuma

Christmasmarkt Vienna

Pek güzel bir tecrübe Viyana'da Christmasmarkt'leri yaşamak. Sıkıcı ve durağan yaşamlarından uzaklaşmak isteyen Viyanalıların bir an olsun arkadaşları ile sohbet edebileceği, glühwine içerek çakırkeyf olabileceği bir ortam.

Şehrin birçok yerinde hazırlanıyor Chrismasmarkt'lar. En ünlüsü ve en turistik olanı tabi ki Rathaus (Belediye Binası) önündeki... O kadar büyük ki, kalabalık ve dükkanlar bir sonra üstüne üstüne gelmeye başlıyor insanın. Ancak kafanızı kaldırdığınızda Rathaus'un ışıltılı ve etkileyici duruşunu görüyorsanız, yönünüzü bulabiliyorsunuz.

Kasım ayının sonunda başlayıp Noel'e kadar devam eden bu aktiviteler serisi Viyanalılar bir yana, turistler ve biz öğrenciler için de güzel bir aktivite. Baksanıza annemler bile bunun keyfini yaşadı.

Bir sonraki tavsiyem ise Schönbrun'deki market olacaktır. Koca sarayın önünde kurulan yuvarlakımsı köy alanı, alkolün de havası ile kendi kendine ısınıyor, insanlar konuşuyor, şarkılar söyleniyor ve sarhoş olunup eve gidiliyor.

Noel'i yaşamayan biri olarak bile bu tecrübeyi hissetmek, farklı farklı sıcak şarapların tadına bakmak gayet güzeldi. Viyanaya kışın gitmeyi değerli kılan bir aktivite...

2 Kasım 2008 Pazar

Viyana'da bir Cumartesi

Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba...

Yorucu ve oldukça yoğun geçen iki haftanın sonrasında bir Cumartesi günü daha kendimizi sokaklara attık. Viyana'nın gezmediğimiz yerlerinden bir ikisini daha halletmek asıl amacımızdı.

Bu sebep ile "Neden Schönbrun'e gitmiyoruz?" sorusunu kendimize sorduk. Sonrasında U4 hattının neredeyse sonunda bulunan Schönbrun'de bulduk kendimizi.

Ilıman ama gri bir hava eşliğinde Kasım ayının bu ilk gününde Schönbrun sarayını gezmek eğlenceliydi diyebilirim. Küçük Versaille olarak da görünebilecek bu sarayın metrodan gelirken görüntüsü o kadar da etkileyici değil. Ancak, sarayın arka tarafına geçip bahçeye ulaşmak insanı heyecanlandırıyor. Muntazam bir düzenin olduğu bu bahçede yukarıya doğru baktıkça muhteşem Gleitties'ı görmek mümkün. Aslına bakarsan kapı gibi birşey, gerçekten hiçbir amacı yok. Sadece kral uyanınca pencereden güzel birşey görsün diye yapılmış. Eee, herkes de Dolmabahçe yok !

Sarayın içi ise normal, aynı bizim ev. Şaka bir yana "Zengin odası" dışında pek birşey beni etkilemedi. Sağda solda Mozart çalmış, Paşalar nereye kaka yapmış onu gördük. Zaten fotoğraf çekmek de yasaktı. Resmen "Bu dandik sarayı kimseye göstermeyin de herkes 10 euro vermeye devam etsin." dercesine...

Sarayımız bitti ve şehir merkezine döndük. Grubumuzu biraz daha büyüttük ve Stat Oper'e gittik. Bu sefer gösterimiz baleydi. Bina güzel, gösteri güzel, sahne şahane ama Avusturyalılar canavar...Ben böyle saçma ve saygısız bir seyirci görmedim. Yahu, her hareketten sonra alkış mı kopar? Adam bale yapıyor, işi o...Balerin daha havada, işi bitmemiş önümdeki bravo diye bağırıyor. Yuh diyorum her seferinde. Neyse, ne olursa olsun harika bir atmosferde güzel bir gösteri izledik. Avusturyalıların "çılgın" alkışları arasında da binayı terk ettik.

Yine zor bir hafta beni bekliyor. Bu hafta bir sonraki ölümcülün sadece hazırlanması olacak. Ama yine de, yakında görüşürüz!

18 Ekim 2008 Cumartesi

Bir Viyana Günü

Evet, koca bir Cumartesi devrildikten sonra hakkında yazmaya başlayabilirim. Bu haftasonunu, daha doğrusu bu güzel günü sadece Viyana'ya adadım. Sınıfımdan arkadaşlar ile hoş bir gezi yaptık.

Klasik bir Viyana gezisi değildi. Her halinden tipik Fransız diyebileceğiniz genç Fransız arkadaşımız bizi Heuriger diye de anılan Viyana'nın dağlarına kırlarına götürdü bizi. Bir Macar, bir Danimarkalı, bir Fransız, bir Hollandalı ve bir Türk olarak fıkranın tüm unsurlarını tamamlamıştık.

Bahsettiğim Heuriger bölgesi üç sebep ile ünlü. Birincisi Viyana şaraplarının üretildiği yer. Daha doğrusu hammade burada. Her taraf üzüm bağı... Sonbaharın gelmesi ile birlikte o kadar güzel bir renk cümbüşü olmuş ki...Traktörlerde üzümler, sarkmış dallar, sararmış yapraklar...Falan filan.

İkinci sebep ise manzara. Viyana tamamen ayakların altında. Biraz puslu bir görüntü de olsa çeşitli binaları çözmeye çalıştık. Nerede kalıyoruz? Dom nerede? Nehir nereden geçiyor? Gibi gibi...

Üçüncü sebep ise Bethoveen'in burada yaşamış olması. Her tarafta onun işareti var. 19.yy ortalarında yaşadığı evi de bu bölgede bulunuyor. Enteresandır Cumartesi olmasına rağmen her yer kapalıydı. Biz de sadece kuru bir bina görmüş olduk. Bizim İzmir'deki eve de asacağım buna benzer birşeyler...Nasıl olsa girmesen de ilgi çekiyor.

Sonra ünlü Zaher torta yemeye gittik şehir merkezine. Hemen opera binasının arkasında Zaher Otelinin yarattığı bir kek çeşidi. İlk defa yedim. Bana sorarsanız bizim Özsüt beş basar buna. Ona 10 euro verene kadar, 2 Keşkül 3 tane Kazandibi yerim. Ama gelirseniz mutlaka deneyin. Tatmadık demezsiniz. Komşuya anlatacak konu olur hem.

Sonra günün en güzel anı geldi diyebilirim. Volksoper'de bir opera... Rossini'nin Sevil Berberi'ni izledik. Gösteriden tam 20 dk. önce açtıkları "öğrenci bileti" seçeneği ile 10 Euro'ya 75 Euro'luk bilet aldık. Hani balkonlar var ya, filmlerde olur kenarda en zengin ve göbekli adam oturur. İşte bu gece o adam bendim. Yanımda da 3 tane cariye vardı : Fransız, Danimarkalı, Hollandalı...

Güzelim İtalyanca eseri kaba bir Almanca ile izlesek de çok memnun kaldım. Çok özlemişim. Her ne kadar Almanca, aşkı ve eğlenceyi anlatmakta kulağa bir o kadar hödük gelse de, sadece müziğe konsantre olmak bana huzur verdi.

Burada herkese söz vermek istiyorum. Viyana'ya gelen her kişi ile operaya gideceğim. Hem de en zengin yerinden...

12 Ekim 2008 Pazar

Bratislava

Evet, Slovakya'nın 450.000 nufüsa sahip başkenti... Beklentiler normal ama yine de içimizde bir heyecan var...

Viyana'dan sadece 1 saat uzakta olan bu şehrin çok cazip olduğu söylenemez. Zaten otobüsün bıraktığı yer ile şehir merkezi arası yürüme mesafesi olarak 5 dakika. Merkezde bir yürüyüş 30 dakika. Geri yürüyüş de 5 dakika. İşte sana şehir. Bitti.

Tamam bu kadar abartılmasa da küçük bir şehir Bratislava. 4 exchange Türk arkadaş olarak çıktığımız yolda birbirimizi tanıma fırsatı otomatik olarak doğmuş oldu. Tabi, benim başlardaki sessizliğim fotoğraf makinama daha sık davranmama sebep oldu.

Günlerden Cumartesi olmasına rağmen sokakların boş ve mağazaların kapalı oluşu tüyleri diken diken edip, şehri terkedilmiş havasına soksa da öğleden sonra biraz canlanma geldi diyebilirim.

Hala slovak kronunun kullanıldığı şehirde -EU'ya girmişler ama Euro seneye geliyor- yemeklerin nispeten ucuz oluşu dikkatimizi çekti. Ancak geleneksel tadları olduğu söylenemez. Bu sebep ile yardımımıza bir Irish Pub ile global dev McDonald'sın yetiştiğini söylemekte bir sakınca görmüyorum.

Her ne kadar sakin ve sessiz bir şehir olsa da, şehrin kaleden görüntüsü oldukça dinlendirici. Özellikle akşamüstü çıkılan kalede genel manzarayı ve de Tuna nehrini doyasıya izlemek insanı güzelce dinlendirebilir. Gayet bunu başardı da...

Hostel filminin hiçbir sahnesini hatırlatmayan bu minik şehri sanırım bir kere de gece görmek gerekiyor. Bakalım gece hayatı o kadar da tehlikeli mi?