12 Ekim 2008 Pazar

Bratislava

Evet, Slovakya'nın 450.000 nufüsa sahip başkenti... Beklentiler normal ama yine de içimizde bir heyecan var...

Viyana'dan sadece 1 saat uzakta olan bu şehrin çok cazip olduğu söylenemez. Zaten otobüsün bıraktığı yer ile şehir merkezi arası yürüme mesafesi olarak 5 dakika. Merkezde bir yürüyüş 30 dakika. Geri yürüyüş de 5 dakika. İşte sana şehir. Bitti.

Tamam bu kadar abartılmasa da küçük bir şehir Bratislava. 4 exchange Türk arkadaş olarak çıktığımız yolda birbirimizi tanıma fırsatı otomatik olarak doğmuş oldu. Tabi, benim başlardaki sessizliğim fotoğraf makinama daha sık davranmama sebep oldu.

Günlerden Cumartesi olmasına rağmen sokakların boş ve mağazaların kapalı oluşu tüyleri diken diken edip, şehri terkedilmiş havasına soksa da öğleden sonra biraz canlanma geldi diyebilirim.

Hala slovak kronunun kullanıldığı şehirde -EU'ya girmişler ama Euro seneye geliyor- yemeklerin nispeten ucuz oluşu dikkatimizi çekti. Ancak geleneksel tadları olduğu söylenemez. Bu sebep ile yardımımıza bir Irish Pub ile global dev McDonald'sın yetiştiğini söylemekte bir sakınca görmüyorum.

Her ne kadar sakin ve sessiz bir şehir olsa da, şehrin kaleden görüntüsü oldukça dinlendirici. Özellikle akşamüstü çıkılan kalede genel manzarayı ve de Tuna nehrini doyasıya izlemek insanı güzelce dinlendirebilir. Gayet bunu başardı da...

Hostel filminin hiçbir sahnesini hatırlatmayan bu minik şehri sanırım bir kere de gece görmek gerekiyor. Bakalım gece hayatı o kadar da tehlikeli mi?

10 Ekim 2008 Cuma

Viyana'da bir Türk Mahallesi

Sabah sabah okuldaki mıymıntı işlerimi hallettikten sonra sıkılıp ne yapsam acaba dedim. Öncelikle okulun karşısındaki "Dayı'nın yeri" nde bir dürüm yedim ve Yavuz abi ile birlikte memleketi kurtardım. Daha sonra sallana sallana eve doğru hareket ederken bir anda Türk mahallesine gitmek geldi aklıma.

Ve gittim. Büyük bir şaşkınlık içinde tabii. Kent lokantasında demli bir çay içtikten sonra yavaş yavaş, soluklana soluklana Avarel misali gezinmeye başladım...

Sonrası mı? Yazının geri kalanını fotoğraflar ile süslemek istediğim için burada bırakıyorum. O zaman anlatmak istediklerim çok daha güzel olacak...

Merak ediniz, bekleyiniz ve sonunda keyif ile okuyunuz.

7 Ekim 2008 Salı

Oktoberfest


Viyana'daki yoğun ama aslında oldukça kısa sömestremin hemen öncesinde son gezimi Oktoberfest'e gerçekleştirdim. Almanya'nın Münih şehrinde gerçekleşen bira festivali...

Kelimeler ile zor anlatılacak bir organizasyon. Koca bira tenteleri arasında fuar alanı, eğlence aletleri, yemek standları...

Hayatımda ilk defa saat 7de alkol için uyandım. Sabahın 8i ile yola çıkışımız ve 8.50de bira tentesi önünde kuyruğa girişimiz...İnanılması güç ama 9.30 da içeriye girememiştik. Neden? Çünkü içerisi yeterince kalabalıktı.

Zor bela, arka kapı ve koşuşturmaca derken içeri girmeyi başardık HB adındaki büyük bir tenteye. Tabi o heyecan ve merak ile midemden içeri ilk giren şey bira oldu saat 10 sularında. Koca 1lt'lik bardakta oldukça güçlü bir birayı hoop diyerek mideye indiriverdim.

Sonra mı? Sonra ikincisi. Sonuçta ne olur? Orçun Mater saat 12 gibi sarhoş olur. Hem de öyle bir sarhoşluk ki dillere destan. Oturduğumuz masanın Amerikadan, Avusturalyadan, İtalyadan ve tabi Almanya'dan gelen bütün misafir kızlarına "seni öpebilir miyim?" dedirtecek bir sarhoşluk. Tabii babaane öpücüğü gibi uzattığım dudaklarımı herkes sert bir "NO" ile geri çevirdi. En azından öyle söyledi arkadaşım.

3-4 saatlik kayıp zamandan sonra kendime geldim ve biraz daha eğlendim. Bira mı? Ağzıma süremedim. Alex vardı da ağzıma bir tutam ekmek tıktı, midem toparlandı. Korkunç bir başağrısı ile akşam saat 9 gibi çıktık. Tam 12 saat sonra.

Farklı bir çok ülkeden insanla birlikte "bröse" (şerefe) demenin keyfine vardım sanırım. Adlarını dahi bilmediğim bu insanlar ile sarmaş dolaş, eğlenerek, coşarak, dans ederek 12-3= 9 saat geçirdim. Yorgunluğu hala üstümde diyebilirim.

Münih'in 1 milyar Euro kazandığı bu etkinliğe ben de 3-5 katkıda bulundum. Ama karşılığında inanılmaz bir tecrübe edindim. Umarsızca ve kimseyi tanımadan sarmaş dolaş olunabileceği gerçeği...

Münih mi? Güzel bir şehire benziyor. En azından bira içmeden gezdiğim birkaç saatlik süresi için...

6 Ekim 2008 Pazartesi

Yeniden Milano

Evet, Valencia'dan sonraki durağım tekrar Milano oldu. 3 günümü geçirdiğim Milano'da şehri özlediğimi fark ettim. Enteresandır...

Sanırım özlediğim şey arkadaşlarım olmuş. Sıcak bir havada sokakta içilen bir şarabın tadını özlemişim. Tramvaydan inmem ile birlikte garip bir huzura kapılmam da bunu gösteriyor. Benim için yapılmış bir aperativonun tadı da hala damağımda.

Yaşaması düşünülünce Milano bana göre güzel bir şehir. Küçük ama herşey var. Aynı zamanda dinamik. Çok fazla gencin olduğu, çalışan kesmin de çok yaşlı olmadığı bir şehir. VE kesinlikle insanlar giyinmesini biliyor. Bunu bir kez daha fark ettim.

Fakat üniversiteme gittiğimde aynı mutluluğu hissetmedim. Tanıdık kimseyi göremedim, aynı zamanda geçen senenin bütün stresini ve adaptasyonunu hatırladım sanırım. Bütün masaları dolduran verimsiz Italyanları görmek yine göğüs kafesimi sıkıştırdı. Sanırım bunda korkunç bir gün geçirmiş olmamın etkisi de vardı.

Bayramımızı da kutladığımız Greco restoranda harika bir gece geçirdik Türk arkadaşlarımla. Tam bayram ziyafetinde oldu. Aynı zamanda 2 doğum gününü kutladık. Her ne kadar korkunç bir Salı günü geçirsem de akşamı oldukça eğlenceliydi. Ve biliyorum ki, aynı insanlar 2. dönemde de orada olacaklar. Ve biz harika zaman geçireceğiz.

Valencia




Uzun bir aradan sonra tekrar buradayım. Viyana'daki uzun yolculuğa başlamadan önce epey bir gezdim. Öncelikle Valencia'yı anlatayım.

CEMS için dahil olduğum öğrenci birliğinin toplantısı sebebi ile Valencia'daydım. 6 günümüzü geçirdiğimiz Valencia'da şehri pek gezebildiğimi söyleyemem. Aslına bakacak olursak ciddi iş beklediklerinden ve benim gerçekte gezmek için gittiğimi düşünerekten ciddi bir hata yaptığımı söyleyebilirim.

Çünkü, ciddi çalışıp CEMS grubunu nasıl daha iyi hale getirebiliriz diye düşünüyor insanlar. Yada öğrenciler diyelim. Her akşam eğlenip, dışarı çıkıp daha sonra sabah zımba gibi kalkmak sanırım benim tempoma uygun birşey değil.

Ama her zamanki gibi pozitif yaklaşacağım. Tam 14 farklı dilin olduğu bir toplantıdaydım. Herkes üstün düzeyde ingilizce konuşabiliyor ve çalıştığı zaman boyunca kültür değişiminde ve anlama arayışında bulunuyor. Özellikle önceleri beni Italyan zannetmeleri, daha sonra kültürümü ve beni tanımaya çalışmaları... Çok fazla tecrübe ve bilgi ile döndüm diyebilirim.

Bir diğer hususta görgü ve ahlakta sanırım. Her ne kadar bu insanlar gelecekte çok önemli yerlere gelecek olsalar ve korkunç bir bilgi donanımına sahip olsalar da bireysel ve bencil yaşamaları o kadar öne çıkıyor ki. Bir sofrada yenen yemeğin en büyük payına sahip olmaya çalışmak yada hesabını gramına kadar hesaplamak o kadar enteresan geliyor ki bazen. Öğretinin görgüden ne kadar uzak olduğunu görüyorum böylece.

Her yolculukta olduğu gibi bu seferde de farklı gözleri görmeye ve hatta o gözlerden bakmaya çalıştım. Herşeyi ile çok güzel ve tecrübe doluydu. Ama aldığım sorumluluktan hoşlandığımı pek söyleyemem.

Nice deneyim dolu yolculuklara...